soviet μπλόγκ

Ο Αλαβάνος αναρωτιέται συνεχώς αν ο Σύριζας είναι κομμάτι του αστικού πολιτικού συστήματος, χωρίς να βρίσκει απάντηση…

2009-05-28T22:37:00.001+03:00

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και η ιδιωτικοποίηση των λιμανιών

2009-05-28T15:59:00.000+03:00

Το θράσος τους δεν έχει όρια, και είναι πλέον ο μόνος τρόπος για να συγκαλύψουν τα αδιέξοδα και τη διπλοπροσωπία της πολιτικής τους. Ο λόγος για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που χτες, συνεχίζοντας στη γνωστή ρότα της παραπλάνησης των εργαζομένων, στην προκειμένη περίπτωση των εργαζομένων του ΟΛΠ, εξέδωσε δελτίο Τύπου για να πει ότι το ΚΚΕ ψεύδεται όταν λέει πως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Χωρίς κανέναν άλλο σχολιασμό, παραθέτουμε το εξής: Στις 4 Σεπτέμβρη του 2008 στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τέθηκε για συζήτηση και ψήφιση η Εκθεση με θέμα «Ευρωπαϊκή Πολιτική για τα λιμάνια». Η έκθεση με σαφήνεια αναφερόταν στην ιδιωτικοποίηση των λιμανιών με τη μέθοδο της «απελευθέρωσης» των κερδοφόρων λιμενικών υπηρεσιών. Να σημειωθεί ότι η ΕΕ προσπάθησε να προωθήσει την ιδιωτικοποίηση και με άλλους τρόπους, ακόμα και κοινοτική οδηγία, οι οποίες είχαν παρεμποδιστεί μέχρι τότε από την πάλη των εργαζομένων στα λιμάνια των κρατών - μελών.

Ομως, επανήλθε με την Εκθεση και με τη μορφή της «σαλαμοποίησης» των υπηρεσιών των λιμανιών επέβαλε το στόχο της. Την Εκθεση ψήφισαν με χέρια και με πόδια ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ. Και, για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, στη λίστα των ονομάτων των ευρωβουλευτών που ψήφισαν την Εκθεση στην Ολομέλεια, είναι φαρδύ πλατύ και αυτό του ευρωβουλευτή του ΣΥΝ Δ. Παπαδημούλη. Είναι αυτονόητο ότι το ΚΚΕ είχε καταψηφίσει την Εκθεση. Αυτά προς το παρόν και αν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίσει ξανά πρόβλημα ...μνήμης, ευχαρίστως να επανέλθουμε.

Στο διά ταύτα: Μη μου ... την ΕΕ τάραττε!

2009-05-25T01:08:00.000+03:00

Είναι γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει στη δημοσιότητα το πολιτικό του πλαίσιο για τις ευρωεκλογές και την ΕΕ. Η στρατηγική ενσωμάτωσης στην καπιταλιστική αυτή Ενωση είναι το βασικό στοιχείο αυτού του πλασίου. Ολα τα υπόλοιπα περί χαλάρωσης ή κατάργησης κατ' άλλους από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι εκ του πονηρού, για να θολώνουν τα νερά, να σπέρνουν φρούδες ελπίδες για δήθεν αλλαγές μέσω των ευρωενωσιακών θεσμών σε φιλολαϊκή κατεύθυνση, γεγονός που αντικειμενικά σπρώχνει τους εργαζόμενους στις συμπληγάδες των μονοπωλίων. Αυτές, λοιπόν, οι θέσεις δε συμβαδίζουν ακριβώς με την άποψη, που οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα έχουν διαμορφώσει για την ΕΕ. Ταυτόχρονα, όμως, για ψηφοθηρικούς λόγους, οι επιμέρους συνιστώσες του ενίοτε διατυπώνουν άλλες, διαφορετικές θέσεις, ζητώντας ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, σκορπώντας έτσι σύγχυση και αποπροσανατολισμό. Και μπορεί με τέτοια και μόνο τακτική να δρα ο ΣΥΡΙΖΑ, οπορτουνιστική δύναμη είναι, αλλά ακριβώς γι' αυτό και ύπουλη και επικίνδυνη για το λαό και τα συμφέροντά του. Γιατί η υποψήφια της ΚΟΕ, π.χ., μπορεί να βγαίνει προπαγανδιστικά με θέσεις εναντίωσης στην ΕΕ, αλλά υπηρετεί πολιτική υπέρ της ΕΕ. Δεν κοροϊδεύει απλά. Κάνει συνειδητή δουλειά εγκλωβισμού των εργαζομένων στην αντιλαϊκή ΕΕ και στο σύστημα, στο όνομα εναντίωσης σ' αυτά. Που σημαίνει, καλεί το λαό για ψήφο ενάντια στην ΕΕ, ενώ αυτή η ψήφος θα ενισχύει κόμμα που είναι υπέρ της ΕΕ.

Χαμένη η ψήφος στους καιροσκόπους

Μπροστά στις ευρωεκλογές λοιπόν, οι του ΣΥΡΙΖΑ, αναλόγως με την περίσταση και τον συνομιλητή τους, μπορούν να ανασύρουν τη θέση υπέρ ή κατά του ευρωστρατού. Τη θέση υπέρ ή κατά του Μάαστριχτ και της ΟΝΕ κ.ο.κ. Αυτά παρουσιάζουμε σήμερα, καλώντας σε επαγρύπνηση για να μην πάνε οι ψήφοι χαμένες. Μακριά λοιπόν οι άνθρωποι του μόχθου από τους καιροσκόπους.

Αν παρακολουθήσει κάποιος την ΚΟΕ, μπορεί αυτή η συνιστώσα να αιτιολογεί τις εξελίξεις στην Ευρώπη ως «καθοριζόμενες από τις ανάγκες των μονοπωλίων» (Θέσεις 2ου Συνεδρίου). Την ίδια ώρα, Ο ΣΥΝ τις αιτιολογεί ως συνέπεια των «νεοφιλελεύθερων ελίτ», των «τζογαδόρων», του «θλιβερού και λίγου Μπαρόζο». Ο όλος ΣΥΡΙΖΑ, συμφωνώντας με τον ΣΥΝ, τις κρίνει ως συνέπεια του «αδιεξόδου στο οποίο περιήλθε το νεοφιλελεύθερο μοντέλο».

Η μία συνιστώσα, η ΚΟΕ, να επιμένει ότι «η αντιδραστική, αντεργατική, ιμπεριαλιστική, ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, δεν αλλάζει χαρακτήρα». Η άλλη, ΔΕΑ, να συμπληρώνει: «Η ΕΕ δημιουργήθηκε για να ενισχύσει τη δύναμη των ευρωπαϊκών πολυεθνικών» και «ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή». Ο ΣΥΝ να επιμένει ότι βεβαίως η ΕΕ μεταρρυθμίζεται και αλλάζει χαρακτήρα. Και ο όλος ΣΥΡΙΖΑ συμφωνεί και επαυξάνει με τον ΣΥΝ: «Ο ΣΥΡΙΖΑ αμφισβητεί το πλαίσιο των συνθηκών πάνω στις οποίες διαμορφώθηκε και λειτουργεί η ΕΕ ως νεοφιλελεύθερη μονεταριστική ένωση χωρών» και «επιδιώκουμε να αλλάξουμε την Ευρώπη». Δηλαδή, μεταρρυθμίζεται και αυτό συμφώνησαν και προβάλλουν όλες οι συνιστώσες. Οταν δεν το κάνουν κάποιες ψαρεύουν στα θολά...

Κατά περίπτωση μπορούν να προβάλλουν τη θέση: «Παλεύουμε για τη διάλυση της ΕΕ» και «το κύριο πεδίο των πολιτικών συγκρούσεων παραμένει στα εθνικά κράτη» (ΚΟΕ). 'Η τη θέση «η ΕΕ είναι το πεδίο των ταξικών, πολιτικών, ιδεολογικών αγώνων» (4/4/2009, Ν. Χουντής, «Ελευθεροτυπία») και τη θέση «απορρίπτουμε τις αντιλήψεις εθνικού απομονωτισμού που είναι εντελώς παρωχημένες (...) απαιτείται διεθνοποίηση και των δημοκρατικών πολιτικών διαδικασιών και θεσμών (...) η θέση και το μέλλον της Ελλάδας είναι μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη» (πρόγραμμα ΣΥΝ).

Αναλόγως του ακροατηρίου τους, επίσης, μπορούν να προβάλλουν τη θέση (ΚΟΕ): «Το αίτημα για "περισσότερη Ευρώπη" δεν αντιπροσωπεύει κάτι πέρα από την υποστήριξη δυτικοευρωπαϊκών δυνάμεων στον ανταγωνισμό τους με τις ΗΠΑ». Τη θέση (ΔΕΑ): «Η ΕΕ δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές στον ανταγωνισμό τους κυρίως με τον αμερικάνικο». 'Η τη θέση (ΣΥΝ): «Σήμερα, η ενοποίηση της Ευρώπης είναι περισσότερο αναγκαία από κάθε προηγούμενη περίοδο». Για να καταλήξει ως θέση του ΣΥΡΙΖΑ: «Για εμάς η διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και η Ευρώπη αποτελούσαν πάντα το πεδίο σημαντικών αγώνων, όπου η πολιτική της αριστεράς δοκιμάζεται και οι στόχοι της βρίσκουν πρόσφορο έδαφος». Να γιατί είναι επικίνδυνοι.
Ολοι στην ίδια ευρωενωσιακή γραμμή

Οπως είναι ήδη γνωστό, ο ΣΥΝ μετέχει στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Γι' αυτό η ΚΟΕ γράφει: «Η δεκαετία του '90 ήταν μια θλιβερή δεκαετία για την ευρωπαϊκή αριστερά» και αφού παραθέτει τα έργα και τις ημέρες της ευρωπαϊκής «αριστεράς» (συμμετοχή σε αντιλαϊκές κυβερνήσεις, στήριξη επεμβάσεων κ.λπ.) καταλήγει: «Υποστηρίζει την ΕΕ και δεν καταγγέλλει τον ιμπεριαλιστικό της χαρακτήρα. Ολα αυτά αποτυπώνονται με εμφανή τρόπο και στο νεοϊδρυθέν Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς». Τι λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; «Παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις προσπάθειες για ενότητα της αριστεράς σε όλη την Ευρώπη (...). Η άλλη Ευρώπη χρειάζεται να εκφραστεί στο πολιτικό πεδίο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο διάλογος και η κοινή δράση (...) του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς»!

Ας υποθέσουμε ότι το ακροατήριό τους είναι αγρότες. Ο ΣΥΝ θα τους πει: «...για τη μεταρρύθμιση της ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) και την αλλαγή προσανατολισμού του ΠΟΕ» (σελ 261). Το «Ξεκίνημα» θα τους μιλήσει για «ανατροπή της καπιταλιστικής ΚΑΠ, κατάργησης του ΠΟΕ». Ο όλος ΣΥΡΙΖΑ συμμαζεύει: «Διαμόρφωση της ΚΑΠ σε εντελώς νέα βάση με κατεύθυνση την οικολογική και υγιεινή αναμόρφωση της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής». Και το «Ξεκίνημα» συμφωνεί.

Η ΚΟΕ λέει ότι έχει αντιρρήσεις για το σύνθημα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Οπως γράφει: «Δεν μπορούμε να λέμε πως είναι εφικτός ένας άλλος κόσμος και πως οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη, χωρίς να προσδιορίζουμε λίγο τους πολιτικούς όρους αυτών των ριζικών αλλαγών». Τελικά, όμως, τα συνθήματα αυτά κατοχυρώθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ και τα υιοθέτησε και η ΚΟΕ.

Είναι νομίζουμε προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, άρα και οι συνιστώσες του, έχει υιοθετήσει βασικές πολιτικές θέσεις και προτάσεις που όλες συνάδουν με τη βασική θέση υπέρ της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, που υπαγορεύει φυσικά και την ανάλογη στάση σε κρίσιμες ψηφοφορίες (Μάαστριχτ, ΟΝΕ, Ευρωκοινοβούλιο). Πόσο καλύτερα να το πούμε εμείς απ' όσο το είπε ο Δ. Τσακνιάς, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζοντας σε συνέντευξη Τύπου το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ: «Θέλω να πω όσον αφορά στα ευρωπαϊκά ζητήματα, δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ με την προγραμματική πρόταση του ΣΥΝ. Είναι στην ίδια γενική γραμμή. (...) Δεν είναι ουσιαστικές διαφοροποιήσεις. Είναι στην ίδια γραμμή. Αυτά που λέει και το πρόγραμμα, η συμβολή του ΣΥΝ για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτά έχουν γενικά γίνει δεκτά από τον ΣΥΡΙΖΑ, έχουν διατυπωθεί στο προγραμματικό κείμενο» (...) «τα κείμενα είναι σαφή και μια απλή σύγκριση πείθει γι' αυτά που σας είπα».

Και λίγες μέρες μετά, αρχές Απρίλη, ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρας, σε συνέντευξη Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκαθαρίζει: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη φιλοευρωπαϊκή δύναμη».

Και η μόνη τόσο αναξιόπιστη και αφερέγγυα θα συμπληρώναμε εμείς.

Βάσω ΝΙΕΡΡΗ

Το ψέμα της «Αυγής» και το «ατυχές γεγονός»

2009-05-24T11:10:00.002+03:00

Εκθεσις: «Ο πατριωτισμός των Ελλήνων»

Σημείωσις: όποιος πολιτικοποιήσει το θέμα θα αποβληθεί και θα αποκλεισθεί από τας πανελληνίους εξετάσεις.

Το παραπάνω ήταν μια προσφιλής μέθοδος με την οποία διάφοροι «εκπαιδευτικοί» στο παρελθόν απέβαλαν από τις σχολικές αίθουσες τα μέλη της ΚΝΕ και άλλους νέους αγωνιστές, όχι τόσο για να τρομοκρατήσουν και να συμμορφώσουν τους ίδιους - η ΚΝΕ στη 40χρονη ηρωική πορεία της απέδειξε ότι δεν τρομοκρατείται - αλλά με στόχο τους υπόλοιπους μαθητές.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Σε μεγάλο βαθμό έτσι είναι, και αυτό οφείλεται στο ότι δεν είναι παρελθόν το ΚΚΕ και η νεολαία του, η ΚΝΕ, όπως επιθυμούσαν και προσπάθησαν με μανία ορισμένοι, όπως η «Αυγή». Γι' αυτό μπορούμε να προτείνουμε... ξυδάκι, τίποτα άλλο.

Ο αντικομουνισμός όμως είναι εδώ, από καθ' έδρας και με την αμέριστη στήριξη του ίδιου του εκπαιδευτικού συστήματος, των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και των κατευθύνσεων της ΕΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η 9η του Μάη που στα σχολεία διδάσκεται όχι σαν Μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης, αλλά σαν τη μέρα της ΕΕ, καταδίκης του ολοκληρωτισμού και εξίσωσης του κομμουνισμού με το φασισμό. Απέναντι σε αυτό υπάρχουν πολλοί πραγματικοί δάσκαλοι με τα γράμματα κεφαλαία που αντιστέκονται.

Ανάμεσά τους δεν βρίσκεται μια καθηγήτρια, στέλεχος του ΣΥΝ, στο 1ο Λύκειο Πετρούπολης, την οποία υπερασπίζει ο ΣΥΝ και η «Αυγή» με... σεντόνια, μέρες τώρα, γράφοντας ψέματα για το ΚΚΕ και για ένα δεκαπεντάχρονο μαθητή - μέλος της ΚΝΕ. Δικαίωμά της θα πει κανένας να λέει ό,τι θέλει στο μάθημά της. Πόσο μάλλον όταν συντάσσεται και με τις επίσημες κατευθύνσεις, τα βιβλία που γράφουν για το υπουργείο άλλα στελέχη του ΣΥΝ και τις οδηγίες της ΕΕ. Είναι και... υποχρέωσή της, θα έλεγε άλλος.

Ετσι, το συγκεκριμένο στέλεχος του ΣΥΝ έλεγε στο μάθημά της ότι λογοκρισία κάνει το ΚΚΕ, το ΛΑ.Ο.Σ. και η Εκκλησία.

Η ατυχία της είναι ότι είχε μαθητή και έναν 15χρονο - μέλος της ΚΝΕ - καλό μαθητή και γνωστό για το ήθος του σε όλο το σχολείο, ο οποίος απαντούσε στα ψέματά της με ευθύτητα και «χωρίς κουκούλα που απελευθερώνει»... Και η καθηγήτρια του απάντησε με το «ύψος» και τη «δύναμη» των επιχειρημάτων της, το «ανάστημά» της ως εκπαιδευτικού και συνδικαλιστικού στελέχους. Του στέρησε το λόγο, τον οδήγησε στον διευθυντή - γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ - και μαζί... τον έδιωξαν τρεις μέρες από το σχολείο.

Η αιτιολογία της αποβολής ...αυθάδεια!!! Αυτό η «Αυγή» το λέει «ατυχές γεγονός».

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ αντέδρασαν, ζήτησαν να παρθεί πίσω η αποβολή. Ζητήσαμε συνάντηση με το διευθυντή, την ώρα την πρότεινε ο ίδιος. Πήγαμε, ο διευθυντής έλειπε... γιατί προτίμησε να μαζέψει ψήφους για το ΠΑΣΟΚ. Αυτό η «Αυγή» το λέει «έφοδο» και «εισβολή» του βουλευτή Πρωτούλη. Αφού αντιμετωπίσαμε διάφορους κωμικούς θεατρινισμούς, έτοιμους από τα πριν, από γνωστά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ όπως «ποιοι είστε, δεν έχετε εδώ δουλειά», «δεν είμαστε υποχρεωμένοι να σας ακούμε», «ο Στάλιν εδώ δεν περνάει», «έχετε καταστρέψει το παιδάκι γιατί του μαθαίνετε την ανυπακοή», πήραμε την εξήγηση ότι η αποβολή είναι δικαιολογημένη και δεν αλλάζει. Ρωτήσαμε τι σημαίνει αυθάδεια, έβρισε κάποιον; Οχι, μας είπαν. Χτύπησε κανέναν; Οχι, μας είπαν. Εκανε καταστροφές; Οχι, μας είπαν. Ζήτησε το λόγο! Αυτή ήταν η αυθάδεια στην αυθεντία της έδρας.

Δώσαμε και τη δική μας εξήγηση, ότι ο αντικομμουνισμός στην Πετρούπολη δε θα περάσει, με πικετοφορία των Οργανώσεων της ΚΝΕ το απόγευμα στους δρόμους της πόλης, συναντώντας τη γενική καταδίκη μιας τέτοιας ενέργειας από την πόλη που λίγες μέρες πριν είχε τιμήσει τον κομμουνιστή δήμαρχό της Ν. Παξιμαδά.

Αυτά για την ιστορία. Οσο για το ποιος είναι ο καθένας, στην Πετρούπολη γνωριζόμαστε όλοι πολύ καλά, και οι μαθητές γνωρίζουν και ξεχωρίζουν τους δασκάλους τους, τόσο από τη συμπεριφορά τους μέσα στο σχολείο όσο και από την τιμή ...της διδασκαλίας ορισμένων μετά από αυτό.

Για το σήμερα, η αποβολή ισχύει ναι ή όχι κύριοι της «Αυγής»; Ο ΣΥΝ που αυτοαναγορεύεται «κόμμα νεολαίας», στην Πετρούπολη έκανε τίποτα για να παρθεί πίσω; Η καθηγήτρια, που είναι και συνδικαλιστικό στέλεχος, έκανε τίποτα; Εκανε. Ο σύλλογός της κυκλοφορεί ένα κείμενο που λέει ότι είναι ομόφωνο και συμφωνεί με την αποβολή.

Κύριοι του ΣΥΝ και της «Αυγής» να το χαίρεστε το στέλεχός σας και να γράψετε και άλλα. Η αλήθεια παραμένει η ίδια: Στην ιστορία του κινήματος δεν υπήρξε ούτε ένας αγωνιστής και αντικομμουνιστής, δεν υπήρξε ούτε ένας αριστερός και αντικομμουνιστής.

Απευθυνόμαστε στους δασκάλους να μην αναλάβουν το ρόλο των σύγχρονων καρδιναλίων της αντικομμουνιστικής ιεράς εξέτασης, να μάθουν και οι ίδιοι και να διδάξουν την πιο βαριά κληρονομιά του τόπου μας, που είναι η ιστορία του λαϊκού κινήματος. Σε αυτήν θα βρουν και τους κομμουνιστές και τη συμβολή τους, θα βρουν και άλλους με το ρόλο τους.

Οσο για ορισμένους, τους ταιριάζει το τραγούδι:

«και οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες

κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες

σε ιδεώδεις υποταχτικούς

που είναι στο μυαλό νωθροί

μα υπακοή έχουν περισσή,

τους έχω σιχαθεί».

Του Γιάννη ΠΡΩΤΟΥΛΗ*
* Ο Γιάννης Πρωτούλης είναι μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ

Λιτόχωρο

2009-03-28T03:57:00.002+02:00

Πριν από αρκετά χρόνια περίπου το 2002 άκουσα ένα κρότο. Ήμουν με τη βάρκα (τότε ψαράς) λίγο έξω από το Λιτόχωρο. Έκαναν άσκηση και ρίχνανε οβίδες ή κάτι τέτοιο κοντά μας. Νευρίασα τόσο... αλλά θα ήταν τουλάχιστον απερισκεψία να μέναμε και άλλο στη περιοχή. Χάσαμε το μεροκάματο άλλα ήταν το λιγότερο...

Έξω οι βάσεις του θαΝΑΤΟυ

Ένα βίντεο για το σήμερα

2009-03-18T13:17:00.002+02:00

Πολύ εγκληματικότητα έχουμε τελευταία λένε (είναι η γραμμή) στην τηλεόραση… μόνο η καημένη η πετρούλα δεν είπε τίποτα ακόμα… ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ξεκινάν την επανάσταση από το κολωνάκι…και ΞΑΦΝΙΚΑ φταίει το άσυλο… Στην Ελλάδα ξεχάσανε (μάλλον το κάνουμε για πολλά) την ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ Οικονομική Κρίση, τις απολύσεις κτλ. Όλα αυτά είναι λεπτομέρειες …

Ένα μικρό βίντεο αφιερωμένο στους καιρούς που ζούμε … stay inside

λαϊκισμός

2009-02-08T12:20:00.002+02:00

Θα μπορούσε να είναι χωρίς σχόλια, αλλά πραγματικά σε ξαφνιάζει ο λαϊκισμός(και) του λάος. Πρώτη φορά το είδα όταν καταλαβαίναμε στον αστακό, αλλά πίστεψα ότι ήταν κάτι σαν οπτασία, μια φάρσα ή ένα αστείο. Μια παραίσθηση λόγο του ταξιδιού...
Δυστυχώς όμως το είδα και από κοντά, ήταν τρομακτικό και πραγματικό.
Φαντάσου το σε ομιλία...

-Αγαπητοί μου συνΈλληνες!!! Πρώτα ο Λαός και μετά το Ελληνικό κεφάλαιο...

σταματάω γιατί γίνομε σιχαμερός

Το μικροαστικό κίνημα των αναρχικών

2009-01-29T21:34:00.000+02:00

Η αστική τάξη, στην προσπάθεια να καθυστερήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την εξουσία που είναι καταδικασμένη να χάσει από τον εχθρό που η ίδια γέννησε, (εργατική τάξη) αναπτύσσει μια σειρά από μηχανισμούς καταστολής και χειραγώγησης, και ένας τέτοιος μηχανισμός είναι το αστικό κράτος. Το αστικό κράτος είναι το μέσω με το οποίο η αστική τάξη προωθεί τα συμφέροντα της, με τον καλύτερο γι’ αυτήν τρόπο, και διαιωνίζει την εξουσία της. Η εργατική τάξη λοιπόν στην προσπάθεια χειραφέτησης της έρχεται αναπόφευκτα σε σύγκρουση με το αστικό κράτος. Η σύγκρουση αυτή έχει ως αποτέλεσμα την ένταση της καταστολής, άλλα επειδή αυτή από μόνη της δεν έχει αποτέλεσμα, το αστικό κράτος επιστρατεύει και τις μικροαστικές ιδεολογίες, μέσα από τους διάφορους φορείς έκφρασής τους, με σκοπό να οδηγήσει το εργατικό κίνημα σε ακίνδυνα γι’ αυτό ρυάκια και τελικά να το υποτάξει.
Το αστικό κράτος της χώρας μας στην προσπάθεια να αυξήσει τα κέρδη της αστικής τάξης και να την κάνει πιο ανταγωνιστική στο διεθνές και κυρίως ευρωπαϊκό περιβάλλον, την αφήνει ελεύθερη να εντείνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων, την αφήνει να εισβάλει σε καινούριους τομείς παρθένους ακόμη (παιδεία κ.τλ), ενώ το ίδιο εφαρμόζει όλο και πιο γρήγορα και σε μεγαλύτερο βαθμό τις αποφάσεις διαφόρων ιμπεριαλιστικών οργανισμών όπως του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Αυτό έχει ως συνέπεια η δυσαρέσκεια των εργαζομένων να αυξάνεται, να διοργανώνονται όλο και πιο συχνά και όλο και πιο μαζικά απεργιακοί αγώνες και κινητοποιήσεις (π.χ οι κινητοποιήσεις των φοιτητών για το νόμο πλαίσιο, οι συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις και απεργίες των εργαζομένων για το ασφαλιστικό και το νέο νόμο Πετραλιά), όλο και μεγαλύτερες λαϊκές μάζες απομακρύνονται από τα κόμματα της αστικής τάξης (Ν.Δ και ΠΑ.ΣΟ.Κ) προσεγγίζουν το ΚΚΕ και αντιλαμβάνονται την ορθότητα της πολιτικής του. Μια τέτοιου είδους όμως ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων είναι πολύ επικίνδυνη για την αστική τάξη γι’ αυτό επιστρατεύονται από τον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό (είτε με την υπερπροβολή τους από τα αστικά Μ.Μ.Ε, είτε με απευθείας χρηματοδότηση από τον κρατικό μηχανισμό, είτε από τμήματα της αστικής τάξης με την ανοχή του τελευταίου κ.τ.λ) όλοι εκείνοι οι πολιτικοί φορείς που στο πλαίσιο πάλης δε θίγουν την ουσία των αντιλαϊκών πολιτικών, δε στρέφονται ενάντια στα αίτια που τις γεννούν, σε αυτούς που τις δημιουργούν (Ε.Ε) και σε αυτούς που την υλοποιούν(Ν.Δ ΠΑ.ΣΟ.Κ), δε στρέφονται ενάντια σε αυτούς που απαξιώνουν το λαϊκό κίνημα και το έφεραν στο σημείο που είναι σήμερα(πλειοψηφίες των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ στους εργαζομένους, ΠΑΣΕΓΕΣ στους αγρότες, τις παρατάξεις των ΠΑΣΠ και ΔΑΠ στην ανώτατη εκπαίδευση που έφτασαν μάλιστα την ΕΦΕΕ και ΕΣΕΕ σε σημείο διάλυσης κ.τ.λ) και πάνω απ’ όλα δεν αμφισβητούν την εξουσία της αστικής τάξης, δεν τολμούν καν να σκεφτούν καν λύση των προβλημάτων των εργαζομένων έξω από το καπιταλιστικό σύστημα το μόνο που φροντίζουν να κάνουν είναι να σπρώχνουν το κίνημα σε αιτήματα οικονομικού χαρακτήρα και να σπρώχνουν σύμμαχες κοινωνικές ομάδες τη μία απέναντι στη άλλη(βλέπε απεργία στη ΔΕΗ και την απεργία των ναυτεργατών). Αυτοί οι πολιτικοί φορείς ακριβώς επειδή έχουν πουληθεί στην αστική τάξη είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα φροντίζουν να λειτουργούν καιροσκοπικά και διασπαστικά μέσα στο λαϊκό κίνημα, με πρώτο στόχο να απομονώσουν τους Κομμουνιστές από αυτό, αναπαράγοντας μέσα στις γραμμές του κινήματος τον αντικομουνισμό του αστικού κράτους, λειτουργώντας με αυτόν τον τρόπο σαν την Πέμπτη φάλαγγα της αστικής τάξης. Το μένος τους για τους Κομμουνιστές είναι τόσο μεγάλο, ακριβώς γιατί οι Κομμουνιστές είναι αυτοί που τολμούν να δράσουν για να πραγματοποιήσουν αυτό που εκείνοι δεν τολμούν ούτε να σκεφτούν. Γιατί είναι αυτοί που τολμούν να δράσουν για την ενότητα της εργατικής τάξης με τα άλλα λαϊκά στρώματα για τη δημιουργία μιας λαϊκής συμμαχίας που θα θίγει την ουσία της αντιλαϊκής πολιτικής , που θα βάζει στόχο το τσάκισμα του αστικού κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος που αυτό υπηρετεί, που θα δείχνει το δρόμο για μια άλλη εξουσία, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου το κράτος δε θα είναι μηχανισμός καταπίεσης της μειοψηφίας στην πλειοψηφία αλλά το ανάποδο κα αυτή δεν είναι άλλη από τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό.
Τέτοιου είδους πολιτικοί φορείς στη χώρα μας σήμερα είναι το κόμμα του ΣΥΝ και οι δορυφορικές του ομάδες στο ΣΥΡΙΖΑ, διάφορα αριστερίστικα κόμματα και οργανώσεις με πιο σημαντική αυτή του ΜΕ.Ρ.Α και του σημαντικότερου πυλώνα του το ΝΑΡ, μαοϊκές οργανώσεις και κόμματα όπως το ΚΚΕ (μ-λ), το Μ-Λ ΚΚΕ και η Ο.Α.ΚΚΕ και τέλος διάφορες αυτοπροσδιοριζόμενες αναρχικές, αντιεξουσιαστικές, αναρχοαυτόνομες ομάδες, στέκια και καταλήψεις με πιο σημαντική από το 2003 που ιδρύθηκε αυτή της ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ (Α.Κ). Σε αυτό το σημείο ενώ φαίνεται να υπάρχουν σαφείς ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα σε όλες αυτές τις ομάδες κάτι τέτοιο από τα τέλη της δεκαετίας του 70 δεν ισχύει αφού η κάθε μια από αυτές τις ομάδες στην πολιτική της πλατφόρμα υιοθετεί θέσεις από όλες τις υπόλοιπες. Χαρακτηριστικό είναι ακόμη το γεγονός ότι τα στελέχη αυτών των ομάδων μεταναστεύουν πολύ εύκολα από τη μία στην άλλη, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 80 στελέχη όλων αυτών πύκνωναν σωρηδόν τις γραμμές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Κοίνο όλων αυτών των ομάδων άλλωστε, εκτός από τον αισχρό αντικομουνισμό που εκπέμπουν είναι και η προθυμία τους να τα βρουν ανά πάσα στιγμή με το ΠΑ.ΣΟ.Κ, μιας και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το τελευταίο μπορεί να αλλάξει και να γίνει φιλολαϊκό.
Σε αυτό το κείμενο θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε ορισμένες πτυχές του μικροαστικού κινήματος των αναρχικών εξετάζοντας την πορεία τους στην ιστορία και τον αντιδραστικό ρόλο που παίζουν σήμερα.
Το καπιταλιστικό σύστημα πάντα φρόντιζε έτσι ώστε οι έννοιες κομμουνισμός-σοσιαλισμός να ταυτίζονται με αυτή του αναρχισμού. Ήδη από την ίδρυση του κόμματος μας στην Ελλάδα το αστικό κράτος φρόντιζε να αποκαλεί τους Κομμουνιστές με τον όρο αναρχοκομουνιστές και αναρχικοί ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής και του εμφυλίου προστέθηκαν οι χαρακτηρισμοί αναρχοσυμμορίτες και αναρχοληστές. Ακόμη και σήμερα οι αναρχικοί προβάλλονται με τέτοιο τρόπο από τα Μ.Μ.Ε έτσι ώστε ο κόσμος να τους συγχέει με την κομμουνιστική ιδεολογία. Γιατί όμως το σύστημα μπορεί να επιδιώκει μια τέτοια σύγχυση; Ένας λόγος θα μπορούσε να είναι η αρνητική χροιά που έχει στα αυτιά των περισσοτέρων ανθρώπων η λέξη αναρχικός ή αναρχία, κυρίως λόγο των πρακτικών που ακολουθούν οι αναρχικοί, οπότε η ταύτιση της με το ΚΚΕ και τους Κομμουνιστές λειτουργεί αποτρεπτικά στο να προσεγγίσει κάποιος το ΚΚΕ. Ο κυριότερος όμως λόγος σήμερα είναι ότι με την ταύτιση αυτή αποκρύπτεται ο μικροαστικός και βαθύτατα αντιδραστικός και ατομικιστικός χαρακτήρας της αναρχικής ιδεολογίας και του αναρχικού κινήματος. Σε μια εποχή που όπως είπαμε ο ιμπεριαλισμός οξύνει τις αντιθέσεις στο έπακρο, ο κόσμος σιγά σιγά προσπαθεί να προβάλει αντίσταση και να δείξει τη δυσαρέσκεια του μετά από μια περίοδο βουβαμάρας που ακολούθησε τα αντεπαναστατικά γεγονότα του 89-91. Σε όλη την περίοδο από τις ανατροπές μέχρι σήμερα ο αστικός κρατικός μηχανισμός και τα αστικά Μ.Μ.Ε ξεκίνησαν μια αντικομουνιστική σταυροφορία απίστευτης έκτασης και με απίστευτο θράσος και προκλητικότητα προσπαθώντας να τελειώσουν μια και καλή με το κομμουνιστικό κίνημα, το μόνο που έκανε την αστική τάξη να τρέμει, και το ΚΚΕ. Η αντικομουνιστική τους χολή, αφορούσε κυρίως την πρώτη απόπειρα σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε μια σειρά από κράτη και τα δήθεν εγκλήματα που διέπραξαν οι κομουνιστές εκεί, τονίζοντας πως μια εξουσία όσο καλές προθέσεις και αν έχει είναι από τη φύση της εκμεταλλευτική και άρα στο τέλος θα καταντήσει τυραννία, ότι η κακία είναι στη φύση του ανθρώπου, ότι το ΚΚΕ διαστρεβλώνει το μαρξισμό, ότι αυτά που λέει το ΚΚΕ είναι ουτοπικά, ότι το ΚΚΕ είναι απομονωμένο, ταύτιση της σημασίας του ρόλου που έπαιξε το ΚΚΕ στους λαϊκούς αγώνες με το ρόλο που έπαιξαν οι σοσιαλδημοκράτες, οι αναρχικοί και οι αριστεριστές κ.τ.λ .Και όλα αυτά σε συνδυασμό με την υπερπροβολή που λάμβαναν οι κάθε είδους αναρχικές γκρούπες. Ένας νέος άνθρωπος λοιπόν, που θέλει να αντιδράσει, επηρεασμένος από την αρνητική προπαγάνδα που δέχεται ο σοσιαλισμός η ΚΝΕ και το ΚΚΕ, μαθαίνοντας και από το αστικό κράτος και για τον «επικό» ρόλο που έπαιξαν οι αναρχικοί σε διάφορους σταθμούς του λαϊκού κινήματος π.χ πολυτεχνείο, ξεγελασμένος από την επαναστατική φρασεολογία τους και μη έχοντας εμπειρία από αγώνες και τον προβοκατόρικο ρόλο που παίζουν οι αναρχικοί σε αυτούς, είναι πολύ πιθανό τον προσεταιριστεί κάποια αναρχική ομάδα μιας και ο ίδιος θα θεωρεί τους αναρχικούς καθαρούς σε σχέση με τους Κομουνιστές που έχουν βρώμικο παρελθόν. Τι καλύτερο λοιπόν για την αστική τάξη από το να δυναμώνουν όλες αυτές οι αναρχοομάδες σε αντίβαρο του ταξικού κινήματος;
Είναι ανάγκη λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε πρώτα απ’ όλα στους ίδιους μας τους εαυτούς και στη συνέχεια στα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία τις εκδιαμέτρου αντίθετες απόψεις που έχει η κομουνιστική ιδεολογία με την αναρχική όχι μόνο σε ζητήματα τακτικής αλλά συνολικά στο πως προσεγγίζει αυτή τον κόσμο. «Ανάμεσα στο σοσιαλισμό και τον αναρχισμό», γράφει ο Λένιν, «υπάρχει ολόκληρη άβυσσος, που του κακού προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως ανύπαρκτη οι προβοκάτορες πράκτορες της μυστικής αστυνομίας και οι λακέδες δημοσιογράφοι των αντιδραστικών κυβερνήσεων. Η κοσμοθεωρία των αναρχικών είναι η αστική κοσμοθεωρία, γυρισμένη από την ανάποδη. Οι ατομικιστικές τους θεωρίες, τα ατομικιστικά τους ιδανικά βρίσκονται σε άμεση αντίθεση με το σοσιαλισμό. Οι απόψεις τους δεν εκφράζουν το μέλλον του αστικού καθεστώτος, που βαδίζει με ακατάσχετη δύναμη προς την κοινωνικοποίηση της εργασίας, αλλά το παρελθόν αυτού του καθεστώτος, την κυριαρχία της τυφλής και τυχαίας σύμπτωσης πάνω στο μεμονωμένο, χωριστό μικροπαραγωγό. Η τακτική τους, που ανάγεται σε άρνηση του πολιτικού αγώνα, διαιρεί τους προλετάριους, και στην πραγματικότητα τους μετατρέπει σε παθητικούς συμμέτοχους της μιας ή της άλλης αστικής πολιτικής, γιατί μια πραγματική απομάκρυνση των εργατών από την πολιτική είναι αδύνατη και ακατόρθωτη»(«Σοσιαλισμός και Αναρχισμός», «Άπαντα τόμος 12 σελ 331» ) .Στην ιστορία ο Μαρξισμός αντιπροσωπεύει την ολοκληρωτική αποδοχή της επιστήμης και ο Αναρχισμός την πλήρη άρνηση της. Κανένα άλλο μικροαστικό ρεύμα δεν αποφεύγει τόσο ανενδοίαστα να θεμελιώσει της προτάσεις του. Ο Αναρχισμός δε μελετά και δε συζητά, απλώς αποφαίνεται. Ένα ακόμη μοναδικό χαρακτηριστικό των αναρχικών σχολιάζεται από τον Φ. Ενγκελς στο βιβλίο Κ. Μαρξ-Φ. Ενγκελς «Για τον αναρχισμό» στη σελίδα 496. «Οι αναρχικοί» γράφει ο Ενγκελς είναι τόσο μοναδικοί ώστε δε βρίσκονται δύο από αυτούς που να ταιριάζει ο ένας με τον άλλον»
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ
Οι απαρχές του αναρχισμού ανάγονται στα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα. Είναι η κοσμογονική περίοδος της βιομηχανικής επανάστασης. Η μεγάλη παραγωγή έκανε τα πρώτα της βήματα κι επεκτεινόταν παντού. Η μικρή δεν άντεχε το βάρος του ανταγωνισμού και καταστρεφόταν. Το αστικό κράτος ευνοούσε (και ευνοεί) τη συγκέντρωση κεφαλαίου και αδιαφορούσε για το μαρασμό των μικροϊδιοκτητών. Οι τελευταίοι έβλεπαν καθημερινά το γόητρο τους να ξεφτίζει. Ζώντας σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον, αναζητούσαν σωτηρία. Δεν κατανοούσαν ότι η συγκέντρωση της παραγωγής είναι νομοτελειακό φαινόμενο και ότι η συγκεντρωμένη μεγάλη παραγωγή παίζει προοδευτικό ρόλο στην ιστορία της κοινωνίας σε σχέση με τη μικρή. Σκέφτονταν λοιπόν οι μικροϊδιοκτήτες, αφού το κράτος την ευνοεί ιδού ο εχθρός αν ξεμπερδέψουμε με το κράτος θα ξαναέρθει ο παράδεισος, η μικρή ιδιοκτησία θα κυριαρχούσε ξανά και εμείς θα ξανακερδίζαμε την αξιοσέβαστη θέση μας στην κοινωνία. Ο κλασικός αναρχισμός άλλωστε αναφαίρετε σε μια κοινωνία στηριζόμενη στην ομοσπονδία αυτοδιοικούμενων κοινοτήτων μικρών παραγωγών- ιδιοκτητών. Υπάρχει πιο μικροαστική θέση από αυτή;
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Ο αναρχισμός, ως ιδεολογία, αποτέλεσε στο ξεκίνημα του, αταίριαστο πάντρεμα της ψευτοεπαναστατικότητας του μικροαστού με τις ουτοπιστικές αντιλήψεις του Διαφωτισμού. Συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους Διαφωτιστές και τους καθαυτό αναρχικούς υπήρξε ο Άγγλος Γκόντγουιν (1756-1836). Χαρακτηριστικό των θέσεων του Γκόντγουιν είναι η σημασία που δίνει στη δικαιοσύνη, καθώς γι ‘ αυτόν μια κοινωνία ευτυχεί μοναχά όταν είναι δίκαιη και οι κοινωνίες σήμερα δεν είναι δίκαιες γιατί υπάρχει το κράτος. Το μόνο που μέλει λοιπόν είναι να καταργηθεί. Για την ιδιοκτησία πιστεύει ότι πρέπει να διατίθεται σε όποιον τη χρειάζεται. Ο Γκόντγουιν όμως, αποφεύγει να δείξει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν οι εκμεταλλευόμενοι. Απεχθάνεται την επαναστατική βία και τρομοκρατία. Εχθρεύεται τους Ιακωβίνους και το Ροβεσπιέρο. Η φιλοσοφία του κατά βάθος είναι πουριτανική και ασκητική.
Πατέρας του αναρχισμού υπήρξε ο Γερμανός Στίρνερ (1806-1856). Κατά τον Στίρνερ η μόνη πραγματικότητα είναι το άτομο με τις ανάγκες του και τη θέληση του. Ο ίδιος ισχυρίζεται πως δεν θέλει να ξέρει για τίποτα που δεν ενδιαφέρει το άτομο του και δεν είναι αποκλειστικά δικό του. «Η συνείδηση, η ηθική , το κράτος είναι τύραννοι που μου επιβάλλονται. Ζώντας κάτω από μια εξουσία είμαι στην καλύτερη περίπτωση δούλος του εαυτού μου», έλεγε. Στη συνέχεια μας πληροφορεί πως δε συμφωνεί με την ιδέα της συλλογικής ιδιοκτησίας γιατί αυτή παραβιάζει τη θέληση του «εγώ».
Η μετάβαση από τους ατομικιστές αναρχικούς στους κολεκτιβιστές αναρχικούς πραγματοποιείται με το Γάλλο Προυντόν (1809-1865). Ο Προυντόν εχθρεύεται την ταξική πάλη και την επανάσταση και πιστεύει πως η αναμόρφωση της κοινωνίας θα γίνει με ειρηνικά μέσα (ο ίδιος είχε εκλεγεί βουλευτής). Το ιδανικό του ήταν η μικρή τεμαχισμένη παραγωγή που αναφέραμε και παραπάνω, γι’ αυτό αντιτάχθηκε στη μεγάλη βιομηχανία και εχθρευόταν την εξέλιξη της τεχνολογίας. Η κύρια επιδίωξη του συνοψιζόταν στην άμεση ανταλλαγή εμπορευμάτων. Η οποία όμως στη σύγχρονη κοινωνία είναι αδύνατη αφού κανένα προϊόν δε παράγεται αποκλειστικά από ένα άτομο. Κυριότερος εκπρόσωπος του κολεκτιβιστικού αναρχισμού υπήρξε ο Ρώσος ευγενής Μπακούνιν(1814-1876). Μανιασμένος αντιμαρξιστής και ανεπιστήμονας, απέρριπτε τη δικτατορία του προλεταριάτου και την αναγκαιότητα της δημιουργίας κομουνιστικών κομμάτων. Δε θεωρούσε επαναστατικά πρωτοπόρους τους εργάτες, αλλά τους αγρότες, τους εξαθλιωμένους μικροαστούς και τους λούμπεν προλεταρίους. Την οργανωμένη επαναστατική πάλη δεν την εμπιστευόταν. Το κύριο βάρος απεναντίας, το έριχνε στην ατομική τρομοκρατία . Μια επιστήμη υπάρχει, διακήρυσσε, η «επιστήμη της καταστροφής». Ο Μπακούνιν αρνιόταν, καθώς και οι άλλοι «φωστήρες» του αναρχισμού, να παραδεχτεί ότι η ατομική ιδιοκτησία δημιουργεί το κράτος και όχι το κράτος την ατομική ιδιοκτησία. Πρέσβευε «την οικονομική και κοινωνική εξίσωση των τάξεων και των ατόμων». Η φράση αυτή ίσως φανεί ωραία στον αναγνώστη. Στερείτε, όμως, επαναστατικού περιεχομένου. Στην κυριολεξία, σημαίνει αρμονία του προλεταριάτου με την πλουτοκρατία. Όχι κατάργηση των τάξεων, η οποία αποτελεί και το θεμελιώδες σκοπό του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Η θεωρία του δε συνιστά τίποτα περισσότερο από μια σκέτη αναρχική ουτοπία. Η «επιστήμη της καταστροφής» είναι η «επιστήμη που μονιμοποιεί την εκμετάλλευση.
Ο αναρχισμός γνώρισε ιδιαίτερη άνθιση κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ελβετία, τη Ρωσία, τα βαλκάνια και τη Λατινική Αμερική. Εκεί μονολότι κυριαρχούσε ακόμη η μικρή παραγωγή και οι μικροαστοί αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, η μεγάλη βιομηχανία άρχισε να επεκτείνεται και εκεί απειλητικά. Το ανερχόμενο εργατικό κίνημα μολύνθηκε γρήγορα από το μικρόβιο του αναρχισμού που κουβαλούσαν διάφοροι μικροϊδιοκτήτες που καταστρέφονταν και πύκνωναν τις γραμμές του. Οι αναρχικοί δυναμιτίσαν την πρώτη διεθνή, ωστόσο οι Μαρξ και Ενγκελς τους συνέτριψαν θεωρητικά και οι εργάτες τους πέταξαν έξω από αυτή. Στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής επεκτάθηκε πιο ήπια και τα μικροαστικά στρώματα ήταν μειοψηφία οι αναρχική δεν απέκτησαν ιδιαίτερη επιρροή.
Στον 20ο αιώνα και μέχρι το Β’π.π το αναρχικό κίνημα λειτουργεί ως ασανσέρ. Άλλου είναι στα πάνω του αλλού είναι στα κάτω του. Στη χώρα μας λόγω της καθυστέρησης της ανάπτυξης του καπιταλισμού, οι μαρξιστικές ιδέες άργησαν να έρθουν στο προσκήνιο του λαϊκού κινήματος. Έτσι, μέχρι την ίδρυση του Σ.Ε.Κ.Ε το 1918 οι σοσιαλιστικοί όμιλοι που υπήρχαν δεν είχαν ξεκάθαρο προσανατολισμό και οι περισσότεροι διακατέχονταν από ένα μείγμα αναρχικών, μαρξιστικών και ουτοπιστικών θέσεων. Υπήρξαν κάποιες αναρχικές ομάδες ιδιαίτερα στην Πάτρα αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιρροή. Στο εργατικό κίνημα ποτέ δεν είχαν αξιολογεί παρουσία και συνήθως συνεργαζόταν με τους ρεφορμιστές, ενδεικτικό είναι το πρώτο συνέδριο της ΓΣΕΕ το 1917 όπου αναρχοσυνδικαλιστές και ρεφορμιστές από κοινού πολεμούσαν τη θέση των σοσιαλιστών για την υιοθέτηση της αρχής της πάλης των τάξεων από το συνέδριο και αντίθετα δήλωναν πως η εργατική τάξη δεν έπρεπε να αναμιγνύεται στην πολιτική, αλλά να επιδιώκει μόνο τη βελτίωση των οικονομικών συνθηκών της ζωής της. Τελικά το συνέδριο τους απέρριψε και υιοθέτησε τη σοσιαλιστική θέση. Το επόμενο διάστημα μέχρι και τη λήξη του εμφυλίου ο ρόλος του περιορίζεται αποκλειστικά στην υπονόμευση του ταξικού και αντιφασιστικού κινήματος με αποκορύφωμα την αντι-εαμική τους δράση τα χρόνια της κατοχής και τη δράση τους κόντρα στο Δ.Σ.Ε στον εμφύλιο. Στη Ρωσία με το ξέσπασμα της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης πολλοί αναρχικοί πίστεψαν πως τους εξέφραζε γρήγορα όμως άλλαξαν γνώμη και στράφηκαν ενάντια στη νεαρή Σοβιετική εξουσία. Οργανώθηκαν λοιπόν σε ένοπλες συμμορίες υπό τη διοίκηση του προβοκάτορα Μαχνό, και επιδίδονται σε λεηλασίες, δολιοφθορές και δολοφονίες Μπολσεβίκων. Το 1921 στο αποκορύφωμα της αντεπαναστατικής τους δράσης έρχονται σε συνεννόηση με τους λευκοφρουρούς, άλλες δυνάμεις της ντόπιας αντίδρασης που έχασε την εξουσία και με ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα, που όπως ξέρουμε είχαν επέμβει και στρατιωτικά για να καταπνίξουν την επανάσταση σε μια εκδήλωση ταξικής αλληλεγγύης προς το ρώσικο κεφάλαιο, και συμμετέχουν στην «εξέγερση» αντεπανάσταση της Κρονστάνδης, με κύριο αίτημα τους, Σοβιέτ χωρίς Μπολσεβίκους. Εδώ πρέπει να θυμηθούμε τις ζητωκραυγές που έβγαζε ο ξένος και ντόπιος αστικός τύπος σχετικά με τα γεγονότα της Κρονστάνδης , χαρακτηριστικά αναφέρουμε την εφημερίδα «εμπρός» που το 1921 έγραφε σε αναφορά της για την «εξέγερση» «θάνατος εις τους Μπολσεβίκους»! Στην Ισπανία χαρακτηριστική είναι η συμβολή των αναρχικών στην αποσύνθεση των Δημοκρατικών δυνάμεων και στην τελική επικράτηση του φασιστικού φράνκικου καθεστώτος. Είναι χαρακτηριστική η φράση του Ντουρούτι (αρχηγού των Ισπανών αναρχικών) κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πριμόντε Ριβιέρα «προτιμάμε τη δικτατορία της αστικής τάξης από τη δικτατορία των κομμουνιστών». Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου είχαν δημιουργηθεί στην Ισπανία δύο αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις η FAI και η CNT με μεγάλη επιρροή σε ορισμένα τμήματα της χώρας. Στη Βαρκελώνη προσπάθησαν να εφαρμόσουν το κοινωνικό τους πρότυπο. Από τα πρώτα μέτρα που πήραν ήταν να ανοίξουν τις φυλακές και να απελευθερωθούν κάθε είδους εγκληματικά και φασιστικά στοιχεία που πύκνωσαν στη συνέχεια τις γραμμές του Φράνκο. Αρνήθηκαν κάθε συντονισμό με την κεντρική διοίκηση της δημοκρατικής Ισπανίας (Λαϊκό Μέτωπο αποτελούμενο από τους σοσιαλδημοκράτες, κομουνιστές, τροτσκιστές, αναρχικούς) όπως στο θέμα δημιουργίας εθνικού τακτικού στρατού, ενώ επιδίδονταν σε άγριο αντικομουνισμό μαζί με τους τροτσκιστές. Λειτούργησαν με αυτό τον τρόπο σαν την Πέμπτη φάλαγγα του φασισμού στις γραμμές των Δημοκρατικών. Η όλη αυτή δράση των αναρχικών οδήγησε τον αναρχικό και ιστορικό του κινήματος James Joll να γράψει: «αυτοί (εννοεί τους αναρχικούς) ουδέποτε έκαναν μια πετυχημένη επανάσταση»
Μετά το Β‘π.π και μέχρι τα τις αρχές δεκαετίας του 60 λόγω των επιτυχιών του κομουνιστικού κινήματος σε διάφορες χώρες το αναρχικό κίνημα και εκεί που είχε επιρροή σχεδόν εκμηδενίστηκε. Από τα μέσα όμως της δεκαετίας του 60, όπου το κομουνιστικό κίνημα διέρχεται από μια κρίση και προχωρά σε μια σειρά από δεξιές παρεκκλίσεις, επιβεβαιώνοντας τη σκέψη του Λένιν πως κάθε δεξιό δικό μας αμάρτημα το εκμεταλλεύονται οι αριστεριστές και οι αναρχικοί, το αναρχικό κίνημα ξαναέρχεται στο προσκήνιο. Μπολιασμένο με τις αριστερίστικες και εξτρεμιστικές ιδέες των γελοιογράφων του γαλλικού Μάη και άλλων κουρασμένων «μαρξιστών» της σχολής της Φρανκφούρτης όπως του Χ. Μαρκχούζε.
Η πλειοψηφία όλων αυτών των «μαρξιστών», οι οποίοι τροφοδοτούσαν και τροφοδοτούν με τον αναθεωρητισμό τους τις ιδέες των αριστεριστών και των αναρχικών ήταν και είναι άνθρωποι διαφόρων πανεπιστημιακών κύκλων. Ποιοι λόγοι όμως οδηγούν έναν αρκετά μεγάλο αριθμό πανεπιστημιακών σε διάφορα μικροαστικά κινήματα;
Οι αιτίες δε διαφέρουν και πολλοί απ’ αυτές που γέννησαν το ίδιο το αναρχικό κίνημα το 19ο αιώνα. Στα προηγούμενα χρόνια οι εκπαιδευτικοί γενικά κα οι πανεπιστημιακοί ειδικότερα απολάμβαναν ιδιαίτερα προνόμια σε σχέση με άλλα λαϊκά στρώματα. Όπως καλύτερο μισθό, κοινωνικό σεβασμό, κοινωνική αναγνώριση κ.α. Η περεταίρω ανάπτυξη όμως του καπιταλισμού τα σμπαράλιασε όλα. Σήμερα ο αριθμός των πανεπιστημιακών έχει αυξηθεί δραματικά και στην παραγωγική διαδικασία συμμετέχει επιστημονικά ειδικευμένο προσωπικό περισσότερο από κάθε άλλη φορά, που εντάσσεται οργανικά στην εργατική τάξη και διευρύνει τα όρια της. Οι πιο πολλοί, ωστόσο, είτε αρνούνται να αποδεχθούν την προλεταριοποίηση, ισχυριζόμενοι ότι ανήκουν στα «νέα μεσαία στρώματα», είτε διατείνονται πως αυτό συμβαίνει προσωρινά. Η κατάσταση τους ελπίζουν να αλλάξει αργότερα. Ορισμένοι, μάλιστα, απόφοιτοι επιστημονικών και τεχνολογικών ιδρυμάτων αποφεύγουν να εργαστούν στην παραγωγή ή το κάνουν «ντροπαλά» από το φόβο μήπως και θεωρηθούν εργάτες. Διακρίνονται από μια αποστροφή για την εργατική τάξη και οτιδήποτε δικό της, κάτι που φροντίζουν να μας το υπενθυμίζουν συχνά με το έργο τους. Έτσι η μεγάλη τους πλειοψηφία σέρνεται πίσω από διάφορα επιχειρηματικά κέντρα δουλεύοντας και παράγοντας γνώση όχι προς όφελος της κοινωνίας αλλά για μια χούφτα κηφήνες , παρακαλώντας τους να τους δώσουν να γλείψουν κανένα κοκαλάκι. Μια άλλη ομάδα από αυτούς στηρίζει πολιτικούς φορείς που λένε ότι μπορούν να ελέγξουν τον οδοστρωτήρα που λέγεται καπιταλισμός και να τους ξαναδώσουν τον παράδεισο που έχασαν. Να θυμίσουμε εδώ και την υποστήριξη που παρείχαν τμήματα της πανεπιστημιακής κοινότητας στα διάφορα ρατσιστικά και φασιστικά καθεστώτα. Ενώ τέλος κάποιοι από αυτούς βλέποντας το αστικό κράτος να ενισχύει το σμπαράλιασμα των προνομίων τους καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι καταστρέφοντας αυτό θα επέλθει η λύτρωση τους, γι ‘αυτό και προσεταιρίζονται αριστερίστικες και αναρχικές ιδέες. Λίγοι είναι αυτή που συνειδητοποιούν τη «νέα» κατάσταση και εντάσσουν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία της εργατικής τάξης και του ταξικού της κινήματος, αφού αυτό θα σήμανε την πλήρη εγκαταλείψει της μικροαστικής αντίληψης για τον ίδιο τους τον εαυτό
Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου είδους σκέψης αποτελεί ο Γερμανός καθηγητής Χ. Μαρκχούζε. Ο Μαρκχούζε αφού επαναλαμβάνει τον ηλίθιο ισχυρισμό όλων των ηλιθίων «κριτικών» του Μαρξ ότι αυτός θεωρούσε εργάτες μόνο τους χειρώνακτες και μάλιστα τους ανειδίκευτους και πως οι ειδικευμένοι δεν ανήκουν στην εργατική τάξη, λες και την τάξη δεν την καθορίζει η θέση των ανθρώπων στο σύστημα παραγωγής και ιδιοποίησης αλλά η μόρφωση, καταλήγει στο συμπέρασμα πως η εργατική τάξη χάνεται καθώς όλο και περισσότερο μεγαλώνει η μηχανοποίηση της παραγωγής και ειδίκευση των εργαζομένων. Παρακάτω, μας λέει, πως λόγω της μηχανοποίησης που αναφέραμε οι εργάτες περιορίζουν τη φυσική ενέργεια που καταναλώνουν στην εργασία τους και αυτό οδηγεί στην ενσωμάτωση τους στο σύστημα. Μάλιστα φτάνει στο σημείο να πει πως οι απασχολούμενοι στις τεχνολογικά εξοπλισμένες επιχειρήσεις αισθάνονται σαν ιδιοκτήτες! «Η εργατική τάξη» λέει «δεν είναι πια η ζωντανή αντίθεση στην κατεστημένη κοινωνία» ( «Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος» σελ. 59). Γι αυτό το λόγω αναζήτα επαναστατικό υποκείμενο σε δυνάμεις έξω από την παραγωγή, περιθωριοποιημένες από την κοινωνία όπως οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, η νεολαία, το λούμπεν προλεταριάτο και εννοείτε οι πανεπιστημιακοί που είναι οι μόνοι που κατέχουν τη γνώση να καθοδηγήσουν μια εξέγερση, για τους λόγους που προαναφέραμε. Αγνοώντας ποσό όσο περισσότερο εξαθλιωμένος είναι κάποιος τόσο πιο εύκολα χειραγωγείται και εξαγοράζεται. Η εργατική τάξη είναι η μόνη επαναστατική δύναμη, όλες οι άλλες ομάδες και στρώματα είναι επαναστατικά στο βαθμό που προσεγγίζουν την εργατική τάξη, είναι η μόνη που δεν έχει σχέση με την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και είναι υποχρεωμένη να πουλά την εργατική της δύναμη στους καπιταλιστές σε εξευτελιστικούς όρους.
Ένας άλλος μικροαστός διανοούμενος, ένας από τους μεγάλους γελοιογράφους του γαλλικού Μάη που οι ιδέες αυτού και των «συντρόφων» του, σε συνδυασμό με την λάθος εκτίμηση των γεγονότων από το γαλλικό Κ.Κ οδήγησαν στην ήττα της εξέγερσης είναι ο «θρυλικός» Κον Μπετίτ ή αλλιώς κόκκινος Ντάνυ. «Οι εργάτες δε χρειάζονται δασκάλους» έγραφε (στο «Αριστερισμός , το φάρμακο στη γεροντική αρρώστια του Κομουνισμού» σελ. 114), εννοώντας το Κομουνιστικό Κόμμα. Πίστευε πως η εργατική τάξη μόνη της μέσα από την πάλη των τάξεων θα μάθει και θα καταλάβει πως είναι απαραίτητη η ανατροπή του καπιταλισμού. Όμως, η εργατική τάξη από μόνη της είναι σε θέση απλά να κάνει αγώνα για οικονομικά αιτήματα και όχι πολιτικό αγώνα. Η ιδεολογία και η ανάγκη για πολιτική πάλη έρχεται στους εργάτες από τα «έξω» . Από τους επαγγελματίες επαναστάτες όπως έγραφε ο Λένιν που καθημερινό τους καθήκον θα είναι η οργάνωση και επιτυχία της επανάστασης και αυτοί απαρτίζουν το κόμμα της. Για την ιστορία απλά να αναφέρουμε πως ο φίλος μας κατέληξε ένα από τα αγαπημένα παιδιά του Μιτεράν και της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας.
Αυτό το αναρχικό κίνημα έχει αρκετές διαφορές από τον κλασσικό αναρχισμό του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Ο κλασσικός αναρχισμός είχε κάποια επιρροή στην εργατική τάξη, άλλωστε η πλειοψηφία των εργατών τότε ήταν πρώην μικροϊδιοκτήτες. Ο σημερινός, αντίθετα, ελάχιστα την επηρεάζει, Οι σημερινή αναρχική εκθειάζουν την τεμπελιά, την παρακμή, κοροϊδεύουν τους εργάτες επειδή δουλεύουν και διατείνονται πως αν όλοι σταματούσαν να εργάζονται τότε ο καπιταλισμός θα κατέρρεε και θα τον αντικαθιστούσε η αναρχική ουτοπία. Ο κλασσικός αναρχισμός ήταν φαινόμενο του καπιταλισμού που αναπτύσσονταν, ο σημερινός, είναι φαινόμενο του καπιταλισμού που σαπίζει. Οι παλαιοί δεν έκρυβαν την ιδεολογική τους ταυτότητα, οι σημερινοί την κρύβουν. Αυτοαποκαλούνται «αντιεξουσιαστές», «αντιεξουσιαστές κομουνιστές», «αυτόνομοι», «αυτοδιαχειριζόμενοι» «ελευθεριακοί κομουνιστές» κ.α. Κάθε γκρούπα προβάλλει το δικό της όραμα για τη σωτηρία του κόσμου και όλες τους είναι ολιγόζωες. Είτε σβήνουν, όταν τα μέλη τους ενσωματωθούν στο σύστημα από το οποίο παραστράτησαν, είτε διασπόνται και κάνουν καινούριες γκρούπες. Φαίνεται πως είναι στη μοίρα τους να πολλαπλασιάζονται όπως οι μονοκύτταροι οργανισμοί. Η μικροαστική τάση τους και ο εγωισμός τους, τους κάνει να μην ανέχονται ούτε τα έντερα τους. Δεν μπορούν να ανεχθούν την επαναστατική πειθαρχία, την οργάνωση και τη συστηματικότητα στη σκέψη, είναι εγκλωβισμένοι στην παγίδα που τους έστησε ο καπιταλισμός, να μην μπορούν να σκεφτούν τίποτα παραπάνω από τον εαυτό τους και να μην τους νοιάζει τίποτα άλλο έκτος από την ικανοποίηση του «εγώ» τους.
Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΑΝΤΙΛΛΗΨΗ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Για το Μαρξισμό ελευθερία είναι η γνώση των αντικειμενικών συνθηκών και νομοτελειών που διέπουν τη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα και η δυνατότητα παρέμβασης του ανθρώπου, προς όφελος του, στα φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα. Η δυνατότητα παρέμβασης του ανθρώπου εξαρτάται από το βαθμό της γνώσης για τον κόσμο και η γνώση του για τον κόσμο είναι συνάρτηση της ανάπτυξης της κοινωνίας. Ελευθερία έξω από την κοινωνία δεν υφίσταται Η διαφορά άλλωστε του ανθρώπου με τα ζώα είναι ότι ο πρώτος μπορεί και επεμβαίνει στο περιβάλλον του.
Στη σημερινή κοινωνία οι άνθρωποι βομβαρδίζονται καθημερινά για την ελευθερία που απολαμβάνουν στο καπιταλιστικό σύστημα. Η ελευθερία αυτή έχει ως αφετηρία την ελευθερία επιλογής που έχουν οι άνθρωποι στην καθημερινότητα τους. Ωστόσο, η ελευθερία αυτή περιορίζεται στην οικονομική κατάσταση του καθενός. Όσο περισσότερα κατέχει κάποιος τόσο πιο ελεύθερος είναι. Άρα στην καπιταλιστική κοινωνία η ελευθερία των εργατών εξαρτάται από τη διάθεση των καπιταλιστών να αγοράσουν την μοναδική ιδιοκτησία των εργατών, την εργατική δύναμη. Συνεπώς στον καπιταλισμό ελεύθεροι είναι μόνο οι κεφαλαιοκράτες, καθώς οι εργάτες και τα άλλα λαϊκά στρώματα εξαρτώνται από την παραπάνω συναλλαγή. Η ελευθερία λοιπόν για του Μαρξιστές είναι σχετική και έχει ταξικό περιεχόμενο. Ελευθερία λοιπόν για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα σημαίνει κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σημαίνει κοινωνική ιδιοκτησία.
Η αταξική κομουνιστική κοινωνία, απαλλαγμένη από τις αντιθέσεις των προηγούμενων ταξικών συστημάτων και τους κοινωνικούς περιορισμούς θα μπορεί να θέσει εξολοκλήρου στην υπηρεσία της τις νομοτέλειες κίνησης της κοινωνίας και της φύσης. Τότε «...η ελεύθερη ανάπτυξη του κάθε ατόμου, αποτελεί την προϋπόθεση της ελεύθερης εξέλιξης της κοινωνίας» (Κ. Μαρξ).
Η άποψη των αναρχικών περί απόλυτης ελευθερίας εκφράζει την οπτική με την οποία βλέπουν τον καπιταλισμό τα μικροαστικά στρώματα, που κινδυνεύουν με προλεταριοποίηση. Διεκδικούν το δικαίωμα των μικροαστών στη μικρή ιδιοκτησία. Φιλοσοφικά στηρίζονται στη θέση πως το άτομο είναι «φυσικά ελεύθερο» και η ένταξη του στην κοινωνία το σκλαβώνει. Αυτή η «ωραία» φράση είναι βαθύτατα αντιεπιστημονική μιας και παραγνωρίζει το γεγονός πως το άτομο είναι προϊόν της κοινωνίας.
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ
Η μεταφυσική αντίληψη των αναρχικών για την ελευθερία είναι αυτή που διαμορφώνει και τη θέση τους για το κράτος. Για τους αναρχικούς η ύπαρξη του κράτους είναι αυτή που γεννά τις αιτίες της εκμετάλλευσης και προκαλεί το διαχωρισμό της κοινωνίας σε τάξεις και περιορίζει την αυτονομία του ατόμου. Πιστεύουν πως κάθε άτομο και κάθε κοινότητα θα πρέπει να είναι απόλυτα αυτόνομα. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχει κεντρική διοίκηση και οργάνωση της κοινωνίας. Ωραία! Ας μας εξηγήσουν τότε πως γίνεται ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε τάξεις να προηγείται της δημιουργίας θεσμών εξουσίας όπως απέδειξαν οι επιστήμονες;
Για τον Ενγκελς « Το κράτος είναι προϊόν της κοινωνίας σε μια ορισμένη βαθμίδα εξέλιξης, το κράτος είναι η ομολογία ότι η κοινωνία αυτή μπερδεύτηκε σε μιαν αξεδιάλυτη αντίφαση με τον ίδιο τον εαυτό της, ότι διασπάστηκε σε ασυμφιλίωτες αντιθέσεις, από τις οποίες δεν έχει τη δύναμη να απαλλαγεί. Και για να μην φθείρουν αυτές οι αντιθέσεις, οι τάξεις με τ' αντιμαχόμενα οικονομικά συμφέροντα, τον εαυτό τους και την κοινωνία σ' έναν άκαρπο αγώνα, έγινε αναγκαία μια δύναμη που φαινομενικά στέκει πάνω από την κοινωνία, για να αμβλύνει τη σύγκρουση, για να την κρατά μέσα στα όρια της "τάξεως". Και η δύναμη αυτή, που προήλθε από την κοινωνία, αλλά τοποθετήθηκε πάνω απ' αυτήν, που όλο και περισσότερο αποξενώνεται απ' αυτήν, είναι το κράτος». (Ενγκελς, «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους»). Το κράτος λοιπόν έχει ταξικό χαρακτήρα. Στο καπιταλιστικό σύστημα φροντίζει για τη διαιώνιση της κυριαρχίας των αστών πάνω στους προλετάριους με οποιοδήποτε τρόπο κρίνει αυτό πως γίνεται καλύτερα (Η δικτατορία του κεφαλαίου εκφράζεται με τρεις μορφές αστικού κράτους: συνταγματική μοναρχία, χούντα και αστική δημοκρατία). Η εργατική τάξη αν θέλει πραγματικά να χειραφετηθεί είναι υποχρεωμένη τσακίζοντας το καπιταλιστικό σύστημα να τσακίσει και τον αστικό κρατικό μηχανισμό. Επειδή όμως η αστική τάξη συνεχίζει να υπάρχει και μετά την ανατροπή της από την εξουσία, επιδιώκοντας να ξανακερδίσει τα προνόμια που έχασε, επειδή η ατομική ιδιοκτησία δεν έχει ακόμη εξαλειφτεί πλήρως σε όλο το φάσμα της παραγωγής (και ο έχων ατομική ιδιοκτησία θα θελήσει να την υπερασπιστεί και να τη διευρύνει και αυτό θα εκφραστεί και πολιτικά), επειδή ο διεθνής περίγυρος θα είναι στην αρχή τουλάχιστον εχθρικώς, έτοιμος να επέμβει και να αποκαταστήσει την αστική τάξη που ανατράπηκε δείχνοντας την ταξική του αλληλεγγύη κ.α., οι εργάτες είναι υποχρεωμένοι να βάλουν στη θέση του κράτους που τσάκισαν το δικό τους. Τη δική τους δικτατορία στη θέση των αστών και αυτό συνεπάγεται ένα κράτος που θα ελέγχεται πλήρως από αυτούς. Το κράτος αυτό πρέπει να έχει μοναδικό του μέλημα την προστασία της εργατικής εξουσίας ώσπου αυτή να καταφέρει να λήξει τα ζητήματα που βάλαμε πιο πάνω, να γίνει πλέον περιττό και να απονεκρωθεί. Ας απαντήσουν οι αναρχικοί πως θα προστατέψουν την ουτοπία τους από την αντεπανάσταση;
ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ
Όλη η ανθρώπινη ιστορία, από τη στιγμή που περάσαμε από το πρωτόγονο κοινοτικό στο δουλοκτητικό σύστημα (το πρώτο ταξικό στην ανθρώπινη εξέλιξη), είναι ιστορία ταξικών αγώνων και συγκρούσεων. Πάντα στην κοινωνία υπήρχαν δύο κυρίαρχες τάξεις και η μια εκμεταλλευόταν την άλλη. Κάθε εκμεταλλεύτρια τάξη όταν πρωτοεμφανιζόταν είχε προοδευτικό χαρακτήρα και έφερνε μαζί της το νέο προοδευτικό για την εποχή κοινωνικοοικονομικό σύστημα, ώσπου το σύστημα που έφερνε σάπιζε και σάπιζε και αυτή μαζί με αυτό και ανατρέπονταν από την καινούρια προοδευτική τάξη που είχε αναδείξει η ιστορία. Καμία απ’ αυτές τις αλλαγές δεν έγιναν ομαλά χωρίς σύγκρουση. Κάθε φορά το παλιό αντιστεκόταν στο καινούριο και μέχρι την πλήρη καταστροφή του αρνούνταν να παραδεχτεί την ήττα του. Οι εκμεταλλεύτριες τάξεις στον αγώνα αυτό είχαν πάντα σχετική υπεροπλία. Καταρχάς είχαν μαζί τους πάντα τον κρατικό μηχανισμό, τη θρησκεία, το χρήμα, τις σφηνωμένες στο μυαλό των ανθρώπων ιδέες του δικού της συστήματος. Αντίθετα, οι εκμεταλλευόμενες τάξεις ένα όπλο είχαν, την όσο το δυνατό καλύτερη πολιτική οργάνωση των εαυτών τους σε επαναστατικές τάξεις. Όσο καλύτερα πολιτικά οργανωμένα ήταν τα κινήματα τους τόσο πιο γρήγορα έφταναν στην επικράτηση τους. Δεν υπάρχει κανένας ταξικός αγώνας στην ιστορία της ταξικής πάλης που να δόθηκε χωρίς να έχει οργανωθεί από κάποιες πρωτοπορίες, που ακριβώς οργάνωναν πολιτικά τον αγώνα, χωρίς κάποιοι να έχουν φάει τα εσώψυχα τους και να έχουν υποστεί απίστευτες στερήσεις και κακουχίες για την υπόθεση του ταξικού αγώνα. Έτσι και η εργατική τάξη χωρίς μια πρωτοπορία που να οργανώνει και να συντονίζει τη δράση της είναι καταδικασμένη να παραμένει έρμαιο στα χέρια των αστών και οι οποιεσδήποτε κινήσεις αντίστασης από μεριά της να αποτελούν απλά τουφεκιές στον αέρα. Γιατί ένας εργάτης σήμερα αντιλαμβάνεται μεν την εκμετάλλευση που δέχεται από τον εργοδότη του αυτός και οι συνάδελφοι του(αυτό φαίνεται και από την απροθυμία που δείχνει για εργασία) αλλά δεν την αντιλαμβάνεται ως συνολική εκμετάλλευση όλων των εργατών από το σύνολο των καπιταλιστών (άλλωστε πολλές φορές ακούμε εργάτες να λένε ότι ο τάδε εργοδότης κάποιου άλλου είναι καλύτερος από το δικό του και πως σε άλλες χώρες οι εργοδότες και το αστικό κράτος είναι καλύτερο από το δικό τους). Αντιλαμβάνεται πως πρέπει να παλέψει για καλύτερα μεροκάματα, συνθήκες εργασίας, ασφαλιστικό κ.α. αλλά δεν αντιλαμβάνεται πως όλα αυτά θα λυθούν στο σύνολο τους μόνο όταν περάσουμε σε ένα άλλο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που θα καταργεί τις αιτίες εμφάνισης αυτών των προβλημάτων, γι’ αυτό και από μόνος του δε βάζει τέτοια προοπτική. Δεν βλέπει τον αγρότη και τον μικροϊδιοκτήτη ως σύμμαχα στρώματα στον αγώνα του αλλά ως εχθρούς (πολλές φορές βλέπει και εργάτες άλλων κλάδων ως εχθρούς) γι’ αυτό και δεν τους καλεί σε κοινό αγώνα. Η αδυναμία του αυτή απορρέει από τον όλο τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού και ενισχύεται από της οπορτουνιστικές δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα. Τα ζητήματα αυτά μπορεί να τα λύσει μόνο μια ομάδα από πρωτοπόρους επαναστάτες που θα έχει καθημερινό της σκοπό την πολιτική οργάνωση της πάλης, που θα γενικεύει και θα μαζεύει την πείρα από τους διάφορους αγώνες, που θα συνδέει την πάλη για οικονομικά αιτήματα με αυτήν του πολιτικού αγώνα, που θα έχει οργανώσεις και στα άλλα τμήματα της κοινωνίας πέρα των εργατών για να τους δείξει πως τα συμφέροντα τους είναι στο πλευρό των τελευταίων, που θα έχει οργανώσεις και επιτροπές επιστημόνων(τέτοιοι μπορεί να είναι και εργάτες που έχουν χρεωθεί την ιδεολογική δουλειά) που θα συσσωρεύουν τη γνώση και θα βοηθούν την κοσμοθεωρία μας να αναπτυχθεί και άλλο βοηθώντας στην καλύτερη ιδεολογικοπολιτική οργάνωση του αγώνα. Χωρίς πρωτοπόρα θεωρία πολιτική δουλεία δε γίνεται (Να σημειώσουμε εδώ ότι και η κοσμοθεωρία της εργατικής τάξης ο μαρξισμός ήρθε από τα «έξω», από τους Μαρξ και Ενγκελς τους πρωτοπόρους φιλοσόφους της εποχής).Τέτοια οργάνωση πρωτοπόρων επαναστατών είναι το προλεταριακό κόμμα νέου τύπου, το Κομουνιστικό Κόμμα Ας επιμένουν οι «φίλοι» μας οι αναρχικοί ότι οι αγώνες γίνονται αυθόρμητα, πέφτουν από τον ουρανό με λίγα λόγια και πως οι εκμεταλλευόμενοι δε χρειάζονται δασκάλους, χρειάζονται απλά κάποιες ομάδες που με κάποιες επαναστατικές ενέργειες, τους δείχνουν το δρόμο.
Η εργατική τάξη στον αγώνα της για χειραφέτηση πρέπει να έχει ξεκάθαρο ότι δικαιούται να χρησιμοποιήσει όλες τις μεθόδους πάλης, όλα τα μέσα και κάθε είδους συμμαχία. Ο Λένιν έλεγε πως και μια συμμαχία με το διάολο θα ήταν αποδεκτή αν βοηθούσε στην υλοποίηση του στόχου μας. Το καθήκον της κατάλληλης επιλογής στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για την καλύτερη ανάπτυξη του αγώνα το έχει η πρωτοπορία της, Η οποία χωρίς να χάνει το τελικό της σκοπό (το σοσιαλισμό) είναι υποχρεωμένη να αντιλαμβάνεται και να αξιολογεί τις διαθέσεις, τις απαιτήσεις, τις δυνάμεις και τις αντοχές των μαζών και να εκτιμά σωστά τον συσχετισμό των δυνάμεων, προσπαθώντας για την καλύτερη δυνατή επιλογή. Μοναδική έγνοια της σε κάθε καμπή του αγώνα πρέπει να είναι η όσο το δυνατό μεγαλύτερη πολιτική συνειδητοποίηση των εργαζομένων. Αφού οι εργαζόμενοι αποκτήσουν αυτή, τότε και το περιεχόμενο του αγώνα είναι δεδομένο, ενώ η μορφή που θα πάρει καθορίζεται από τις συνθήκες. Αντίθετα οι αναρχικοί όλο το βάρος το ρίχνουν στη μορφή του αγώνα. Προτιμούν τα ξαφνικά και επικίνδυνα τυχοδιωκτικά χτυπήματα όπως επιθέσεις με βόμβες μολότοφ, βανδαλισμοί, κάψιμο τραπεζών ακόμη και μεμονωμένες δολοφονίες. Σχεδόν πάντα οι ενέργειες τους είναι κενές πολιτικού περιεχομένου και κινούνται σε μια λογική σύγκρουση για τη σύγκρουση και βία για τη βία, χωρίς ποτέ να λαμβάνουν υπόψη της συνθήκες προτού δράσουν και χωρίς να αναλογίζονται ποτέ τις συνέπειες των πράξεων τους . Ντυμένες με υπερεπαναστατική φρασεολογία οι ενέργειες τους δείχνουν την παντελή έλλειψη προσπάθειας για την οργάνωση της πάλης των εργατών και τη δημιουργία ενός μαζικού εργατικού κινήματος. Άλλωστε η μισανθρωπία τους είναι τέτοια που δε μπορούν ούτε να ακούν τη λέξη μαζικός.
ΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ
Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχουν μια σειρά από αναρχοομάδες που έχουν κυρίως δυνάμεις στα πανεπιστήμια. Κυριότερη από αυτές είναι αντιεξουσιαστική κίνηση (Α.Κ). Κοινό της δράσης όλων αυτών είναι η ετοιμότητα τους να συνεννοηθούν με τον οποιαδήποτε προκειμένου να «στριμώξουν» τους κομουνιστές. Η ταύτιση απόψεων με αριστερίστικες ομάδες, με δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και με τμήματα του ΠΑΣΟΚ σε αρκετά θέματα τους οδηγεί σε μια σειρά από κοινές δράσης. Τέτοια παραδείγματα είναι οι φοιτητικοί αγώνες για το νόμο πλαίσιο και ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 όπου συνεργάστηκαν με διάφορους τρόπους με τα Ε.Α.Α.Κ το ΔΥΚΤΙΟ και την ΠΑΣΠ. Άλλωστε το «ελεύθερο κοινωνικό» πανεπιστήμιο για το οποίο αγωνίζονται δε βρίσκεται και πολύ μακριά από τις κατευθύνσεις της Ε.Ε που τόσο καιρό υλοποιούν οι κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ. ‘Όπως μας ενημερώνουν το πανεπιστήμιο δεν πρέπει να είναι ούτε κρατικό ούτε ιδιωτικό γι’ αυτό άλλωστε –όπως μας πληροφορεί η Α.Κ Αγρινίου με κείμενο που δημοσίευσε στις 30-4-08- ζητάνε την πλήρη κατάργηση του άρθρου 16 για να απελευθερωθεί το πανεπιστήμιο από τα δεσμά του κράτους.. Στο ίδιο κείμενο ζητάν να αναλάβουν τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων οι δήμοι! Βέβαια αυτά τα έχουμε ξανακούσει. Είναι η περίφημη πολιτική της αποκέντρωσης που τόσα χρόνια υλοποιούν οι κυβερνήσεις της Ν.Δ και του ΠΑ.ΣΟ.Κ σε μια σειρά από ζητήματα (παιδεία, υγεία, κοινωνική πρόνοια και κοινωνική ασφάλιση), σε όλα τα δημόσια αγαθά που το κεφάλαιο δεν είχε ολοκληρωτικά υπό τον έλεγχο του και θέλει να τα υποτάξει πλήρως. Χρηματοδότηση του πανεπιστημίου από τους δήμους σημαίνει ότι ο ιδιώτης μπαίνει από την πίσω πόρτα καθώς κανένας δήμος δε διαθέτει τους απαραίτητους πόρους για κάτι τέτοιο οπότε το ίδρυμα θα ψάχνει χρηματοδότηση αλλού και για να μην έχουμε αμφιβολίες που θα ψάξει, οι αντιεξουσιαστές συμπληρώνουν πως το πανεπιστήμιο Αγρινίου θα μπορούσε να χρηματοδοτείτε από την Π.Α.Ε Παναιτωλικός και από τις διάφορες προσφερόμενες υπηρεσίες του πανεπιστημίου!!! Βλέπουμε λοιπόν πως το «ελεύθερο κοινωνικό» πανεπιστήμιο τελικά δε διαφέρει και πολύ από το πανεπιστήμιο της αποκέντρωσης, της οικονομικής αυτοτέλειας και της ανταποδοτικότητας για το οποίο μας προετοιμάζει χρόνια τώρα η Ε.Ε. Επίσης στην πόλη μας στις απεργίες προτιμούν στο όνομα της δήθεν «ενότητας» να κατέβουν σε κοινές πορείες μαζί με τη Γ.Σ.Ε.Ε και τις ξεπουλημένες παρατάξεις της ΔΑΚΕ της ΠΑΣΚΕ και του ΣΥΝ και μαζί τους να υλοποιούν την αντί Π.Α.ΜΕ προπαγάνδα. Η υποκρισία τους μάλιστα φτάνει σε τέτοιο σημείο που ενώ η Α.Κ Σερρών σε κείμενο της στις 30-4-07 μιλούσε για το ξεπούλημα των Γ.Σ.Ε.Ε ΑΔΕΔΥ την επόμενη μέρα πήγε στη συγκέντρωση τους βγάζοντας τους μάλιστα από την δύσκολη θέση, καθώς η συμμετοχή των εργαζομένων σε αυτήν (πέρα κάποιων εργατοπατέρων) ήταν τόσο μικρή που είναι αμφίβολο αν θα πραγματοποιούνταν πορεία. Ιδιαίτερα τυχοδιωκτική είναι και η κριτική που ασκούν στο Π.Α.ΜΕ καθώς όπως και υπόλοιπες αστικές δυνάμεις έτσι και αυτοί συνεχώς διαλαλούν πως το Π.Α.ΜΕ κάνει κομματικό συνδικαλισμό για λογαριασμό του ΚΚΕ. Με την «υπερεπαναστατική» δράση τους ξεχώρισαν και ξεχωρίζουν για τη δημιουργία αναίτιων επεισοδίων σε διάφορες κινητοποιήσεις που αποτελούν βούτυρο στο ψωμί του αστικού κράτους για να εντείνει την καταστολή. Έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την ποινικοποίηση του πανεπιστημιακού ασύλου αφού με τις τυχοδιωκτικές ενέργειες τους, χρησιμοποιώντας το ως προπύργιο για να πράξουν το «επαναστατικό» τους χρέος, το κρυφτούλι με τους μπάτσους δηλαδή, το αμαύρωσαν στα μάτια των εργαζομένων και έδωσαν τη δικαιολογία στο αστικό κράτος για την καταστρατήγηση του. Να σημειώσουμε εδώ ότι η έλλειψη στοιχειώδους οργάνωσης και η απέχθεια τους προς κάθε είδους πειθαρχία, τους καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτους στην παρεισφρήσει εντός των γραμμών τους ανθρώπων του ίδιου του κρατικού μηχανισμού, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την υπερεπαναστατικότητα των αναρχοομάδων και τους σπρώχνουν σε ενέργειες προς το συμφέρον των αστών. Διακατέχονται από μια άρρωστη αντί ΚΚΕ και αντί ΚΝΕ νοοτροπία που πολλές φορές φτάνουν στο σημείο να καταφεύγουν σε τραμπουκισμούς προς μέλη της ΚΝΕ και συχνά να έχουμε συμπλοκές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το άγριο ξύλο που έφαγαν, μετά από δολοφονική επίθεση με καδρόνια, πέτρες μέχρι και σπρέι πιπεριού, μέλη της ΚΝΕ στη φιλοσοφική σχολή του Α.Π.Θ με 19 άτομα στο νοσοκομείο το Νοέμβρη του 2007 και τις άγριες συμπλοκές μεταξύ ΚΝΙΤΩΝ και αναρχικών για 2 μήνες στην Καβάλα το φθινόπωρο του 2005 με αποτέλεσμα 2 ΚΝΙΤΕΣ να καταδικαστούν σε φυλάκιση με αναστολή ύστερα από μήνυση που κατέθεσαν οι αντιεξουσιαστές, ενώ πριν λίγο καιρό και μέλος της νομαρχιακής μας οργάνωσης δέχθηκε απρόκλητη επίθεση στη Θεσσαλονίκη από αντιεξουσιαστική.
Η όξυνση της επιθετικότητας τους τον τελευταίο καιρό αποκαλύπτει και επιβεβαιώνει τον αντιδραστικό ρόλο που παίζουν ως από τα αριστερά πίεση στο κόμμα μας και την ΚΝΕ. Καθήκον των Κομουνιστών είναι να συνεχίσουν αταλάντευτοι την πάλη για τη δημιουργία της λαϊκής συμμαχίας για τη λαϊκή εξουσία και το σοσιαλισμό, για την εκπλήρωση των δικαίων της εργατικής τάξης. Έχουμε χρέος να αποκαλύπτουμε συνεχώς το ρόλο που παίζουν τέτοιου είδους ομάδες στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα οξύνοντας το ιδεολογικοπολιτικό μέτωπο μαζί τους, μην αφήνοντας ούτε έναν εργαζόμενο ή νεολαίο που κατάγεται από λαϊκή οικογένεια να παρασυρθεί στο μικροαστικό κίνημα τους.

Εικόνες από την Ουκρανία

2009-01-21T17:15:00.004+02:00

Οι φωτογραφίες αυτές είναι από ανθρακωρύχους στην Ουκρανία

Τα ορυχεία σταμάτησαν την παραγωγή από το 92, είναι τα ίδια ορυχεία όπου ο Σταχάνοφ το 1935 εξήγαγε 14 φορές μεγαλύτερη ποσότητα άνθρακα, αλλά τώρα δουλεύουν παράνομα σχεδόν χωρίς εργαλεία. Μεταφέρουν τον άνθρακα στη πόλη με έλκηθρα που σέρνουν οι ίδιοι για να τον πουλήσουν.

Παντρεύονται κάτω από το άγαλμα του Σταχάνοφ.
Έθιμο ή μια μικρή ιεροτελεστία για καλύτερες μέρες…

Ποιος είναι ρε αριστερός ;;;

2009-01-17T14:12:00.001+02:00

Αναδημοσιεύω τα λόγια του Φάρου προσπαθώντας να τους δώσω την πρέπουσα βαρύτητα και να μην χαθούν εύκολα στο χαμό των σχολίων…

[…]Ενώ οι δικοί σου όχι ;;; Αυτοί δεν το χάσαν το μέτρο ;;; Ούτε εσύ ;;;

Μη μου το παίζεις αγαθός και αμόλυντος φίλε μου, δεν σου πάει !!!

Δεν καταλαβαίνεις το πρόβλημα, ή κάνεις πως δεν το καταλαβαίνεις ;;;

Ποιος είναι ρε […] αριστερός ;;; [...] ή εσύ με τον τρόπο που απαντάτε ;;; Δεν καταλαβαίνεις ότι πολλές μήνες τώρα είστε εντελώς προκλητικοί ;;; Προφανώς δεν το καταλαβαίνεις, δυστυχώς !

Έχετε απαντήσει επί της ουσίας σε κάποιο άρθρο μου ;;;

Για τον ΣΥΡΙΖΑ μιλάω εγώ, για τον … Στάλιν εσείς !!!
Για το 65ωρο μιλάω εγώ, πάλι για τον … Στάλιν μου απαντάτε εσείς !!!
Και πάει λέγοντας, βαριέμαι να αναφερθώ σε όλα ! Και μου το παίζετε και … αριστεροί !
Δες σε παρακαλώ τι ειπώθηκε χθες στην εκπομπή του Χαρδαβέλα (όχι ότι μου αρέσει, αλλά … )
Καραμανλής (ο … παλιός), Μαύρος ΚΑΙ Ηλιού (ναι ο “δικός” σας) συμφώνησαν να θάψουν τον φάκελλο της Κύπρου και να μην μαθευτεί η αλήθεια !!!
Σ΄αυτό το θέμα αν το κάνω ποστ, εσείς θα μου απαντήσετε πάλι και πάλι για τα … γκούλαγκ και τον … Στάλιν !!!

Τα είπαμε αυτά. Δεν μπορώ να σου απαγορέψω να κάνεις link το μπλογκ μου, μπορώ όμως να σε κατηγορήσω ότι το έκανες χωρίς τη θέλησή μου μέχρι να σε κατηγορήσω ότι το κάνεις για προβοκατόρικους λόγους, συννενοηθήκαμε ;;;
Η λογική σου ότι οι άλλοι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και εμείς απλά να τους … παρακολουθούμε, έ, … σπάει κόκκαλα !

Φυσικά Καλημέρα !

Εκδήλωση του ΚΜΕ

2009-01-15T22:40:00.000+02:00

Το Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ) διοργανώνει εκδήλωση - συζήτηση αφιερωμένη στα 90 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ με θέμα: «Καπιταλιστική Οικονομική Κρίση: Η αντιπαράθεση του Μαρξισμού - Λενινισμού με αστικές και οπορτουνιστικές θεωρίες και πολιτικές» τη Δευτέρα 26/1, ώρα 18.00, στην αίθουσα της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (Θεμιστοκλέους 2 και Πανεπιστημίου).

Κωνσταντίνα Κούνεβα

2008-12-29T14:48:00.002+02:00

Ο λογαριασμός ενίσχυσης της

Κωνσταντίνας Κούνεβα,

της συνδικαλίστριας που έπεσε θύμα

δολοφονικής επίθεσης με βιτριόλι της εργοδοτικής τρομοκρατίας.

5012 019021 277

Τράπεζα Πειραιώς

DECHEVA ELENA KUΝEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

Την άφησαν να πεθάνει για απλήρωτο λογαριασμό...

2008-12-26T15:46:00.002+02:00

Για να μη ξεχνάμε
29 Μάη 2007

ΟΥΕΛΙΝΓΚΤΟΝ.-- Μπορεί μία εταιρεία να σε σκοτώσει για απλήρωτο λογαριασμό αξίας 90 ευρώ; Τα τέσσερα παιδιά της 44χρονης Νεοζηλανδής δασκάλας, Φόλολε Μουλιάγκα, θα σας απαντούσαν «ναι». Είδαν χτες τη μητέρα τους να πεθαίνει όταν η συσκευή οξυγόνου που την κρατούσε στη ζωή έπαψε να λειτουργεί. Οχι λόγω τεχνικού προβλήματος. Αλλά διότι ο υπάλληλος της εταιρείας ηλεκτρισμού έκοψε το ρεύμα για έναν απλήρωτο λογαριασμό 90 ευρώ...
Κι όμως! Τα (ηλικίας 5 έως 20 χρόνων) παιδιά της Μουλιάγκα (που έμεινε άνεργη απ' τον περασμένο Φλεβάρη λόγω ασθένειας), είχαν παρακαλέσει τον υπάλληλο να μην κόψει το ρεύμα. Τον προσκάλεσαν στο σπίτι για να δει τη συσκευή οξυγόνου που λειτουργούσε με ηλεκτρισμό και την άρρωστη μητέρα τους. Είδε, αλλά προτίμησε να υπακούσει στις εντολές της εταιρείας.
Τα παιδιά θρήνησαν τη μητέρα τους μέσα στο σκοτάδι. Το ρεύμα επανήλθε μετά από ένα 24ωρο μόνον επειδή η είδηση έκανε το γύρο της Ν. Ζηλανδίας (και αργότερα του κόσμου) προκαλώντας σοκ.
Ο αρμόδιος υπουργός διέταξε έρευνα. Εκπρόσωποι της εταιρείας εξέφρασαν «συλλυπητήρια», αλλά δεν παραδέχτηκαν την ευθύνη... Κι όμως! Ο πανεπιστημιακός καθηγητής Δικαίου, Μπιλ Χοντζ, είναι σχεδόν σίγουρος. Θα μπορούσαν να απαγγελθούν κατηγορίες για ανθρωποκτονία όχι, βεβαίως, στον υπάλληλο, αλλά στην εταιρεία.

Η βία ο ρόλος της και οι δήθεν επικριτές της

2008-12-24T18:54:00.001+02:00

Η κυβέρνηση και κορυφαίοι παράγοντες του αστικού πολιτικού κόσμου και των «θεσμών», δαιμονοποιούν από κοινού και γενικά τη βία, η οποία, όπως αναφέρουν, δεν αποτελεί τρόπο επίλυσης προβλημάτων ή ιδεολογικών διαφορών στη «δημοκρατία» τους, δηλαδή στην αστική δημοκρατία.

Οι σχετικές αναφορές έγιναν αυτή τη φορά, με αφορμή την «τυφλή βία» που ασκήθηκε από ομάδες κουκουλοφόρων σε βάρος καταστημάτων, τραπεζών κλπ.

Ετσι, η αξιοποίηση της προβοκατόρικης δράσης των ομάδων αυτών δεν αφορά μόνο στη δικαιολόγηση της σκλήρυνσης των κατασταλτικών μέτρων, (π.χ. την προσπάθεια υλοποίησης στην πράξη του τρομονόμου), αλλά και στην ιδεολογική χειραγώγηση, στον αποπροσανατολισμό του λαού:

-- Με τη συγκάλυψη της πραγματικής βίας που ασκείται από την κυρίαρχη τάξη και την πολιτική που τη στηρίζει.

-- Με την προσπάθεια αφοπλισμού του εργατικού κινήματος.

-- Με την αναγόρευση του αστικού πολιτικού κόσμου σε δήθεν υπερασπιστή της ειρήνης, της μη βίας, του πολιτισμού, της δημοκρατίας.

Ομως, οι ευαίσθητοι θιασώτες της «μη βίας» προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι η βία αποτελεί συστατικό στοιχείο του ίδιου του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο υπερασπίζουν και την επιβάλλουν με το κράτος τους. Οτι η βία χαρακτηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα από τα γεννοφάσκια του. Οτι ο «βούρδουλας», η άμεση και έμμεση βία συνοδεύουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης:

-- Στην ίδια τη διαδικασία της παραγωγής με την κλοπή της υπεραξίας που παράγεται από την εργατική τάξη.

-- Στην ιστορική προσπάθεια ανόρθωσης και επικράτησης του καπιταλισμού ως νέου κοινωνικοοικονομικού συστήματος που έγινε με φωτιά και σίδερο.

-- Στους παλιούς και νεότερους πολέμους που διεξάγει το κεφάλαιο στο εσωτερικό των χωρών σε βάρος της εργατικής τάξης και στις διεθνείς σχέσεις με την υποδαύλιση εστιών πολέμου, με το κυνήγι των αγορών ως μέσο διεξόδου από την οικονομική κρίση.

Η βία, λοιπόν, χρησιμοποιείται ως βασικό μέσο για τη στήριξη και προώθηση της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της αστικής τάξης. Αυτό προσπαθούν να συγκαλύψουν οι θιασώτες της μη βίας.

Η χρήση της βίας και της καταστολής εκδηλώνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της κυρίαρχης πολιτικής.

Βία και καταναγκασμός σε βάρος της εργατικής τάξης

Εργατικά ατυχήματα - δολοφονίες, βία της ανεργίας, τρομοκρατία του φόβου της απόλυσης, του χαφιεδισμού στους τόπους δουλειάς και των μηχανισμών της εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Βία σε βάρος των μεταναστών με ξυλοδαρμούς, απελάσεις, δολοφονίες.

Βία σε βάρος της νεολαίας. Συρρίκνωση των μορφωτικών δικαιωμάτων, αποκλεισμός μεγάλης μερίδας νέων από λαϊκά στρώματα και από αυτή τη μόρφωση που παρέχεται με την εγκατάλειψη του σχολείου, ακόμα και της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, στυγνή εκμετάλλευση και εργασιακές σχέσεις - λάστιχο, καταδίκη στην ανεργία και στην ψευτοαπασχόληση, μεγάλωμα των αδιεξόδων και επέκταση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών που οδηγούν χιλιάδες νέους ανθρώπους και τις οικογένειες τους σε δράματα, σε θανάτους νέων ανθρώπων.

Βία και αφανισμός σε βάρος των φτωxών μικροεπαγγελματιών, των φτωχών αγροτών, με την πολιτική ξεριζώματος και αφανισμού τους που υλοποιούν διαδοχικά οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Βία σε βάρος των λαών με πρόκληση στρατιωτικών επεμβάσεων, διάλυση κρατών και δημιουργία προτεκτοράτων, υποδαύλιση διενέξεων και επεμβάσεων, κ.ά. με συμμετοχή και της χώρας μας, υλοποιώντας τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Πείνα, μετανάστευση εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων σε συνθήκες αθλιότητας και σκληρής εκμετάλλευσης, παρανομία, διώξεις, κυνηγητό και ναυάγια με χιλιάδες πνιγμένους.

Βία σε βάρος των λαϊκών αγώνων για την αντιμετώπιση και καταστολή της λαϊκής πάλης που διεκδικεί την ικανοποίηση όλων των αναγκών των λαϊκών οικογενειών, αντιπαλεύοντας την πολιτική των μονοπωλίων, αμφισβητώντας την αστική εξουσία (αντιτρομοκρατικοί και άλλοι νόμοι, δικαστική και αστυνομική καταστολή, κάμερες παντού, χημικά, αύρες που ζεσταίνουν τις μηχανές στου Γουδή και στην Αμυγδαλέζα, κιγκλιδώματα, σφαίρες από καουτσούκ που αναμένουν τη μαζική χρήση κ.ά.)

Γι' αυτά δε μιλούν η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι. Αυτά δεν τα συγκαταλέγουν στη βία. Αλλωστε, αυτή την περιβάλλουν με το πέπλο της νομιμότητας. Η βία την οποία ξορκίζουν είναι η βία που στρέφεται σε βάρος της ιδιοκτησίας και του πολιτικού συστήματος που τη στηρίζει. Αλλά όχι της ιδιοκτησίας των μικροεπαγγελματιών, «των καταστηματαρχών», στο όνομα των οποίων ωρύονται. Αυτήν την καταργούν για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Στο όνομα όμως αυτής της ιδιοκτησίας προσπαθούν να καλύψουν την κεφαλαιοκρατική ιδιοκτησία. Αυτήν που καταργεί κάθε άλλη μικροϊδιοκτησία. Γι' αυτήν κόπτονται. Τη βία που αναιρεί τη δική τους ιδιοκτησία και εξουσία θέλουν να αποκλείσουν. Αυτήν νοιάζονται να σώσουν από την οργανωμένη λαϊκή οργή.

«Σας πιάνει τρόμος γιατί θέλουμε να καταργήσουμε την ατομική ιδιοκτησία. Μα στη σημερινή σας κοινωνία η ατομική ιδιοκτησία έχει καταργηθεί για τα εννιά δέκατα των μελών της. Και υπάρχει ίσα - ίσα γιατί δεν υπάρχει για τα εννιά δέκατα. Μας κατηγοράτε λοιπόν γιατί θέλουμε να καταργήσουμε μια ιδιοκτησία, που προϋποθέτει σαν απαραίτητο όρο την έλλειψη της ιδιοκτησίας για την τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας. Με μια λέξη, μας κατηγοράτε γιατί θέλουμε να καταργήσουμε τη δικιά σας ιδιοκτησία. Ναι, αυτό θέλουμε». *

Ορισμένες επισημάνσεις

1. Οι μορφές πάλης είναι υπόθεση του κινήματος. Η εργατική τάξη και το κόμμα της στο μαζικό κίνημα επιλέγουν όλες εκείνες τις μορφές πάλης που εξασφαλίζουν τη λαϊκή συμμετοχή, που ανταποκρίνονται στην οξύτητα των προβλημάτων. Δεν υπάρχει μορφή που αποκλείεται στην ταξική πάλη. Οπως η αστική τάξη, στη διαπάλη της με το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα δεν έκανε εξαιρέσεις και αδυσώπητα το πολέμησε και το πολεμά με κάθε μέσο, έτσι και εκ των πραγμάτων η εργατική τάξη δε θα απεμπολήσει το δικαίωμά της να χρησιμοποιεί τις κατάλληλες μορφές πάλης, εκείνες που βρίσκονται σε αντιστοιχία με τις ανάγκες της ταξικής πάλης και τα καθήκοντα που μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη, που είναι σε αντιστοιχία με την αντίδραση και τα μέσα που χρησιμοποιεί η αστική τάξη στην προσπάθειά της να προστατέψει τα προνόμια και την αιματοβαμμένη εξουσία της.

2. Η τυφλή βία στρέφεται σε βάρος του λαϊκού κινήματος. Η «τυφλή βία» των κουκουλοφόρων είναι βία που στρέφεται ενάντια στο λαϊκό κίνημα, γι' αυτό εκπονείται και αξιοποιείται για τον ίδιο λόγο, για την καθήλωση και τον εκφοβισμό των πλατιών λαϊκών μαζών, για την ένταση της κρατικής βίας και καταστολής.

Ομως, άλλο η ατομική τρομοκρατία και η τυφλή βία (που απορρίπτεται από το κομμουνιστικό κίνημα) και άλλο η βία της εργατικής τάξης ως τάξης. Η οργανωμένη πολιτική βία της καταπιεζόμενης τάξης στην πάλη για την κατάκτηση της λαϊκής πλειοψηφίας, στην πάλη για να ανοίξει ο δρόμος, να εδραιωθεί και να νικήσει η λαϊκή εξουσία, είναι εκ των πραγμάτων αναγκαίο στοιχείο της ταξικής πάλης. Οποιος απορρίπτει το στοιχείο αυτό, είναι εχθρός του σοσιαλισμού, οδηγεί στην αποτυχία το κίνημα. Η εργατική τάξη ανατρέπει το παλιό σύστημα και με εργαλείο το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου δημιουργεί και αναπτύσσει το νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Αυτό δε γίνεται χωρίς βία, χωρίς διάλυση του αστικού κράτους, χωρίς απαλλοτρίωση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, χωρίς την ανάλογη αντιμετώπιση της αντίδρασης των κεφαλαιοκρατών. Η διαφορά βρίσκεται στο ότι η βία, όταν απαιτείται, ασκείται πλέον από τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία σε βάρος της αντίδρασης της κεφαλαιοκρατικής τάξης που έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του λαού.

3. Να καταδικάσουμε τη βία γενικά; Οι κομμουνιστές παλεύουν, ώστε η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία να πάρει την υπόθεση των συμφερόντων της στα δικά της χέρια. Να πάρει η ίδια η εργατική τάξη με τους συμμάχους της την εξουσία. Η πείρα του παγκόσμιου εργατικού και επαναστατικού κινήματος, όμως, έδειξε τη λυσσαλέα αντίδραση της αστικής τάξης με κάθε μέσο. Στην κατεύθυνση υπηρέτησης της εξουσίας της διατάσσονται οι Ενοπλες Δυνάμεις, οι υπηρεσίες και τα Σώματα Ασφαλείας. Ενάντια στη θέληση του λαού. Ετσι, η αποδοχή των εκκλήσεων των αστών και οπορτουνιστών για καταδίκη της βίας γενικά, ισοδυναμεί με αφοπλισμό του επαναστατικού, του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Ας μη μιλούν οι αστοί για βία. Τα κεράκια που ανάβουν και οι εκκλήσεις που κάνουν ενάντια στη βία γενικά, δε θα κρύψουν τη βία των αστών και του κράτους τους. Δε θα μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι και η «δική μας» αστική τάξη είναι βουτηγμένη μέσα στο αίμα και στα βάσανα των λαών των Βαλκανίων και άλλων λαών, στις επεμβατικές επιχειρήσεις που στηρίζονται και από ελληνικά στρατεύματα. Γνωρίζουν, λοιπόν, και στηρίζουν τις συνέπειες της πολιτικής που εντείνει τη βία και αδικία σ' όλη την έκταση του πλανήτη. Ομως, εκείνο που επιδιώκουν πριν απ' όλα είναι η εργατική τάξη και το κόμμα της να απορρίψουν τη βία που συμβάλλει στο να γίνει το ιστορικό άλμα προς τα εμπρός, προς την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του νέου ιστορικά συστήματος, του σοσιαλισμού -κομμουνισμού.

Τη σωτηρία της τάξης και των προνομίων της επιδιώκουν από την πάλη της ταξικά πολιτικά οργανωμένης εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

* Μανιφέστο του Κομμουνιστικού κόμματος. «Διαλεxτά έργα ΜΑΡΞ - ΕΝΚΕΛΣ», τόμος πρώτος σελ. 37 - 38.

Του
Γιάννη ΝΑΚΗ
Ο Γιάνης Νάκης είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος της ΚΕ για τα Δημοκρατικά Δικαιώματα

Χαμαιλεόντειες μεταμορφώσεις οπορτουνισμού

2008-12-24T18:46:00.000+02:00

Ο οπορτουνισμός μάς έχει βέβαια συνηθίσει στις χαμαιλεόντειες μεταμορφώσεις της φρασεολογίας του. Αυτή τη φορά όμως στη Βουλή ο κ. Δραγασάκης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας για την οικονομική κρίση και τις αιτίες της, ξεπέρασε εαυτόν.

Λέει ο κ. Δραγασάκης: «Εγινε πρόσφατα στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας συνάντηση 64 Κομμουνιστικών Κομμάτων, άλλων μικρών άλλων μεγαλύτερων. Εβγαλαν ένα κοινό ανακοινωθέν. Η γραμμή τους είναι γραμμή ΣΥΡΙΖΑ, παράλληλη με τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ».

Ναι, πρόκειται για τον ίδιο, που, στις 27 Νοέμβρη, μιλώντας σε ημερίδα της ΟΤΟΕ, πάλι για το ίδιο θέμα - την οικονομική κρίση - συμφώνησε απόλυτα με τον πρόεδρο του ΣΕΒ, λέγοντας: «Το έργο μου έχει διευκολυνθεί πάρα πολύ, διότι το μισό πακέτο προτάσεών μας (σ.σ. του ΣΥΝ) το έχει κάνει ο κ. Βγενόπουλος. Οπότε αυτά που είχα σκοπό να πω, για την ανάπτυξη του δημόσιου ελέγχου της Εθνικής Τράπεζας ή για τη δημιουργία ενός πυρήνα τραπεζών δημόσιου συμφέροντος, το θέμα αυτό έχει καλυφθεί», για να συνεχίσει ότι «είναι μια κλασική κεϋνσιανή συνταγή αυτό που λέω. Δεν είναι κάτι το τόσο καινοφανές».

Μια απλή ανάγνωση της ανακοίνωσης του Σάο Πάολο (δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» της 30/11/2008), όπου Κομμουνιστικά Κόμματα από όλο τον κόσμο δηλώνουν πως «Η εναλλακτική λύση είναι ο Σοσιαλισμός», αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι η νέα πολιτική κωλοτούμπα του Δραγασάκη στοχεύει μόνο στη διαστρέβλωση, στην αποσιώπηση της αλήθειας - χαρακτηριστικό άλλωστε του φορέα που εκπροσωπεί. Αν έκανε τον κόπο να ξαναδιαβάσει τις δηλώσεις Τσίπρα - Αλαβάνου, τις ανακοινώσεις του Γραφείου Τύπου και της ΚΠΕ του ΣΥΝ, ακόμα και τις δικές του ομιλίες, όλα όσα έχουν πει για το θέμα εδώ και μήνες, θα καταλάβαινε ότι η πολιτική του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με την ανακοίνωση των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων.

Αφού:

-- Δεν είναι θέση του «ΣΥΡΙΖΑ» ότι «Η σημερινή κρίση αποτελεί έκφραση μιας βαθύτερης κρίσης, εγγενούς στο καπιταλιστικό σύστημα, η οποία αναδείχνει τα ιστορικά του όρια και την ανάγκη για την επαναστατική του ανατροπή».

-- Δεν είναι θέση τους ότι «η σοσιαλδημοκρατία, συγκαλύπτοντας τη συμμόρφωσή της με το νεοφιλελευθερισμό και τη μετατροπή της σε πυλώνα του ιμπεριαλισμού, επιδιώκει μια παρωχημένη επιστροφή σε μέτρα "ρύθμισης" κεϋνσιανού τύπου, τα οποία αφήνουν άθικτη την ταξική φύση της εξουσίας και τις σχέσεις παραγωγής, αποσκοπώντας να αποφύγει την εμφάνιση επαναστατικών εναλλακτικών λύσεων για τους εργάτες και τους λαούς», όταν και ο ίδιος ομολογεί ότι προτείνει «κλασικές κεϋνσιανές συνταγές».

-- Σαφώς ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δε λέει ότι «οι μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ιαπωνία απεργάζονται "λύσεις"... που επιδιώκουν να σώσουν το σύστημα βραχυπρόθεσμα και να ενισχύσουν τους μηχανισμούς ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης».

-- Ποια σχέση έχει η άποψη των κομμουνιστών ότι «η απάντηση στις προσδοκίες των λαών και των εργατών για χειραφέτηση μπορεί να βρεθεί μόνο σε ρήξη με την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου, σε ρήξη με τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ και συμμαχίες», με τις θέσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ;

-- Τέλος, έχουν καμία σχέση οι προτάσεις διαχείρισης που προβάλλει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με το κάλεσμα των κομμουνιστών «στην εργατική τάξη, στους εργαζόμενους και τους λαούς όλου του κόσμου να ενταχθούν στην πάλη των κομμουνιστών και επαναστατών και συσπειρωμένοι γύρω από τα ταξικά τους συμφέροντα και τις δίκαιες προσδοκίες τους να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της οικοδόμησης ενός μέλλοντος της ευημερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης», για την οικοδόμηση «μιας νέας κοινωνίας, απελευθερωμένης από την ταξική εκμετάλλευση και καταπίεση, το Σοσιαλισμό»; Για να αναφέρουμε μόνο μερικές από τις επισημάνσεις της ανακοίνωσης των 64 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων στο Σάο Πάολο.

Βέβαια, είναι γνωστές πλέον οι οπορτουνιστικές κωλοτούμπες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Δεν του κοστίζει τίποτα τη μια να λέει το ένα και την άλλη να υποστηρίζει το άλλο. Είναι γελασμένοι όμως αν νομίζουν πως οι εργάτες, οι νέες και οι νέοι, οι αριστεροί σε τούτη τη χώρα τρώνε κουτόχορτο. Πλανώνται βαθιά, αν νομίζουν πως μπορούν να αλλάζουν κοστούμι ανάλογα με το πού φυσά ο άνεμος, δίχως να τους παίρνει κανείς χαμπάρι.

Νίκος ΣΕΡΕΤΑΚΗΣ
Μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ.

λαϊκό γλέντι για τα 40 χρόνια της ΚΝΕ

2008-11-28T18:50:00.002+02:00

Ο Συν/Σύριζας σε Κρίση για την Κρίση

2008-11-25T09:59:00.002+02:00

Διαβάζουμε από το Συν για την Κρίση

1) Κριτική στα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση «για τη στήριξη των τραπεζών».

(σ.σ. μπλα μπλα)
είναι κοινωνικά άδικα. Στηρίζονται στην αρχή: άλλος πληρώνει, άλλος κερδίζει
(σ.σ. όποιος πλερώνει, κερδίζει )

2) Η εναλλακτική μας πρόταση

(σ.σ. μπλα μπλα)
i) να θέτεις όρους στις τράπεζες: να συνοδεύεται από σαφείς κανόνες που να δεσμεύουν τις τράπεζες για ουσιαστικές μειώσεις των επιτοκίων, που και πριν την κρίση ήταν υψηλά,
(σ.σ. μπλα μπλα)
iii) να εντάσσεται σε ένα εναλλακτικό σχέδιο για την αποτελεσματική εποπτεία, τον κοινωνικό έλεγχο και την αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος,
με σαφείς αναπτυξιακές κατευθύνσεις,
με νέα κριτήρια αποδοτικότητας
και με πυρήνα του έναν ισχυρό δημόσιο τραπεζικό τομέα και βασικό πυλώνα την Εθνική Τράπεζα υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο,(σ.σ το διευκρινίζει λίγο παρακάτω)
iv) να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα και τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος
πράγμα που απαιτεί την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου θεσμικού πλαισίου και των πολιτικών που ευθύς εξαρχής ευθύνονται για την κρίση,
(σ.σ. μπλα μπλα)

3) Κεντρικός άξονας των προτάσεών μας σε σχέση με το χρηματοπιστωτικό σύστημα: είναι η δημιουργία ενός νέου πολιτικού πλαισίου για τη λειτουργία της πίστης και του χρηματοπιστωτικού συστήματος:

(σ.σ θα πάθεις πλάκα τώρα… ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΟΧΙ Μ…..ΕΣ )

i) με νέους κανόνες πλήρους και αποτελεσματικής εποπτείας και ρύθμισης από ενιαία αρχή δημοκρατικά νομιμοποιημένη και ουσιαστικά ελεγχόμενη από τη βουλή.
ii) με νέα κριτήρια αποδοτικότητας μακριά από κερδοσκοπικές λογικές που να βασίζονται στη μεγιστοποίηση της αναπτυξιακής και κοινωνικής αποτελεσματικότητας και όχι των κερδών των μεγαλομετόχων και των μπόνους των μεγαλοστελεχών.
iii) με ένα ισχυρό δημόσιο χρηματοπιστωτικό δίκτυο, με κεντρικό πυλώνα του την Εθνική Τράπεζα, υπό δημόσιο έλεγχο, αλλά και τη λειτουργία άλλων δημόσιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και τραπεζών, όπως η Αγροτική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, καθώς και τράπεζες ειδικού σκοπού, οι οποίες θα καλύπτουν ειδικές ανάγκες και θα αντιμετωπίζουν ειδικά προβλήματα τμημάτων του πληθυσμού και περιφερειών.

4) Νέο πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η χρηματοπιστωτική κρίση που ζούμε έχει εθνικές, ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διαστάσεις. Νέα πλαίσια λειτουργίας, νέα κριτήρια και νέες εποπτικές και ρυθμιστικές αρχές απαιτούνται και στα τρία αυτά επίπεδα. Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αναγκαία:
(σ.σ. μπλα μπλα)

την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και της ισόρροπης περιφερειακά ανάπτυξης.

ii) ο πολιτικός έλεγχος των επιλογών της ΕΚΤ έτσι ώστε οι αποφάσεις να είναι σε αντιστοιχία με αυτούς τους διευρυμένους στόχους της.

iii) το «σύμφωνο σταθερότητας» να αντικατασταθεί από ένα σύμφωνο
απασχόλησης,
ανάπτυξης και
κοινωνικής συνοχής
το οποίο να προβλέπει μηχανισμούς αντιμετώπισης τόσο των συστημικών κρίσεων όσο και κρίσεων και κινδύνων που πλήττουν μεμονωμένες χώρες.

(σ.σ και μετά τους λέμε δεκανίκια του Καπιταλισμού…)

iv) Ανάληψη πρωτοβουλιών για την κατάργηση των φορολογικών παραδείσων.

5) Οι νέες καταιγίδες που έρχονται

(σ.σ. μπλα μπλα)

Να προχωρήσει άμεσα ο έλεγχος της Εθνικής Τράπεζας από το δημόσιο με
απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της
και
να ενισχυθεί το βάρος του δημόσιου στο μετοχικό
κεφάλαιο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της Αγροτικής Τράπεζας.

(σ.σ μπλα μπλα)

Οργανο της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης το πολιτικό σύστημα

2008-11-23T18:53:00.002+02:00

Ομιλία του μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ στην προφεστιβαλική εκδήλωση της Οργάνωσης της Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ

Ενδιαφέρουσα συζήτηση, με πολλές ερωτήσεις για την εξέλιξη του αστικού πολιτικού συστήματος στη χώρα και τις θέσεις του ΚΚΕ, για πλευρές της δράσης των κομμουνιστών στις σημερινές συνθήκες, έγινε χτες στην προφεστιβαλική εκδήλωση της Οργάνωσης Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, με θέμα: «Οι εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα μετά τη μεταπολίτευση». Την κεντρική ομιλία έκανε ο Μάκης Μαΐλης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ τη συζήτηση συντόνισε ο Αγγελος Κατσάνος, Γραμματέας της Οργάνωσης Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ.

Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από ζητήματα της ταξικής πάλης και την τακτική του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, για το σοσιαλισμό, για ζητήματα της ιδεολογικής διαπάλης και τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα, το δικομματισμό και το διπολισμό, τον εθνικισμό και τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου. Ακόμα, συζητήθηκαν χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα από τα αστικά πολιτικά συστήματα στην Ευρώπη (π.χ. Ιταλία, Γερμανία) και στη χώρα μετά τη μεταπολίτευση. Υπογραμμίστηκε η αναγκαιότητα της μελέτης των ιστορικών ντοκουμέντων και των πολιτικών συμπερασμάτων των Συνεδρίων του Κόμματος, αλλά και της ιδεολογικής μάχης μέσα στα αμφιθέατρα.

Η δημοκρατία στην Ελλάδα ήταν και παραμένει ταξική

Στην ομιλία του, ο Μάκης Μαΐλης, μεταξύ άλλων, έθεσε το ερώτημα: «Η δημοκρατία των τελευταίων 34 χρόνων, ισχυρίζονται οι αστοί πολιτικοί και δημοσιολόγοι, είναι η καλύτερη δημοκρατία που γνώρισε ο τόπος. Είναι έτσι τα πράγματα»; Και απάντησε:

«Αν δει κάποιος την παραπάνω εξέλιξη επιφανειακά, δηλαδή από αστική ιδεολογική σκοπιά, θα απαντήσει ναι. Δεν έχουμε βασιλιά, ο λαός ψηφίζει χωρίς να δέχεται επιθέσεις από τραμπούκους, στα συνδικάτα δε λειτουργούν οι περιβόητοι τραμπούκοι - εργατοκάπηλοι της προδικτατορικής περιόδου, ο στρατός βρίσκεται στους στρατώνες και άλλα.

Αν, όμως, δει καθένας αυτές τις εξελίξεις επί της ουσίας, από την εργατική ταξική σκοπιά, δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί σε ένα θεμελιακό συμπέρασμα: Η δημοκρατία στην Ελλάδα ήταν και παραμένει ταξική. Παρά τις όποιες αλλαγές, το πολιτικό της σύστημα είναι ταξικό, δε λειτουργεί σε όφελος όλων. Και δεν μπορούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Κάθε πολιτικό σύστημα είναι ταξικό.

Οποιος αμφιβάλλει για τον τέτοιο χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος, δεν έχει παρά να δει το ελληνικό Σύνταγμα, τα ελληνικά Συντάγματα. Το πρώτο και κύριο που κατοχυρώνουν είναι την καπιταλιστική ιδιοκτησία και τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και στο NATO. Επομένως, τα περί ισότητας όλων ενώπιον του νόμου είναι καθαρή υποκρισία».

Κρίκοι της ίδιας αλυσίδας

«Αν δούμε αυτά και πολλά άλλα παρόμοια», σημείωσε, στη συνέχεια ο ομιλητής, «τότε το πολιτικό σύστημα προβάλλει αντικειμενικά και ολοκληρωμένα, ως όργανο της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης.

Γι' αυτό και είναι πολύ περιορισμένη η εκτίμηση που λέει ότι όλα τα κόμματα δρουν ελεύθερα - μαζί και το ΚΚΕ. Γιατί αυτή η πραγματικότητα είναι μισή; Είναι μισή, επειδή διαχωρίζει τη γνώμη και τη δράση του ΚΚΕ από το στόχο που έχει το ΚΚΕ. Διαχωρίζει την ελευθερία της γνώμης από τη μη ελευθερία να πραγματοποιήσει το ΚΚΕ το πρόγραμμά του, δηλαδή το σοσιαλισμό. Βλέπετε, όλα έχουν ένα όριο».

Και συμπλήρωσε: «Επομένως, στα 34 χρόνια που πέρασαν, στην Ελλάδα έγιναν πολλές αλλαγές, όμως ένα πράγμα δεν άλλαξε: Ο χαρακτήρας του αστικού πολιτικού συστήματος. Φρόντισαν να το ενισχύσουν όλα τα κόμματα που κυβερνούν τρεισήμισι δεκαετίες.

Από πολλές απόψεις, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι τις καλύτερες εξετάσεις στον "καλλωπισμό" του πολιτικού συστήματος έδωσε το ΠΑΣΟΚ. Και τις έδωσε περισσότερο επί Ανδρέα Παπανδρέου, παρά επί Κώστα Σημίτη, παρότι η δεύτερη διακυβέρνηση ήταν συνέχεια της πρώτης.

Συνέχεια, ωστόσο, δεν αποτελούν μόνο οι ΠΑΣΟΚικές διακυβερνήσεις μεταξύ τους. Είναι και αυτές στην αλυσίδα που αποτελούν οι κρίκοι ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΝΔ τώρα. Οι διαφορές που έχουν και κυρίως οι διαφορές που είχαν δε συνιστούν άλλη πορεία. Η πορεία είναι μία και ενιαία, και αφορά στην εφαρμογή της αστικής πολιτικής. Απλώς ο κάθε κρίκος της αλυσίδας εκφράζει με το δικό του χρώμα τη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης».

Ταύτισαν την επιστημοσύνη με την προπαγάνδα

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο Μ. Μαΐλης σημείωσε: «Πριν από λίγο καιρό πραγματοποιήθηκε σε αυτόν εδώ το χώρο ένα συνέδριο που οι συμμετέχοντες κύριοι καθηγητές το είπαν επιστημονικό.

Μακάρι να ήταν τέτοιο. Μακάρι η σχετική συζήτηση, απ' όσα μπορέσαμε να πληροφορηθούμε, να είχε πραγματικά επιστημονικό περιεχόμενο, να έθετε ζητήματα για περαιτέρω έρευνα, θα ήταν εποικοδομητικό κάτι τέτοιο, ανεξάρτητα αν το ΚΚΕ θα συμφωνούσε σε όλα ή σε λίγα ή σε περισσότερα.

Το ΚΚΕ επιδιώκει τη συζήτηση. Επιδιώκει και την οξεία, πολεμική αντιπαράθεση με τις θέσεις του, φτάνει αυτή η αντιπαράθεση να έχει ένα επίπεδο, η κριτική στις θέσεις του ΚΚΕ να μην είναι συκοφαντική, να γίνεται επί της ουσίας. Εξάλλου, γνωρίζετε ότι για τις αιτίες της αντεπανάστασης το Κόμμα μας συζητά και σε διεθνές επίπεδο, δημοσιεύει και απόψεις επιστημόνων που δε μας βρίσκουν σύμφωνους κατ' ανάγκην όλες. Πολύ περισσότερο, συζητάμε με το λαό την πολιτική πρόταση εξουσίας του Κόμματος, για τη λαϊκή αντιιμπεριαλιστική συμμαχία με στόχο τη λαϊκή εξουσία. Ζητάμε γνώμες από συνεργαζόμενους με το ΚΚΕ, με απλούς ανθρώπους. Επιζητούμε την κριτική τους, ακούμε τις διαφωνίες τους. Πώς θα είμαστε λοιπόν αντίθετοι στην άσκηση κριτικής, αν τέτοια ήταν η συζήτηση μεταξύ πανεπιστημιακών σε αυτόν εδώ το χώρο;

Αλλά, δεν επρόκειτο γι' αυτό. Πολλά από αυτά που ειπώθηκαν αποτελούν αντιεπιστημονικές προσεγγίσεις και επινοήσεις. Αναφέρθηκαν στο ΚΚΕ, όχι ασκώντας κριτική στις θέσεις που έχει το ΚΚΕ, αλλά σε εκείνες που οι ίδιοι προτιμούν ή νομίζουν ότι έχει. Οι κύριοι καθηγητές ταύτισαν την επιστημοσύνη με την προπαγάνδα υπέρ της κεντροαριστεράς, με τις αναπαλαιωμένες θέσεις της σοσιαλδημοκρατίας, με τα ευρήματα δημοσκοπήσεων. Οσα ειπώθηκαν είναι επανάληψη παραπολιτικών σχολίων που έχουν δημοσιεύσει κατά καιρούς η "Ελευθεροτυπία", η "Αυγή", ο Πρετεντέρης και άλλοι παρόμοιοι.

Πιο χαρακτηριστικός, όπως συνηθίζει, ο Ν. Μαραντζίδης. Τι είπε ο γνωστός αντικομμουνιστής και ένας από εκείνους που, μαζί με τον Καλύβα του "Γέιλ", συγκροτούν το λεγόμενο "νέο κύμα" των καθηγητών που ξαναγράφουν, δηλαδή διαστρεβλώνουν, την Ιστορία; Είπε το "πρωτότυπο" ότι το ΚΚΕ είναι απομονωμένο! Οτι η ψήφος στο ΚΚΕ ήταν ψήφος διαμαρτυρίας! Επικριτικά, που το ΚΚΕ αρνείται να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, κατά τον Μαραντζίδη, έχει νεανική και ριζοσπαστική φυσιογνωμία! Και ότι το ΚΚΕ από τον προλεταριακό διεθνισμό έχει περάσει στον εθνολαϊκισμό. Δίπλα του και ο άλλος κύριος καθηγητής, ο Μαυρογορδάτος, που διαπρέπει και αυτός στον αντικομμουνισμό.

Με αυτά που ειπώθηκαν δεν αξίζει κανείς να ασχοληθεί ιδιαίτερα. Εξάλλου, και οι παραπάνω πρέπει να βρίσκουν καθημερινά τον τεκμηριωμένο αντίλογο στα αμφιθέατρα που διδάσκουν και όχι μόνο από τους κομμουνιστές φοιτητές, αλλά, κατά τη γνώμη μας, και από τους φοιτητές που σέβονται τον εαυτό τους.

Ξέρετε τι ενοχλεί την κατηγορία αυτών των καθηγητών; Την ενοχλεί πρώτα απ' όλα το γεγονός ότι το ΚΚΕ, όχι μόνο δε θεωρεί ξεπερασμένη την ταξική πάλη στο εθνικό πεδίο, αλλά τη θεωρεί ως κύρια, σε συνδυασμό βεβαίως, με τη διεθνή διάσταση που αυτή έχει και που εκφράζεται πρώτα απ' όλα με τη σταθερή θέση του ΚΚΕ στις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού. Ενοχλεί τους κοσμοπολίτες ο διεθνιστικός χαρακτήρας του ΚΚΕ, που ακριβώς αυτός το καθιστά - με λόγια και με έργα - κόμμα γνήσια πατριωτικό. Με άλλα λόγια, ενοχλεί ότι το ΚΚΕ ταυτίζει τον πατριωτισμό με την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού και δε θεωρεί, όπως οι κοσμοπολίτες - δηλαδή οι θιασώτες του ιμπεριαλισμού - ότι η εθνοκρατική συγκρότηση έχει ξεπεραστεί. Τους ενοχλεί που το ΚΚΕ δεν υποστηρίζει εκείνο που υποστηρίζει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή, είτε θα υπάρξουν αλλαγές ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες, είτε δε θα υπάρξουν πουθενά. Που σημαίνει ότι δεν έχουν σκοπό να υπάρξουν φιλολαϊκές εξελίξεις σε καμία χώρα. Συνολικά, οι απόψεις τους σε τίποτα δε διαφέρουν από εκείνες των συγγραφέων του γνωστού πια βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού. Και βεβαίως τους ενοχλεί το γεγονός ότι η πολιτική του ΚΚΕ βρίσκει απήχηση πέρα από την εκλογική του επιρροή. Κυρίως το ότι αντιλαμβάνονται, αλλά τη συγκαλύπτουν συνειδητά, την αντικειμενικότητα της πολιτικής θεώρησης και ανάλυσης του καπιταλισμού, που κάνει το ΚΚΕ. Και αντιστρέφουν την πραγματικότητα, ονοματίζοντας λαϊκισμό την πολιτική που συμφέρει την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, ονοματίζοντας σύγχρονο και ανανεωτικό το λουστράρισμα ενός σάπιου πολιτικού συστήματος, προκειμένου να διαιωνίζεται η ενσωμάτωση των λαϊκών μαζών.

Περιφρουρούν την καπιταλιστική ιδιοκτησία σαν τα μάτια τους. Αυτή είναι η βάση και η αιτία της τέτοιας πολιτικής στάσης τους. Και έτσι κρίνονται πρώτα απ' όλα».

του

Μάκη Μαϊλη

Το σήμερα στο χτες και το χτες στο σήμερα

2008-11-23T18:43:00.002+02:00

Η αντικομμουνιστική επίθεση, με αφορμή τις Θέσεις της ΚΕ για το σοσιαλισμό, ήταν αναμενόμενη, από μία άποψη μάς ήταν και επιθυμητή, αφού εξ αντικειμένου δίνει τη δυνατότητα καλύτερα να ακονίσουμε οι κομμουνιστές τα δικά μας όπλα.

Τι ενοχλεί την αστική τάξη, τα φερέφωνά της και τον οπορτουνισμό; Οτι το ΚΚΕ με αυτές τις Θέσεις, συνέχεια των προηγούμενων του 1995, συμβάλλει στην αναζωογόνηση του κομμουνιστικού οράματος. Ενοχλεί ότι το ΚΚΕ πλουτίζει το πρόγραμμά του με τα διδάγματα από την αντεπανάσταση, ενώ αναδείχνει και την προσφορά του σοσιαλισμού, που ο ταξικός εχθρός θέλει να αμαυρώσει.

Δίχως έπαρση και με πλήρη επίγνωση των αδυναμιών μας, οφείλουμε να δούμε την ιδεολογική υπεροχή του ΚΚΕ. Υπεροχή που κατάκτησε το Κόμμα μας σε μία σκληρή και βασανιστική πορεία 18 χρόνων. Υπεροχή απέναντι στις διάφορες εκφράσεις της αστικής και οπορτουνιστικής ιδεολογίας και πολιτικής γραμμής.

Η ιδεολογική φτώχεια εχθρών και αντιπάλων θα αποδειχθεί και αυτή τη φορά περίτρανα, για τον πρόσθετο λόγο ότι η «σταλινολογία», ως αιχμή του αντίπαλου δόρατος, αλέθεται καθημερινά στις αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ θα γίνουν θρύψαλα οι προσδοκίες - όσων τις έχουν - πως η αστική και οπορτουνιστική πίεση θα οδηγήσει το ΚΚΕ σε υποχώρηση από τις κατακτημένες ιδεολογικές θέσεις, τις αρχές του και την πολιτική του.

Η εξαγωγή χρήσιμων - άρα αντικειμενικών - συμπερασμάτων από τη διερεύνηση του ιστορικού παρελθόντος, βοηθιέται εξαιρετικά από τη μεταφορά της ιδεολογικής διαπάλης στο σήμερα. Το ίδιο ισχύει και αντιστρόφως. Επομένως το ζήτημα είναι, από ποια ταξική σκοπιά αντιμετωπίζει ένα κόμμα ή ένα άτομο, τόσο το χτες όσο και το σήμερα. Η εποχή μας δεν έχει αλλάξει ούτε κατά κεραία όσον αφορά στο χαρακτήρα της. Και πριν από 50 και πριν από 80 χρόνια, ήταν και παραμένει εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Οι αλλαγές, που έχουν σημειωθεί, απλώς επιβεβαιώνουν περισσότερο αυτόν το χαρακτήρα της σύγχρονης εποχής.

Το κρίσιμο ζήτημα, λοιπόν, παραμένει: Τα μέσα παραγωγής θα μείνουν στην καπιταλιστική ιδιοκτησία ή θα κοινωνικοποιηθούν; Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα, που κανείς δεν μπορεί να το αποφύγει, όσο και αν προσπαθήσει. Η λύσσα των αστικών μηχανισμών και των υπό τη δούλεψή τους, η λύσσα των οπορτουνιστών, εδώ ακριβώς έχει την αφετηρία και την εξήγησή της. Γι' αυτό και αποσιωπούν τις αναλύσεις των Θέσεων, την ουσία τους, τη συλλογική δράση να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός, και επικεντρώνουν συκοφαντικά στον ηγέτη του ΚΚ Μπολσεβίκων και της ΕΣΣΔ, τον Στάλιν, για να χτυπήσουν συλλήβδην το πρωτόγνωρο άλμα της ανθρωπότητας προς την πραγματική ελευθερία. Η καπιταλιστική ιδιοκτησία είναι το μέλημά τους. Ολα τα άλλα αποτελούν προφάσεις εν αμαρτίαις.

1. Η επανάσταση στην Ελλάδα - και παντού - θα είναι μία και θα είναι σοσιαλιστική. Την αναγκαιότητα και την επικαιρότητα του σοσιαλισμού τεκμηρίωσε επιστημονικά το 15ο Συνέδριο του ΚΚΕ, κάνοντας ταυτόχρονα λόγο για την τακτική του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου πάλης και κάτω από ποιες προϋποθέσεις αυτό θα εξελιχθεί σε επαναστατικό μέτωπο για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

Στο Πρόγραμμα που ψήφισε το 15ο Συνέδριο, καθώς και η παραπέρα επεξεργασία από το 16ο και το 17ο Συνέδριο του περιεχομένου της στρατηγικής «λαϊκή εξουσία - λαϊκή οικονομία», τεκμηριώνεται η ανάγκη της κοινωνικοποίησης των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, η υπαγωγή τους στον κεντρικό σχεδιασμό με εργατικό και λαϊκό έλεγχο, καθώς και η δημιουργία - δίπλα στον κοινωνικοποιημένο τομέα - του παραγωγικού συνεταιρισμού των μικρομεσαίων αγροτών και των αυτοαπασχολούμενων και επαγγελματιών.

Αλλος δρόμος δεν υπάρχει. `Η ο σημερινός, με όσα συνεπάγεται για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, ή ο δρόμος της σοσιαλιστικής ανάπτυξης.

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω;

α) Οτι οι καπιταλιστές και το κράτος τους θα προσπαθήσουν να αντιδράσουν με κάθε δυνατό τρόπο, ακόμα και αν το ατσάλινο χέρι του λαού τούς καθηλώσει. Θα ήταν ανοησία να πιστεύει κανείς ότι η αστική τάξη θα σεβαστεί τη λαϊκή θέληση, στο όνομα της πλειοψηφίας. Αυτά τα φληναφήματα περί πλειοψηφίας και μειοψηφίας, στο πλαίσιο των δημοκρατικών κοινοβουλευτικών και άλλων διαδικασιών, η αστική τάξη τα έχει ως κουτόχορτο για τους αφελείς. Οταν σε δημοσιογραφικά συγκροτήματα και σε άλλα κέντρα βυσσοδομούν τώρα κατά του ΚΚΕ, ας φανταστεί καθένας τι θα κάνουν τότε, που θα χάνεται και η περιουσία και η εξουσία τους.

β) Πρακτικά οι εξεγερμένοι εργάτες, αγρότες και τα άλλα λαϊκά στρώματα θα πάρουν μέτρα. Να το πούμε με απλά λόγια: Θα καταλάβουν τα καράβια οι ναυτεργάτες, τα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις οι εργάτες, τους δημόσιους οργανισμούς οι άλλοι εργαζόμενοι. Και πάει λέγοντας... Με ηρωισμό, δίχως την παραμικρή ταλάντευση, με αυτοθυσία, με έκρηξη όλων των οργανωτικών και των άλλων αρετών του επαναστατικού κινήματος. Και μόνο ένα βήμα πίσω από αυτή τη δράση, θα είναι καταστροφικό.

γ) Υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν έτσι; Η απάντηση προκύπτει και μόνο από το ότι οι εργάτες ματώνουν και για μια στοιχειώδη αύξηση του μεροκάματου, πολλές φορές δίχως επιτυχία. Από το ότι χάνονται ζωές και υπάρχει άρνηση από το κράτος, τις κυβερνήσεις και τους εργοδότες να πάρουν ακόμα και κάποια μέτρα ασφαλείας.

δ) Δεν υπάρχει ανερχόμενη τάξη στην ιστορία που να μη συνάντησε τη λυσσώδη αντίσταση της παλιάς τάξης, τότε που η τελευταία έφευγε από το ιστορικό προσκήνιο. Γι' αυτό και η αστική τάξη, για παράδειγμα, τότε που αγωνιζόταν να ανατρέψει τη φεουδαρχία, αξιοποίησε τις δικές της δυνάμεις και τις λαϊκές αγροτικές και εργατικές μάζες ακριβώς με επαναστατικό τρόπο.

2. Επιβεβαιώθηκε χιλιάδες φορές ότι η ταξική πάλη είναι πολύ σκληρή. Η μεγάλη Γαλλική επανάσταση του 1789 δεν άφησε φεουδαρχική πέτρα πάνω στην πέτρα, μέχρι να επικρατήσει. Η ιστορική εξέλιξη έτσι προχωράει. Και είναι χρήσιμο καθένας να μελετήσει, ποιες δυνάμεις και συνθήκες έσπρωχναν το αφηνιασμένο άρμα του Ροβεσπιέρου στην αστική επέλαση.

Ακόμα πιο δύσκολα είναι τα πράγματα για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Η μεγαλύτερη δυσκολία πηγάζει από το γεγονός ότι ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής, σε αντίθεση με τους προηγούμενους (τον καπιταλιστικό κλπ.), δεν μπορεί να οικοδομηθεί στο πλαίσιο της παλιάς κοινωνίας. Μπορεί μόνο έξω από αυτό, δηλαδή μόνο όταν θα το ανατρέψει. Η αστική τάξη, ως φορέας του προοδευτικού τότε νέου τρόπου παραγωγής, του καπιταλιστικού, είχε και ανέπτυσσε την ιδιοκτησία της και τότε που το κράτος ήταν φεουδαρχικό. Η εργατική τάξη, αντίθετα, ακριβώς επειδή δεν είναι φορέας ενός άλλου εκμεταλλευτικού τρόπου παραγωγής, αλλά στοχεύει στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ακριβώς γι' αυτό, λοιπόν, κτίζει το νέο σύστημα μόνο όταν γίνει κάτοχος των μέσων παραγωγής, άρα και όταν προηγουμένως εγκαθιδρύσει τη δική της εξουσία. Στα προηγούμενα κοινωνικά συστήματα η διαμόρφωση του νέου τρόπου παραγωγής προηγούνταν της κατάκτησης της εξουσίας. Στο σοσιαλιστικό, η κατάκτηση της εξουσίας προηγείται της κοινωνικής ιδιοκτησίας.

Αυτή είναι μία από τις μεγάλες διαφορές τους.

Ομως αυτή η διαφορά καθορίζει και τούτο: Οτι είναι πιο δύσκολο και πιο μακρόχρονο να οικοδομηθεί η νέα κοινωνία, από το να ανατραπεί η παλιά. Κι αν σήμερα υπάρχει μεγάλη εμπειρία από το σοσιαλισμό του 20ου αιώνα, που αναμφίβολα θα αξιοποιηθεί στις μελλοντικές εφόδους του ανασυνταγμένου πια κομμουνιστικού κινήματος, εμπειρία θετική και αρνητική, τότε, το 1917, όταν έγινε στη Ρωσία το μεγάλο άλμα, δεν υπήρχε καθόλου προηγούμενη πείρα, θετική ή αρνητική. Το ξεκίνημα έγινε από το τίποτα. Και έγινε σε μία χώρα που η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν αγροτική και καθυστερημένη.

Και μόνο από τις παραπάνω απόψεις, αυτό που έγινε στη Σοβιετική Ενωση, για να καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μπορεί και του πρέπει ως πρωτόγνωρη εποποιία να χαρακτηριστεί, με κορωνίδα της το Σταχανοβίτικο κίνημα. Αυτό το κίνημα, που ανατριχιάζουν στο άκουσμά του οι αστοί και οι οπορτουνιστές, αυτό το κίνημα των χιλιάδων πρωτοπόρων, που τέτοιο ηθικό ανάστημα σαν το δικό τους δεν ξανάδε ο ουρανός, αυτό το κίνημα αποτελεί τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη και πηγή κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης για τις νέες γενιές των κομμουνιστών και μελλοντικών οικοδόμων της νέας κοινωνίας.

Οπως, λοιπόν, από τις μεγαλειώδεις αστικές επαναστάσεις κρατάμε ότι η λαϊκή οργή, οργάνωση και πάλη, υπό την ηγεσία της αστικής τάξης, έφεραν την πρόοδο συντρίβοντας τη φεουδαρχική μούχλα, όπως κρατάμε αυτά και όχι τις αναμφίβολες υπερβολές τους που στοίχισαν και ζωές, έτσι και από τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις κρατάμε τη δική τους συμβολή να πάει η ανθρωπότητα ακόμα πιο πέρα.

Ποια θα ήταν η τύχη της Σοβιετικής Ενωσης δίχως την κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής υποχρεωτικά μέσα σε μια δεκαετία; Απλούστατα θα την είχε συντρίψει ο Γερμανικός στρατός, αν στο μεταξύ (το πιο πιθανό) δεν είχε ανατραπεί η σοβιετική εξουσία σε περίπτωση που επικρατούσαν στο κόμμα των Μπολσεβίκων οι απόψεις των Τρότσκι, Μπουχάριν και άλλων. Επί της ουσίας, οι θέσεις του Μπουχάριν για την κολεκτιβοποίηση της γης εφαρμόστηκαν μετά από χρόνια στην Πολωνία και αλλού, νωρίτερα στη Γιουγκοσλαβία. Και η μεγάλη ανατροπή, με το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «η ρεβάνς» που πήρε ο Μπουχάριν μέσα από την πολιτική γενική γραμμή του ΚΚΣΕ, αλλά και ΚΚ εξουσίας απέναντι στους κουλάκους των χωρών τους. Τους κουλάκους, τους οποίους η ηγεσία του ΚΚ Γιουγκοσλαβίας, υπό τον Τίτο, θεωρούσε οικοδόμους του σοσιαλισμού και ότι δεν ήταν σαν τους Ρώσους κουλάκους, επειδή δε συνεργάστηκαν στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τους Γερμανούς, αλλά τους πολέμησαν!!

Οι ιδέες του Μπουχάριν, νίκησαν, αν και είχαν νικηθεί από τη ζωή, παρότι η ιστορία δε δικαιώνει τις αντιλήψεις των τελικά νικητών...

Ομως η ζωή δε δικαίωσε και τις απόψεις για τις λεγόμενες «εθνικές ιδιομορφίες», το πρόσχημα για να μην οικοδομείται ή και για να ανατρέπεται ο σοσιαλισμός, και που είναι συνώνυμες του τοπικισμού, της ιδιοτέλειας, του αντιδιεθνισμού, της έλλειψης ενότητας του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Και πάντως, ούτε αποδείχτηκε, ούτε επιβεβαιώθηκε ποτέ και πουθενά, το γιατί η ύπαρξη εθνικών ιδιομορφιών ακυρώνει το γενικό, το νομοτελειακό, αυτό δηλαδή που ισχύει για όλες δίχως εξαίρεση τις χώρες (δικτατορία του προλεταριάτου κ.ά.).

3. Από την άλλη, πρέπει να απαντηθούν συγκεκριμένα ερωτήματα:

Υπήρχε ή δεν υπήρχε καπιταλιστική περικύκλωση εναντίον της ΕΣΣΔ; Υπήρχε ή όχι η εσωτερική αντεπανάσταση, με δολιοφθορές, δολοφονίες μπολσεβίκων, τρομοκράτηση των εξαθλιωμένων αγροτών από τους κουλάκους και τους παπάδες και η συνεργασία των παραπάνω με τις μυστικές υπηρεσίες του ιμπεριαλισμού;

Παρόλα αυτά, το παραπάνω όχι και τόσο... ειδυλλιακό πλαίσιο, δεν εμπόδιζε τις αντιτιθέμενες απόψεις και μέσα στο κόμμα των Μπολσεβίκων, όπου βεβαίως ασκούνταν αυστηρότατη κριτική-πολεμική στις θέσεις των Τρότσκι, Κάμενεφ, Ζηνόβιεφ και άλλων. Την ίδια στιγμή και στη νεοσύστατη σοβιετική κοινωνία γινόταν πλατιά συζήτηση για τα πιο κρίσιμα ζητήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ο ίδιος ο Στάλιν σημείωνε ότι τον τροτσκισμό οι Μπολσεβίκοι δεν τον αντιμετώπιζαν ως αντεπαναστατική κίνηση, για όσο καιρό αυτός συγκροτούσε απλώς και μόνο ένα οπορτουνιστικό ρεύμα μέσα στο εργατικό κίνημα.

Τη σημασία που είχε για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα η γραμμή της πλειοψηφίας της Κεντρικής Επιτροπής, την είχε αντιληφθεί και ο Τολιάτι, όπως σαφέστατα τη διατύπωσε στις επιστολές του προς τον Γκράμσι και το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚ Ιταλίας, παρά το γεγονός ότι απέδιδε σε αναγκαιότητα, που ξεπηδούσε από τις ρωσικές ιδιομορφίες, τις επιλογές της μαρξιστικής - λενινιστικής πολιτικής του ΚΚ Μπολσεβίκων. Ομως, έστω και έτσι, είχε αντιληφθεί τι ακριβώς συνέβαινε και ποια πλευρά έπρεπε να υποστηρίξουν οι απανταχού κομμουνιστές. Διότι, ας το επαναλάβουμε, το κρίσιμο ζήτημα είναι στα χέρια ποιας τάξης βρίσκονται τα μέσα παραγωγής. Η όποια άρνηση αυτού ως θεμελιακής αρχής σημαίνει άρνηση και του κεντρικού σχεδιασμού και της σοσιαλιστικής δημοκρατίας και της εργατικής εξουσίας. Δηλαδή, σημαίνει άρνηση της Οχτωβριανής Επανάστασης.

Εγραψε ο Τολιάτι προς τον Γκράμσι, στις 18 Οκτώβρη 1926:

«... 1. Η ουσιαστική αδυναμία της επιστολής βρίσκεται στη διατύπωσή της. Σε πρώτο πλάνο μπαίνει το γεγονός της διάσπασης που σημειώθηκε στην ηγετική ομάδα της ΚΕ της Ενωσης και μόνο σ' ένα δεύτερο πλάνο τοποθετείται το πρόβλημα της ορθότητας ή μη της γραμμής που ακολουθείται από την πλειοψηφία της ΚΕ. Αυτή η πρόταξη είναι χαρακτηριστική του τρόπου με τον οποίο πολλοί σύντροφοι των δυτικών Κομμάτων θεωρούν και κρίνουν τα προβλήματα του ΚΚΣΕ, αλλά δεν ανταποκρίνεται σε μια ακριβή διατύπωση αυτών των προβλημάτων. (...)

2. Η συνέπεια αυτής της λαθεμένης αφετηρίας βρίσκεται στο γεγονός ότι στο πρώτο μισό της επιστολής σας, σ' εκείνο ακριβώς στο οποίο εκτίθενται οι συνέπειες που μπορεί να έχει για το δυτικό κίνημα μια διάσπαση του ρωσικού Κόμματος (και του ηγετικού του πυρήνα), σεις μιλάτε το ίδιο για όλους τους Ρώσους ηγέτες συντρόφους, δηλαδή δεν κάνετε καμιά διάκριση ανάμεσα στους συντρόφους που βρίσκονται επικεφαλής της ΚΕ και στους αρχηγούς της αντιπολίτευσης. (...)

Είναι αλήθεια ότι στο κλείσιμο της επιστολής η στάση αυτή διορθώνεται. Λέγεται ότι οι Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ και Τρότσκι είναι οι "σημαντικότεροι" υπεύθυνοι (...)

Τώρα, ανεξάρτητα από το αν είναι η κατάλληλη στιγμή για να επέμβετε στη σημερινή ρωσική συζήτηση αποδίδοντας λίγο λάθος και στην ΚΕ, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι μια παρόμοια θέση δεν μπορεί παρά να εξελιχθεί προς ΟΛΙΚΟ όφελος της αντιπολίτευσης, ανεξάρτητα απ' αυτές τις σκέψεις για την καταλληλότητα του διαβήματος, είναι δυνατόν να βεβαιώσουμε ότι ένα μέρος του λάθους ανήκει στην ΚΕ; Δεν το πιστεύω. Το αποδείχνουν οι προσπάθειες που έγιναν πριν από το 14ο Συνέδριο, για να επιτευχθεί μία συμφωνία και, πράγμα που έχει μεγαλύτερη σημασία, το αποδείχνει η πολιτική που ακολουθήθηκε μετά το 14ο Συνέδριο, που υπήρξε προσεκτική και στην οποία κατά κανένα τρόπο δεν μπορεί να αποδοθεί η κατηγορία ότι είναι μια πολιτική που κατευθύνεται στα τυφλά προς μια αυστηρότητα στην εσωτερική ζωή του ΚΚΣΕ. Αν τα δυτικά κόμματα ήθελαν να επέμβουν στην ηγετική ομάδα για να επιτύχουν να εξαφανιστεί αυτή η αυστηρότητα, θα έκαναν ένα λάθος πολύ σοβαρό. Πραγματικά, στην περίπτωση αυτή θα μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο η δικτατορία του προλεταριάτου».1

Οπως υπογραμμίζεται στις Θέσεις της ΚΕ για το σοσιαλισμό, ο οπορτουνισμός έχει αντικειμενική βάση. Ο οπορτουνιστής δεν είναι και αντεπαναστάτης, παρότι οι επιδιώξεις του εξ αντικειμένου διευκολύνουν τις επιδιώξεις του αντεπαναστάτη, αν δε συμπίπτουν στην προέκτασή τους με αυτές. Βεβαίως, το ποιος είναι κάθε φορά ο οπορτουνισμός, μένει να αποδειχθεί στην πράξη. Διότι πολλές φορές χαρακτηρίστηκαν ως οπορτουνιστικές, επιλογές που δεν ήταν, ενώ επιβεβαιώθηκε ότι οπορτουνιστές ήταν εκείνοι που χαρακτήριζαν τις αντίθετες επιλογές ως οπορτουνιστικές.

Σήμερα υπάρχει πλούσια και πολύτιμη εμπειρία. Η ζωή έχει μιλήσει, παρά το γεγονός ότι από τον κίνδυνο του οπορτουνισμού δεν είναι κανένας ισοβίως απαλλαγμένος. Κριτήριο, της ορθότητας ή μη, είναι η δράση και μόνες ασφαλιστικές δικλίδες η γενίκευση της πείρας των μαζών και η ταξική θεωρητική επάρκεια του Κόμματος και η ικανότητά του να διορθώνει γρήγορα το κάθε λάθος.

Ομως η ζωή έχει πει το δικό της λόγο.

Απέρριψε τις «ευρωκομμουνιστικές» αρλούμπες, που το ουτοπικό και συνάμα φαιδρό τους περιεχόμενο αντιλήφθηκαν και οι θιασώτες τους, αφού τις εγκατέλειψαν, για να παραμείνουν ατόφιοι σοσιαλδημοκράτες.

Απέρριψε επιλογές ΚΚ τις οποίες, πρώτοι απ' όλους, είχαν χειροκροτήσει οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές και τις αξιοποίησαν στο έπακρο στην πολιτική τους υπονόμευσης των εργατικών κρατών. Υπέρ του ...σοσιαλισμού με «Ουγγρικά χρώματα», με «Πολωνικά χρώματα», με «Τσεχοσλοβακικά χρώματα» και πάει λέγοντας, ούρλιαζαν μέρα - νύχτα ο πάπας, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί και οι πρεσβευτές του ιμπεριαλισμού.

Απέρριψε η ζωή τις επονομαζόμενες «αντιμονοπωλιακές ή αριστερές κυβερνήσεις». Η δραματική κατάληξη της κυβέρνησης «Λαϊκής Ενότητας» υπό τον Αλιέντε, στη Χιλή, όπου χιλιάδες κομμουνιστές σφάχτηκαν από την εγχώρια αστική τάξη, ενώ ακόμα περισσότεροι δεινοπάθησαν επί χρόνια, αποτελεί το πιο εύγλωττο παράδειγμα της χρεοκοπίας αυτών των θεωριών και στρατηγικών. Αποδείχθηκαν δρόμοι ολέθριοι για το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα και θερμοκήπια γιγάντωσης της σοσιαλδημοκρατίας.

Τα ιμπεριαλιστικά φερέφωνα υπερασπίζουν ένα σύστημα που έχει διαπράξει και διαπράττει σωρεία εγκλημάτων κατά των λαών. Και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ιμπεριαλιστικοί. Τις φοβερές βόμβες κατά της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι ο καπιταλισμός τις έριξε. Ο ίδιος προκάλεσε και διεξήγαγε 10άδες τοπικούς πολέμους. Αυτός είναι υπεύθυνος για το θάνατο εκατομμυρίων και εκατομμυρίων από την πείνα και τις αρρώστιες. Η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, ο παρασιτισμός και η σήψη, είναι δικά του έργα και χαρακτηριστικά. Δικά του παιδιά είναι και οι απανταχού Χίτλερ, τα ναρκωτικά, ο υπόκοσμος, η παιδική και η κάθε είδους πορνεία, ο εθνικισμός και ο ρατσισμός, γενικά η απαξίωση του ανθρώπου.

Σε αυτό το σύστημα, λοιπόν, που βγάζει πύον απ' όλους τους πόρους και που απείλησε όχι μία και δύο φορές τη Γη με ολοκαύτωμα, σε αυτό το σύστημα οι κομμουνιστές δεν αναγνωρίζουμε κανένα δικαίωμα να παριστάνει τον τιμητή του σοσιαλισμού. Αντιθέτως, είναι υπόλογο απέναντι στην ανθρωπότητα. Το ίδιο και οι εκπρόσωποί του, οι σφαγείς της Κομμούνας, των Βερολινέζων, Ισπανών και Κινέζων κομμουνιστών, των εργατών όπου Γης.

1. «Η ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΓΚΡΑΜΣΙ - ΤΟΛΙΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ» σελ. 29,30,31,32, εκδόσεις «ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ», ΑΘΗΝΑ 1975.

ΥΓ: Στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» της Τρίτης 18/11/2008 δημοσιεύθηκε ανταπόκριση του Θ. Αυγερινού από τη Μόσχα, στην οποία διαβάζουμε μεταξύ άλλων: «...ο Ουκρανός πρόεδρος Γιούστσενκο κάλεσε τόσο τον Πάπα Βενέδικτο όσο και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο να προσευχηθούν για τα εκατομμύρια των θυμάτων μεταξύ των Ουκρανών».

Το θέμα αφορά στο λιμό του 1932 - 1933 που έπληξε περιοχές της Σοβιετικής Ενωσης, δείγμα των μεγάλων εμποδίων και προβλημάτων που αντιμετώπιζε εξαιτίας της καπιταλιστικής περικύκλωσης και της υπονόμευσης από την εσωτερική αντεπανάσταση.

Ανεξάρτητα από την άποψη που έχει ο ανταποκριτής για το λιμό, συνεχίζει:

«Για να είμαστε ακριβείς, η ιδέα της «γενοκτονίας διά της πείνας», που υποτίθεται ότι οργάνωσε ειδικά για την Ουκρανία η σοβιετική κυβέρνηση, είναι ένα γνωστό στους μελετητές και δοκιμασμένο στερεότυπο του ψυχρού πολέμου, για την κατασκευή του οποίου εργάστηκαν επί πολλά χρόνια στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και στο Κογκρέσο, με πρωτοπαλίκαρο τον Τζέιμς Μέις, ο οποίος κατέγραφε «ανώνυμες προφορικές μαρτυρίες», που με λίγο μαγείρεμα γίνονταν ακολούθως επιστημονικά και ιστορικά ντοκουμέντα, κατά σύμπτωση αυτά στα οποία σήμερα στηρίζεται και η «πορτοκαλί ιστορική σχολή».

Αυτά...

Του Μάκη ΜΑΪΛΗ

Καμιά θυσία για την ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ

2008-11-13T13:46:00.000+02:00

Ανέκδοτο

2008-11-12T17:54:00.000+02:00

Μου ήρθε ένα φιλικό mail…

Για τον εργασιακό μεσαίωνα…

Την εκμετάλλευση…

Τις απάνθρωπες συνθήκες…

Κτλ…

Εγώ το πέος, υποβάλλω αίτημα μισθολογικής αύξησης για τους παρακάτω λόγους:
1. Εργάζομαι σωματικά.
2. Εργάζομαι σε μεγάλα βάθη.
3. Πέφτω στη δουλειά με το κεφάλι.
4. Δεν έχω ελεύθερα Σαββατοκύριακα και αργίες.
5. Εργάζομαι σε υγρό περιβάλλον.
6. Δεν πληρώνομαι υπερωρίες.
7. Εργάζομαι σε σκοτεινό εργασιακό χώρο που δεν αερίζεται
σχεδόν καθόλου.
8. Εργάζομαι σε υψηλές θερμοκρασίες.
9. Η εργασία μου με εκθέτει σε κινδύνους μόλυνσης από
ασθένειες.

Η απαντητική επιστολή:

Αγαπητό πέος, μετά από προσεκτική επεξεργασία και έλεγχο του
αιτήματός σας η διοίκηση κατέληξε στο συμπέρασμα να το απορρίψει για τους εξής λόγους:
1. Δεν εργάζεστε σε οκτάωρη βάση.
2. Αποκοιμάστε μετά από σύντομο χρόνο εργασίας.
3. Δεν ακολουθείτε πάντα τις οδηγίες της διοίκησης.
4. Δεν εργάζεσθε πάντοτε εκεί που σας έχει υποδειχθεί αλλά
περιφέρεστε συχνά σε άλλους χώρους.
5. Συχνά δεν αναλαμβάνετε πρωτοβουλία αλλά πρέπει να σας
πιέσουν και να σας χειριστούν φιλικά πριν αναλάβετε εργασία.
6. Αφήνετε πίσω σας το χώρο εργασίας σας πολύ βρώμικο, όταν
αποχωρείτε από αυτόν.
7. Δεν τηρείτε πάντοτε τις οδηγίες ασφαλείας, π.χ. να φοράτε
ενδυμασία προστασίας.
8. Βγαίνετε σε σύνταξη πολύ πριν τα 65.
9. Δεν κάνετε διπλοβάρδιες.
10. Μερικές φορές εγκαταλείπετε το χώρο εργασίας σας που σας
υποδείχθηκε, χωρίς η εργασία σας να έχει ολοκληρωθεί.
11. Σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, σας έχουμε δει να
εγκαταλείπετε συχνά το χώρο εργασίας μεταφέροντας δύο σάκους που
φαίνονται πολύ ύποπτοι!

Οι «11 στόχοι» του Συριζα.

2008-11-10T18:07:00.001+02:00

Το διάβασα στην κυριακάτικη Αυγη.
Δεν μπορώ να το σχολιάσω γιατί γελάμε(δεν είμαι μόνος).

Στον ΣΥΝ, εκτός από τον Γ. Δραγασάκη, που είναι, όπως προαναφέραμε, ο επικεφαλής της επιτροπής προγράμματος, συμμετέχουν ο Γ. Μπαλάφας και ο Αρ. Μπαλτάς, ενώ την προγραμματική διαδικασία και στην προετοιμασία των «11 στόχων» έχουν συμβάλει όλα τα τμήματα του κόμματος. Οι «11 στόχοι» έχουν τους ακόλουθους τίτλους:
1) Εμβάθυνση της δημοκρατίας, διεύρυνση των ελευθεριών, υπεράσπιση και ενίσχυση των δικαιωμάτων.
2) Για μια κοινωνία αλληλεγγύης, κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας.
3) Πλήρης απασχόληση.
4) Παιδεία-εκπαίδευση.
5) Κοινωνικό κράτος.
6) Περιβάλλον.
7) Οικονομία - ανάπτυξη («για μια Ελλάδα που παράγει και δημιουργεί»).
8) Νέα γενιά μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών.
9) Δημοκρατικός προγραμματισμός (αναπτυξιακό πρόγραμμα, χωροταξικό σχέδιο).
10) Ελλάδα, Ευρώπη, Κόσμος.
11) ΜΜΕ-Νέοι τρόποι διακυβέρνησης.

Υ.Γ. Αν παρόλα αυτά κάποιον τον εκφράζουν … υπάρχουν και τα σχόλια για να μας τα πει.

90 χρόνια ΚΚΕ

2008-11-08T20:20:00.000+02:00

τί είναι τα «διαρκή καταναλωτικά αγαθά»;

2008-11-06T15:15:00.002+02:00

Με μια κουβέντα, διαρκή καταναλωτικά αγαθά είναι τα εμπορεύματα που παράγονται και πωλούνται με σκοπό να εξυπηρετήσουν μια μακροχρόνια ανάγκη του αγοραστή - καταναλωτή. Σε διάκριση με τα «μη διαρκή καταναλωτικά αγαθά» που προορίζονται για άμεση κατανάλωση (τρόφιμα, ποτά, τσιγάρα, φάρμακα, είδη καθαριότητας, κλπ.), στα «διαρκή καταναλωτικά αγαθά» κατηγοριοποιούνται εμπορεύματα όπως τα ηλεκτρικά είδη, οι οικιακές συσκευές, τα έπιπλα, τα ΙΧ αυτοκίνητα, κλπ. Αν δούμε το ζήτημα λίγο πιο αναλυτικά διαπιστώνουμε ότι:
Τα αποτελέσματα της παραγωγής σε κάθε κλάδο και τομέα της οικονομίας, αλλά και της οικονομίας συνολικά, συνήθως τα εξετάζουμε με βάση την αξία τους, δηλαδή εκφρασμένα σε ευρώ. Το ίδιο κάνουμε όταν η μελέτη προχωράει σε μεγαλύτερο βάθος και αναλύουμε τη διάρθρωση των διαφόρων κλάδων και τη μεταξύ τους σχέση, τις τάσεις για ανακατατάξεις και μεταβολές, τις εκτιμήσεις που υπάρχουν για καθένα από αυτούς και την επίδραση που προοπτικά είναι δυνατόν να έχουν σε οικονομικό και κοινωνικο-ταξικό επίπεδο. Η πρώτη ανάλυση γίνεται πάντα σε αξίες - ευρώ.
Ωστόσο, μαζί με την αξιακή ανάλυση των διαφόρων δεδομένων, πολύ συχνά είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε τι αντιπροσωπεύουν οι διάφορες αξίες και από τη σκοπιά της φυσικής τους μορφής. Είναι, για παράδειγμα, άλλο πράγμα «πίσω» από κάποιες αξίες να υπάρχουν ελιές αντί για τριφύλλι, αλουμινένια μπρίκια αντί για αλουμινοκατασκευές, ή μία τουριστική επιχείρηση αντί για κάποιους ντίλερ ασφαλειών. Μόνο γνωρίζοντας το τι ακριβώς αντιπροσωπεύει αυτό που λέμε οικονομική δραστηριότητα, είναι δυνατόν να διεξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα, να διατυπωθούν εκτιμήσεις που να πατάνε στα πόδια τους και να κατατεθούν προτάσεις που να ανταποκρίνονται σε πραγματικά δεδομένα.
Στη μαρξιστική Πολιτική Οικονομία, η συνολική οικονομική δραστηριότητα χωρίζεται σε δύο μεγάλες σφαίρες. Τη σφαίρα της υλικής παραγωγής και τη σφαίρα των υπηρεσιών. Ο διαχωρισμός αυτός στηρίζεται στην αντίληψη των μαρξιστών ότι οι νέες αξίες (και αντίστοιχα τα πρωτογενή εισοδήματα της κοινωνίας, δηλαδή οι μισθοί των εργαζομένων και η υπεραξία) δημιουργούνται από τη συνένωση των μέσων παραγωγής και της εργατικής δύναμης στη διαδικασία της παραγωγής, ενώ τα εισοδήματα που υπάρχουν στη σφαίρα των υπηρεσιών είναι αποτέλεσμα ανακατανομής των εισοδημάτων που αποκτήθηκαν (από την εργατική τάξη και τους καπιταλιστές) στους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας.
Ο ετήσιος όγκος της παραγωγής στην παραγωγική σφαίρα της οικονομίας αποτελεί το Συνολικό Κοινωνικό Προϊόν. Αυτό, πέρα από την αξία που παρουσιάζει σε νομισματικές μονάδες, από άποψη μορφής χωρίζεται στην πρώτη (Ι) και τη δεύτερη (ΙΙ) υποδιαίρεση. Η υποδιαίρεση Ι αποτελείται από τα μέσα παραγωγής που παράχθηκαν στη διάρκεια του χρόνου, ενώ η υποδιαίρεση ΙΙ αναφέρεται στα είδη κατανάλωσης.
Από εκεί και πέρα, η κατηγοριοποίηση του Συνολικού Κοινωνικού Προϊόντος με βάση τη φυσική του μορφή είναι μια διαδικασία που εξαρτάται από το επίπεδο της ανάλυσης και των επεξεργασιών που γίνονται κάθε φορά. Σημειώναμε χτες ότι το Συνολικό Κοινωνικό Προϊόν, δηλαδή οι αξίες που παράγονται στη διάρκεια του χρόνου στη σφαίρα της υλικής παραγωγής, αν θέλουμε να το εξετάσουμε με βάση τη μορφή των παραγόμενων αγαθών, το χωρίζουμε στην υποδιαίρεση Ι (μέσα παραγωγής) και στην υποδιαίρεση ΙΙ (είδη κατανάλωσης).
Σε επόμενο βήμα τμηματοποίησης των δύο υποδιαιρέσεων μπορούμε να διακρίνουμε: Στην υποδιαίρεση Ι, α) τα μέσα παραγωγής που παράχθηκαν για να αξιοποιηθούν για την παραγωγή διαφόρων κλάδων της και β) εκείνα που παράχθηκαν με στόχο να παράγουν τα ίδια, άλλα μέσα παραγωγής. Στην υποδιαίρεση ΙΙ μπορεί να γίνει ο διαχωρισμός ανάμεσα α) στα είδη πρώτης ανάγκης και β) στα είδη πολυτελείας.
Η κατηγοριοποίηση, βέβαια, μπορεί να συνεχιστεί. Είναι άλλωστε μια διαδικασία που εξελίσσεται και αλλάζει, όσο αναπτύσσονται οι παραγωγικές δυνάμεις και αυξάνεται η διευρυμένη αναπαραγωγή. Και είναι φυσικό, αν αναλογιστούμε την γκάμα των εμπορευμάτων - προϊόντων που παράγονται σήμερα, σε σχέση με το παρελθόν. Για παράδειγμα, στη σφαίρα της υλικής παραγωγής, στην υποδιαίρεση ΙΙ, πριν από 20 χρόνια δεν υπήρχε ο κλάδος της παραγωγής «κινητά τηλέφωνα», ή αντίστροφα πριν από 40 χρόνια υπήρχε ο κλάδος «παραγωγή ξύλινων ψυγείων πάγου», που δεν υπάρχει πλέον.
Σύμφωνα με τις κατηγοριοποιήσεις που κάνει σήμερα η Στατιστική Υπηρεσία (πάντα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι οι μαρξιστές διατυπώνουν - και πολύ σωστά - μια σειρά από παρατηρήσεις και ενστάσεις και για τον τρόπο που η στατιστική των αστών υπολογίζει τα επιμέρους οικονομικά μεγέθη, αλλά και τις σχετικές ταξινομήσεις-κωδικοποιήσεις που κάνει), εκτός από την ταξινόμηση της οικονομικής δραστηριότητας σε γενικούς και επιμέρους κλάδους, υπάρχει και ο διαχωρισμός των αγαθών - εμπορευμάτων με βάση τον τρόπο κατανάλωσής τους.
Οι γενικές κατηγορίες είναι:
Κεφαλαιουχικά αγαθά: Εδώ λόγος γίνεται για τα αγαθά κλάδων της παραγωγής που παράγουν μέσα παραγωγής, που μπορεί να ξεκινούν από την κατασκευή εργαλειομηχανών και μηχανολογικών εγκαταστάσεων για διάφορους κλάδους της οικονομίας και φτάνουν (εντελώς ενδεικτικά) στην κατασκευή δομικών μεταλλικών προϊόντων, οργάνων και συσκευών μέτρησης, εξοπλισμού επικοινωνίας, όπλων και πυρομαχικών, ακτινολογικών και ηλεκτρονικών μηχανημάτων ιατρικής και θεραπευτικής χρήσης, κλπ.
Ενέργεια: Ως αγαθά που ανήκουν στη συγκεκριμένη κατηγορία θεωρούνται (ενδεικτικά) ο άνθρακας και ο λιγνίτης, το αργό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, τα προϊόντα διύλισης πετρελαίου, το ηλεκτρικό ρεύμα, κλπ.
Ενδιάμεσα αγαθά: Στην κατηγορία αυτή ανήκουν τα αποτελέσματα της παραγωγής που προορίζονται για παραπέρα επεξεργασία σε κλάδους, κυρίως, της μεταποίησης. Εδώ συναντάμε τα διάφορα μεταλλεύματα των ορυχείων και λατομείων, των αλευρόμυλων, την παραγωγή ζωοτροφών, τη νηματοποίηση υφαντικών ινών, την ύφανση κλωστοϋφαντουργικών υλών και το φινίρισμά τους, τη βιομηχανία ξύλου και φελλού, την παραγωγή βασικών χημικών προϊόντων, λιπασμάτων, αζωτούχων ενώσεων, πλαστικών και συνθετικών υλών, κλπ.
Διαρκή καταναλωτικά αγαθά: Ολα τα είδη που πωλούνται στην αγορά και τα οποία δεν είναι για μία χρήση. Διαρκή καταναλωτικά αγαθά θεωρούνται τα ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη, οι οικιακές συσκευές, τα έπιπλα, τα μουσικά όργανα, κλπ.
Μη διαρκή καταναλωτικά αγαθά: Ολα τα είδη διατροφής, τα ποτά, τα τσιγάρα, κάποια κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, τα είδη ρουχισμού και τα παπούτσια, τα σαπούνια, τα απορρυπαντικά και τα είδη προσωπικής καθαριότητας, οι εφημερίδες, τα περιοδικά και τα βιβλία, τα φάρμακα, τα παιδικά παιχνίδια, κ.ο.κ.

Καμπάνια του ΚΚΕ για τα ΤΕΙ

2008-11-06T15:05:00.000+02:00

Με αφορμή την οικονομική κρίση που διανύουμε, πολύ συχνά ακούγεται το όνομα του Κέυνς και ο όρος κεϋνσιανισμός, σαν αντίδοτο και αντίβαρο στο φαινόμεν

2008-11-04T17:51:00.000+02:00

Ο Τζον Μέιναρντ Κέυνς (1883 - 1946) είναι ο Αγγλος οικονομολόγος που με το έργο του «Γενική θεωρία της απασχόλησης, του τόκου και του χρήματος» που έγραψε το 1936, κάτω από το βάρος των συνεπειών της κρίσης του 1929 - 33 και σε μια συγκεκριμένη φάση ανάπτυξης του καπιταλισμού, «ανακάλυψε» ότι το βασικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος και ο λόγος που προκαλούνται οι περιοδικές οικονομικές κρίσεις, οφείλεται αποκλειστικά στην ανεπάρκεια της ζήτησης.
Κλασικός απολογητής του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και του εκμεταλλευτικού συστήματος, ο Κέυνς υποτίθεται πως επεξεργάστηκε μοντέλα της παρέμβασης του αστικού κράτους στην κατεύθυνση της αντικυκλικής πολιτικής. Της πολιτικής που θα οδηγούσε στην ανάπτυξη του καπιταλισμού, χωρίς τις οικονομικές κρίσεις, οι οποίες πάντα συνοδεύονταν από τη χρεοκοπία τμημάτων της άρχουσας τάξης, ενώ πολύ συχνά απαιτούνταν πολύς χρόνος για την εκ νέου αποκατάσταση της απρόσκοπτης κερδοφορίας των επιχειρήσεων.
Η βάση των μοντέλων του εδράζονταν στην αρχή της λεγόμενης «ενεργού ζήτησης», δηλαδή της ζήτησης που θα μπορούσε να αποφέρει το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, μέσα από την αύξηση της συνολικής ζήτησης. Με δεδομένο όμως ότι η ζήτηση είναι πάντα περιορισμένη λόγω της συνεχούς μείωσης των λαϊκών εισοδημάτων, ο Κέυνς πρότεινε την αύξηση των κρατικών δαπανών, την επέκταση των δημοσίων έργων και την εξάπλωση της παρέμβασης στον κλάδο των υποδομών.
Βέβαια, οι θεωρίες του διαψεύστηκαν από τη ζωή, αποδεικνύοντας ότι η βασική οικονομική αντίθεση του καπιταλισμού όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται με τέτοιου είδους ρυθμίσεις, αλλά, τελικά, πάντα οξύνεται. Με αυτή την έννοια, αν η οικονομική κρίση του 1937 στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές καπιταλιστικές χώρες αποτέλεσε την πρώτη απάντηση στη δήθεν προοδευτική «αντικυκλική» πολιτική, το μεγάλο χτύπημα ήρθε από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, με τον οποίο αποδείχτηκε ότι ανεξάρτητα από τις μεθόδους της καπιταλιστικής διαχείρισης, το κεφάλαιο, τελικά, επιχειρεί να λύσει τα οξυμένα του προβλήματα με τον πλέον γνωστό τρόπο ανακατανομής των αγορών: Τον πόλεμο.
Τα δεδομένα που διαμορφώθηκαν τη μεταπολεμική περίοδο και η ανάγκη στήριξης του κεφαλαίου στις νέες συνθήκες, οδήγησαν το αστικό κράτος στην εντονότερη από ποτέ ανάμειξή του, σε διάφορους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας. Η πολιτική αυτή ονομάστηκε πλατιά κεϋνσιανή πολιτική. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μια επιλογή απόλυτα συνυφασμένη με την εξάπλωση και εδραίωση του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. Ηταν, ταυτόχρονα, μια επιλογή απόλυτα αναγκαία για το κεφάλαιο και την αναγκαιότητα του να καταφέρει και να εντείνει (εκείνη την περίοδο) με γρήγορους ρυθμούς, τις διαδικασίες συσσώρευσής του. Ηταν η πολιτική που, τελικά, στήριξε για μερικές δεκαετίες τους εκπροσώπους της οικονομικής ολιγαρχίας να δημιουργήσουν τις απίστευτου μεγέθους μονοπωλιακές ενώσεις, ευνόησαν τη συγκρότηση γιγαντιαίων πολυεθνικών, υποβοήθησε στο ξαναμοίρασμα των αγορών.
Στα τέλη της δεκαετίας του '70 (και χωρίς ποτέ βεβαίως ο καπιταλισμός να έχει απαλλαγεί από τις κρίσεις του), ο υψηλός βαθμός συσσώρευσης κεφαλαίων δημιούργησε νέες ανάγκες για κερδοφόρες τοποθετήσεις του κεφαλαίου.
Ως αντίδοτο, υποτίθεται στον κεϋνσιανισμό, προβλήθηκε η «νεοφιλελεύθερη» διαχείριση. Η περιβόητη οικονομία της αγοράς, που αυτή, με τους αυτοματισμούς της και τις ισορροπίες που δήθεν εξασφαλίζει, θα αποτελούσε το σύγχρονο «φάρμακο» για τις κρίσεις. Στην ουσία, επρόκειτο για μια πολιτική που ανέλαβε να εξασφαλίσει στο κεφάλαιο νέους τομείς για επενδύσεις και κέρδη και η οποία μπορεί να έγινε στο όνομα της απόσυρσης - παρέμβασης του κράτους στη διαμόρφωση των δεδομένων της αγοράς, ωστόσο συνοδεύτηκε και αποτέλεσε μια άνευ προηγουμένου κρατικομονοπωλιακή παρέμβαση, για την ανατροπή καταχτημένων ισορροπιών. Οι ιδιωτικοποιήσεις, το ξήλωμα του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους», η ανατροπή στις εργασιακές σχέσεις, η αμφισβήτηση και ακύρωση όλων των λαϊκών δικαιωμάτων, ήταν το αποτέλεσμα της νέας μορφής παρέμβασης του αστικού κράτους, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι αξιώσεις των μονοπωλίων. Μαζί οι συνεχείς και κλιμακούμενες παρεμβάσεις σε τομείς όπως οι μισθοί, το φορολογικό σύστημα, τα κίνητρα για τις επιχειρήσεις, οι διάφοροι νόμοι στήριξης του κεφαλαίου κ.ο.κ. Παρεμβάσεις, οι οποίες κορυφώθηκαν με τη συγκρότηση διακρατικών καπιταλιστικών ενώσεων, όπως η ΕΕ και τα «τέκνα» της: Η Συνθήκη του Μάαστριχτ και η «απελευθέρωση» των αγορών, η Λευκή Βίβλος για την Εργασία, την Παιδεία κλπ.
Μπορεί η τωρινή κρίση να ξαναζέστανε τη συζήτηση για τον «κεϋνσιανισμό» ως αντίβαρο στο «νεοφιλελευθερισμό», ωστόσο, εκείνο που έχει ουσιαστική σημασία, είναι να μπορούμε να ξεχωρίζουμε ότι και στη μία και στην άλλη περίπτωση, λόγος γίνεται για μορφές διαχείρισης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, που ανάλογα με τις κάθε φορά ανάγκες του συστήματος, και οι δύο αποβλέπουν και επιδιώκουν τη στήριξη και διαιώνιση του καπιταλισμού ως συστήματος.

πώς μπορεί να εξηγηθεί η άνοδος της κατανάλωσης και η ταυτόχρονη επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων.

2008-11-04T17:46:00.000+02:00

Ενα ερώτημα, που γεννιέται από την ανάλυση των εξελίξεων της ελληνικής οικονομίας, είναι πώς μπορεί να εξηγηθεί η άνοδος της κατανάλωσης και η ταυτόχρονη επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων.
Η σχέση της υπεραξίας προς το μεταβλητό κεφάλαιο, το κονδύλι που πληρώνει ο κεφαλαιοκράτης για μισθούς, μας δίνει το ποσοστό της υπεραξίας ή, διαφορετικά, το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης. Αν, π.χ., η αξία που δημιουργεί ο εργάτης στη διάρκεια μιας εργάσιμης μέρας είναι ίση με 100 χρηματικές μονάδες και το ποσό αυτό μοιραστεί, 50 χρηματικές μονάδες στον εργάτη και 50 χρηματικές μονάδες στον εργοδότη - κεφαλαιοκράτη, τότε το ποσοστό της υπεραξίας ανέρχεται στο 100%.
Οι νομοτέλειες που διέπουν τη διαδικασία παραγωγής και αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου στον καπιταλισμό ωθούν τον ξεχωριστό κεφαλαιοκράτη και το σύνολο της τάξης των κεφαλαιοκρατών, να επιδιώκουν τη συνεχή αύξηση της υπεραξίας, σε βάρος του μεταβλητού κεφαλαίου. Να αυξάνει, δηλαδή, συνεχώς τα κέρδη του σε βάρος των μισθών των εργαζομένων. Ετσι, αν η υπεραξία αυξηθεί στις 60 μονάδες και η αμοιβή της εργασίας πέσει στις 40, τότε το ποσοστό υπεραξίας θα αυξηθεί στο 150%. Και μόνιμη επιδίωξη της τάξης των κεφαλαιοκρατών είναι η όσο το δυνατό μεγαλύτερη αύξηση της υπεραξίας.
Ο κεφαλαιοκρατικός, όμως, τρόπος παραγωγής είναι ένα σύστημα αντιθέσεων και αντιφάσεων. Αυτό γίνεται κατανοητό από τα παρακάτω. Η υπεραξία αντιπροσωπεύει το υπερπροϊόν που δημιουργείται από την απλήρωτη εργασία των εργατών. Αποτελεί την πεμπτουσία της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. Από την άλλη, το ύψος της αμοιβής της εργασίας είναι η αξία του εμπορεύματος «εργατική δύναμη» και είναι ίσο με την αξία των εμπορευμάτων που μπαίνουν στην ατομική κατανάλωση του εργάτη. Τι πρόβλημα δημιουργείται τώρα από την ακόρεστη δίψα του κεφαλαίου, να αυξήσει το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης. Να αυξάνεται συνεχώς το επιχειρηματικό κέρδος σε βάρος της αμοιβής της εργατικής δύναμης. Οταν οι αμοιβές αυτές μειωθούν δραματικά, τότε δημιουργούνται διαταραχές και ανισορροπίες στην αντίθεση παραγωγή - κατανάλωση του προϊόντος. Το κοινωνικά παραγόμενο εμπόρευμα, που δημιουργήθηκε στο στάδιο της παραγωγής, δεν μπορεί, λόγω των χαμηλών μισθών, να καταναλωθεί στο σύνολό του, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο της καπιταλιστικής κρίσης.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα για τους κεφαλαιοκράτες. Οι οποίοι, στο μονοπωλιακό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού, τι σκαρφίστηκαν για να λύσουν το πρόβλημα της κατανάλωσης του κοινωνικού προϊόντος, σε συνθήκες μείωσης της αξίας της εργατικής δύναμης; Επιστράτευσαν το πιστωτικό σύστημα, το οποίο, μέσα από τα προγράμματα της αποκαλούμενης λιανικής τραπεζικής, υποβοηθεί τη διαδικασία αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου. Δεν είναι σε θέση ο εργάτης με το μισθό του να καταναλώσει τα εμπορεύματα που παράγει μαζικά η βιομηχανία; Εμείς είμαστε εδώ, λένε με ένα στόμα οι τραπεζίτες. Πάρτε δάνεια. Δάνεια για κάθε χρήση. Καταναλωτικά, στεγαστικά, φοιτητικά, εορτοδάνεια, δάνεια για διακοπές, αγορές εμπορευμάτων με πιστωτικές κάρτες, αγορές αυτοκινήτων με τραπεζικά προγράμματα. Δάνεια με το ανάλογο - τοκογλυφικό - επιτόκιο, φυσικά.
Ο τρόπος αυτός επίλυσης της αντίθεσης παραγωγής - κατανάλωσης του κοινωνικού προϊόντος ακολουθήθηκε σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, φυσικά και στην Ελλάδα. Σε συνθήκες οξείας επίθεσης σε βάρος των μισθών (διάλυση σταθερής εργασίας, προώθηση ελαστικών μορφών απασχόλησης), το χρέος των νοικοκυριών (ιδιωτικό χρέος) εκτινάχτηκε στα ύψη. Από τα χαμηλά μονοψήφια επίπεδα της δεκαετίας του '80 και αρχής γενομένης από τη δεκαετία του '90 («απελευθέρωση» τραπεζικού συστήματος), το χρέος των νοικοκυριών προς τις τράπεζες έχει ξεπεράσει σήμερα τα 100 δισ. ευρώ. Η δε λαϊκή κατανάλωση, η οποία για μακρύ χρονικό διάστημα κινείται στα αξιοζήλευτα υψηλά ανοδικά επίπεδα του 3 και 4%, εν πολλοίς στηρίχτηκε στο αποκαλούμενο πλαστικό χρήμα των τραπεζών.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει. Η προσθήκη του πιστωτικού κεφαλαίου έλυσε την αντίθεση της παραγωγής - διάθεσης του κοινωνικού προϊόντος; Οχι. Απλώς το συγκάλυψε, το συγκαλύπτει για ένα χρονικό διάστημα. Από τη στιγμή όμως που το ιδιωτικό χρέος αυξάνεται επικίνδυνα, ο παράγοντας πιστωτικό κεφάλαιο, όχι μόνο δεν κατατείνει στην επίλυση της αντίθεσης, αλλά την οξύνει περαιτέρω. Σε αυτή τη φάση βρίσκεται σήμερα ο καπιταλιστικός κόσμος και, φυσικά, και η Ελλάδα.

Τι σημαίνει αύξηση της παραγωγικότητας και πώς προκύπτει η ψαλίδα για την οποία γίνεται λόγος;

2008-11-04T17:44:00.000+02:00

Στο κεφάλαιο των «Θέσεων» της ΚΕ που αναφέρεται στην πορεία της ελληνικής οικονομίας, υπάρχει η εκτίμηση ότι παρά την «ανάπτυξη της παραγωγικότητας της εργασίας, δεν έχει εναρμονιστεί ανάλογη μείωση του εργάσιμου χρόνου» (Θέση 39), ενώ παρακάτω σημειώνεται ότι «αυξήθηκε η ψαλίδα μεταξύ της αύξησης της παραγωγικότητας και της αύξησης του μέσου πραγματικού μισθού» (Θέση 40). Τι σημαίνει αύξηση της παραγωγικότητας και πώς προκύπτει η ψαλίδα για την οποία γίνεται λόγος;
Η παραγωγικότητα της εργασίας αυξάνεται όταν στη μονάδα του χρόνου παράγονται περισσότερα εμπορεύματα. Αν π.χ. με την υφιστάμενη τεχνική βάση ο εργάτης σε 8 ώρες παράγει 8 κομμάτια ενός εμπορεύματος Α, σε περίπτωση που η τεχνική βάση αλλάξει και του επιτρέπει στον ίδιο χρόνο να παράγει 10 κομμάτια, τότε η παραγωγικότητα της εργασίας θα έχει αυξηθεί κατά 25%.
Η άνοδος της παραγωγικής ικανότητας της ανθρώπινης εργασίας είναι κατ' αρχάς θετικό φαινόμενο. Στη γενική της αφηρημένη μορφή σημαίνει ότι η ανθρωπότητα διαθέτει τέτοιες παραγωγικές δυνάμεις ώστε να είναι σε θέση να παράγει κοινωνικά αγαθά σε μεγαλύτερη αφθονία και σε μικρότερο χρόνο. Η άνοδος της παραγωγικής ικανότητας της εργασίας δημιουργεί τις υλικές προϋποθέσεις για το πέρασμα της ανθρωπότητας από την ταξική στην αταξική κοινωνία. Αλλωστε, οι παραγωγικές δυνάμεις, που εμφανίζονται σε ορισμένο ιστορικό στάδιο της κοινωνικής εξέλιξης, ενσωματώνουν τη συσσωρευμένη ανθρώπινη γνώση που διαμορφώθηκε στα προηγούμενα στάδια της κοινωνικής εξέλιξης.
Το κατ' αρχάς αυτό θετικό κοινωνικό και οικονομικό φαινόμενο, σε συνθήκες ταξικής διαίρεσης της κοινωνίας, διαστρέφεται και παραμορφώνεται. Η συσσωρευμένη ανθρώπινη γνώση δεν μπαίνει στην υπηρεσία του εργαζόμενου ανθρώπου, αλλά της κυρίαρχης τάξης. Στον καπιταλισμό, εν προκειμένω, η άνοδος της παραγωγικής δύναμης της εργασίας όχι μόνο δε βελτιώνει τις συνθήκες ζωής των εργαζομένων, αλλά, στα χέρια του κεφαλαίου, χρησιμοποιείται σαν ένα επιπλέον αποτελεσματικό όπλο για την υποταγή τους στις κεφαλαιοκρατικές παραγωγικές σχέσεις. Η εμφάνιση του βιομηχανικού συστήματος, με την ευρεία χρήση των μηχανών, θα μπορούσε να βελτιώσει τις γενικότερες κοινωνικές συνθήκες, μέσω της μείωσης του εργάσιμου χρόνου και ανόδου του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων. Αντί γι' αυτό, η εμφάνιση του βιομηχανικού συστήματος συνοδεύτηκε με μία από τις αγριότερες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας.
Η χρησιμοποίηση των μηχανών από την πλευρά των κεφαλαιοκρατών έδωσε τη δυνατότητα στους τελευταίους να επεκτείνουν την εκμεταλλευτική τους μανία σε βάρος των γυναικών και των μικρών παιδιών. Το πέρασμα από τη φεουδαρχία, με τις καθυστερημένες παραγωγικές δομές, στον καπιταλισμό, ο οποίος ζει και αναπνέει μέσα σε συνθήκες ταχείας ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, αντί να επιφέρει μείωση του χρόνου εργασίας, τον εκτίναξε στις 16 και 18 ώρες την ημέρα. Η αντίφαση λύνεται, αν λάβουμε υπόψη ότι ο κεφαλαιοκράτης δεν ενδιαφέρεται να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις για να επιλύσει κοινωνικά προβλήματα, αλλά για να μεγεθύνει, να επαυξήσει το κεφάλαιό του, να παραγάγει υπεραξία. Το πρόβλημα της αντίφασης λύθηκε.
Στα πλαίσια του καπιταλισμού, η άνοδος της παραγωγικής δύναμης της εργασίας χρησιμοποιείται με στόχο την αύξηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, την όσο το δυνατό μείωση του αναγκαίου χρόνου εργασίας - όπου ο εργάτης παράγει το προϊόν που ιδιοποιείται ο ίδιος - και την όσο το δυνατόν επιμήκυνση του πρόσθετου χρόνου εργασίας, στη διάρκεια του οποίου ο εργάτης παράγει προϊόν - υπερπροϊόν - που ιδιοποιείται ο εργοδότης κεφαλαιοκράτης. Μέσα από την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας παράγεται η σχετική υπεραξία. Τη στιγμή που το κοινωνικό προϊόν αυξάνει - λόγω της αυξημένης παραγωγικότητας - στην ατομική κατανάλωση του εργάτη - της εργατικής τάξης - μπαίνουν τα ίδια εμπορεύματα. Ακόμα και αν οι εργάτες μπορούν να αγοράζουν περισσότερα σε σχέση με το παρελθόν εμπορεύματα, λόγω της αύξησης του ονομαστικού τους μισθού, από τη στιγμή που η αύξηση αυτή υπολείπεται της ανόδου της παραγωγικότητας, αυτό έχει σαν συνέπεια να αυξηθεί το μέρος του παραγόμενου προϊόντος - υπερπροϊόν - που ιδιοποιείται στο σύνολό της η τάξη των κεφαλαιοκρατών (άνοδος της σχετικής εξαθλίωσης).

Και εις τους αιώνας των αιώνων ΑΑΑΑΑΑΑΑΜΗΝ.

2008-11-02T18:32:00.001+02:00

Κάπου μέσα στο βραδιάτικο διάβασμα βρίσκω κάτι πολύ επίκαιρο...
{{ Απ' την άλλη μέρια ο κλήρος (προπάντων οι καλόγεροι) κατάντησαν πληγή αγιάτρευτη για το Κράτος. Οι φτωχοί (ελεύθεροι) χωριάτες για να γλυτώνουν τους φόρους γενόντανε καλόγεροι. Ακόμα οι καλόγεροι για να παίρνουν τα χτήματα των χωρικών, είτε με αφιερώματα είτε με δωρεές, σοφίζονταν ένα σωρό κατεργαριές π.χ. Λέγανε πως ο τάδε Άγιος τους παρουσιάστηκε σαν όραμα και ζήτησε να του αφιερώσουν τούτο ή εκείνο το κτήμα και έτσι αύξαναν τη κτηματική περιουσία των μοναστηριών (βλ. Τις πανουργίες και τις κατεργαριές των καλογέρων του Βυζαντίου στο έργο του Επισκόπου Ευσταθίου: Έπισκέψις Βίου μοναχού). Οι παραπάνω αυτοκράτορες βρήκαν από τη κατάσταση αυτή δύο μεγάλα κακά να μαστίζουν το Κράτος: 1 ελαττώθηκαν τα έσοδα του γιατί η εκκλησιαστική και μοναστηριακή ιδιοκτησία δεν πλήρωνε φόρους.[...]
(Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης 1342-1349_Κορδάτος Γιάννης) }}
Το προηγούμενο κείμενο αναφέρεται στον 8ο αιώνα αλλά ακόμα και τώρα, μετά από περίπου 1210 χρόνια άλλαξαν κυρίως οι ορολογίες. Τώρα έχουμε ΟΦ ΣΟΡ . Και η εκκλησία συνεχίζει να ξεφεύγει από το καλούπι του υπνωτιστή των μαζών. Το φράγκο ημών το επιούσιο και εις τους αιώνες των αιώνων αμήν.

2008-10-31T22:27:00.001+02:00

Εγώ το πλουσιόπαιδο που ζούσα σε σαλόνια
για δέστε πως κατάντησα με άπλυτα πουκάμισα
και τρύπια παντελόνια
ω! κι ας ζούσα σε σαλόνια

Ότι κι αν είχα σ' αυτή τη πλάση
για μια γυναίκα το 'χω χάσει

Εγώ που ζούσα μέχρι χτες στην αριστοκρατία
απ' της γυναίκας την οργή ξημέρωσα μια χαραυγή
να ζω στην αλητεία
ω! και μες τη δυστυχία

Ότι κι αν είχα σ' αυτή τη πλάση
για μια γυναίκα το 'χω χάσει

Για δες ο άσωτος υιός ο κόσμος με φωνάζει
κι εγώ το δρόμο μου τραβώ μ' ένα χαμόγελο πικρό
και λέω δεν πειράζει
ωωωωωωω κι ο κόσμος ας φωνάζει

Ότι κι αν είχα σ' αυτή τη πλάση
για μια γυναίκα το 'χω χάσει

Τι είναι η συσσώρευση του κεφαλαίου;

2008-10-30T17:08:00.000+02:00

Στο μέτρο που η υπεραξία «γεννιέται» από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης στη διαδικασία της παραγωγής εμπορευμάτων, είναι φυσικό κάθε καπιταλιστής να επιδιώκει συνεχώς την αύξηση του όγκου της παραγωγής του. Με βάση αυτήν την αρχή, ο διευρυμένος τρόπος παραγωγής γίνεται ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του καπιταλιστικού συστήματος.
Προϋπόθεση για τη διεύρυνση της παραγωγής, είναι η αύξηση του κεφαλαίου που τοποθετείται (επενδύεται) σε αυτήν. Με άλλα λόγια, η αύξηση των μέσων παραγωγής (σταθερό κεφάλαιο) και της εργατικής δύναμης (μεταβλητό κεφάλαιο). Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν στο τέλος κάθε κύκλου της παραγωγής, ο καπιταλιστής δεν ξοδέψει για την προσωπική του κατανάλωση ολόκληρη την υπεραξία που απέσπασε από την εκμετάλλευση της εργασίας, αλλά ένα μέρος αυτής, την επανατοποθετήσει στην παραγωγή. Μόνο έτσι μπορεί να αυξηθεί το συνολικό μέγεθος του κεφαλαίου του. Σε συνθήκες διευρυμένης αναπαραγωγής, δηλαδή, η υπεραξία «σπάει» σε δύο κομμάτια. Το ένα χρησιμοποιείται για την ατομική κατανάλωση του καπιταλιστή, ενώ το άλλο «ξαναμπαίνει», ως κεφάλαιο, στον επόμενο παραγωγικό κύκλο. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι η συνεχής αύξηση - μεγέθυνση - συσσώρευση του κεφαλαίου, που έχει στη διάθεσή του ο καπιταλιστής και το σύνολο των καπιταλιστών. Τη μετατροπή μέρους της υπεραξίας σε κεφάλαιο, την ονομάζουμε συσσώρευση του κεφαλαίου. Η συσσώρευση κεφαλαίων αποτελεί, για τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, ιστορική τάση, ενώ ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο» προσδίδει στο φαινόμενο τα χαρακτηριστικά του γενικού νόμου του συστήματος.
Τα μεγέθη της συσσώρευσης, οι αναλογίες δηλαδή του μέρους της υπεραξίας που προορίζεται για την προσωπική κατανάλωση του καπιταλιστή και εκείνου που χρησιμοποιείται για τη μεγέθυνση του κεφαλαίου, καθορίζονται από τον όγκο της υπεραξίας. Γι' αυτό και οι παράγοντες που επιδρούν στη δημιουργία της υπεραξίας, επηρεάζουν και τους ρυθμούς της συσσώρευσης. Εδώ, μαζί με το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, εντοπίζει κανείς παράγοντες όπως η παραγωγικότητα της εργασίας, η διάρκεια του παραγωγικού κύκλου στην κάθε επιχείρηση και κλάδο, το επιστημονικό - τεχνικό επίπεδο, η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση των κεφαλαίων και της παραγωγής.
Βέβαια, η επιδίωξη του κεφαλαίου να αυξάνεται συνεχώς μέσα από τη συνεχή αύξηση της παραγωγής, σκοντάφτει στην αντίθεση ανάμεσα στον όγκο της παραγωγής και τις δυνατότητες κατανάλωσης που υπάρχουν στην κοινωνία. Ο καπιταλιστής, παράλληλα και ταυτόχρονα, με τη διεύρυνση της παραγωγικής ισχύος του κεφαλαίου του (σταθερό κεφάλαιο) επιδιώκει συνεχώς και τον περιορισμό των μισθών των εργαζομένων (μεταβλητό κεφάλαιο). Ετσι, όμως, μειώνεται η αγοραστική δύναμη της μεγάλης μάζας των καταναλωτών και κάποια στιγμή ανατρέπονται οι ισορροπίες - αναλογίες που αυθόρμητα επιτυγχάνονται στα όρια της κοινωνικής παραγωγής. Η περιοδική ανατροπή της ισορροπίας ανάμεσα στην (υπερ)παραγωγή και την (υπο)κατανάλωση οδηγεί στο ξέσπασμα των οικονομικών κρίσεων.
Η υπόθεση της συσσώρευσης κεφαλαίων που αρχικά ήταν ζήτημα που απασχολούσε αποκλειστικά τους καπιταλιστές σε επίπεδο επιχείρησης ή κλάδων, την εποχή των μονοπωλίων και του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού γίνεται και υπόθεση του αστικού κράτους. Αυτό, για λογαριασμό της άρχουσας τάξης, παρεμβαίνει και μέσω των πολιτικών αναδιανομής των εισοδημάτων (κρατικός προϋπολογισμός, φορολογική πολιτική, κίνητρα, κρατικές παραγγελίες κλπ.) διευκολύνει τις διαδικασίες παραπέρα συσσώρευσης.
Η συσσώρευση, βέβαια, του κεφαλαίου, μπορεί να ισοδυναμεί με την ενίσχυση του καπιταλισμού, την ίδια στιγμή, όμως, η ανάπτυξη του καπιταλισμού την εμποδίζει, αναδεικνύοντας ακόμα μια αντίθεση του συστήματος. Το συνεχώς αυξανόμενο από τη συσσώρευση κεφάλαιο δεν είναι δυνατόν να τοποθετείται (επενδύεται) στο σύνολό του στην παραγωγή, αφού κριτήριο για την παραγωγική δραστηριότητα είναι το κέρδος, αλλά τα όρια της παραγωγής οριοθετούνται από τα περιορισμένα λαϊκά εισοδήματα. Η παραγωγική δραστηριότητα, δηλαδή, μπορεί να αυξηθεί μόνο τόσο, όσο μπορεί να εξασφαλιστεί η πώληση των παραγόμενων εμπορευμάτων, ώστε να εξασφαλίζονται τα επιχειρηματικά κέρδη.
Η συνεχής συσσώρευση κεφαλαίου, που ιστορικά αξιοποιήθηκε αποκλειστικά για την αύξηση της παραγωγικής ισχύος και μέσω αυτής για την εκ νέου μεγέθυνση του κεφαλαίου, οδήγησε στο φαινόμενο της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων. Κεφάλαια τα οποία συσσωρεύτηκαν - συγκεντρώθηκαν, μέσα από τη μετατροπή της υπεραξίας σε κεφάλαιο, δεν μπορούν, επανατοποθετούμενα στην παραγωγή, να αποφέρουν το επιδιωκόμενο επιχειρηματικό κέρδος. Αυτό το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο, είναι αναγκασμένο να βρει άλλες διεξόδους - πέρα από την παραγωγή - κερδοφόρας δράσης. Με αυτήν την έννοια, η συσσώρευση του κεφαλαίου στην πραγματικότητα διαχωρίζεται σε δύο, σχετικά ανεξάρτητα μεταξύ τους κομμάτια. Τη συσσώρευση του πραγματικού κεφαλαίου (του παραγωγικού) και τη συσσώρευση του χρηματικού κεφαλαίου. Αυτό το δεύτερο, στην πορεία μεταμορφώθηκε - μεταλλάχτηκε και εντάχθηκε ως χρηματο-πιστωτικό κεφάλαιο στα αντίστοιχα τραπεζικά ιδρύματα - εταιρείες, ή αποτέλεσε το κεφάλαιο για τη δημιουργία διαφόρων επενδυτικών επιχειρήσεων, οι οποίες στην εξέλιξή τους προσέλαβαν τα χαρακτηριστικά των πολυεθνικών επενδυτικών ομίλων που συναντάμε σήμερα.

HUNGER

2008-10-29T23:41:00.007+02:00

Κατά λάθος βρέθηκα έξω από τον κινηματογράφο Βακούρα (κοντά στη Ναβαρίνου) αγκαζέ με τη γλυκούλα μου και όπως πάντα μας δελέασε η ιδέα του pop corn (μιας και σπανίζουν οι καλές ταινίες). Η πρώτη έκπληξη ήταν το θέμα της ταινίας.1982, πολιτική κρατούμενοι της Αγγλίας, IRA κτλ.

Δεύτερο σόκ…..η ίδια η ταινία.

trailer

Ποιος είναι ο ρόλος της χώρας μας στα Βαλκάνια και πώς μπορεί να επηρεαστεί από την οικονομική κρίση του καπιταλισμού;

2008-10-29T02:41:00.000+02:00

Η άρχουσα τάξη της χώρας μας, αμέσως μετά τις ανατροπές του σοσιαλισμού, προχώρησε με γοργούς ρυθμούς στην εξαγωγή κεφαλαίων σ' αυτόν που ονομάζει «ζωτικό της χώρο», κυρίως στα Βαλκάνια και στις παρευξείνιες χώρες. Οι κυβερνήσεις και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ενίσχυσαν αυτή την τάση, με στόχο το ελληνικό κεφάλαιο να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στην καπιταλιστική ανάπτυξη αυτών των χωρών.

Στις Θέσεις της ΚΕ (Θέσεις 26 και 27) αναφέρεται πιο συγκεκριμένα: «Η ελληνική οικονομία διατήρησε σημαντικά υψηλότερο ετήσιο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ (σχεδόν διπλάσιο) από τον αντίστοιχο μέσο της Ευρωζώνης και την τελευταία τετραετία. Γενικότερα, ο μέσος ετήσιος ρυθμός ανόδου του ΑΕΠ στη δωδεκαετία 1996-2007 έφτασε στο 3,9%...

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, δυναμώνει μετά το 2004 τόσο η τάση εκροής εγχώριου κεφαλαίου στη διεθνή καπιταλιστική αγορά...

Σε απόλυτο σωρευτικό μέγεθος οι εκροές Αμεσων Ξένων Επενδύσεων (ΑΞΕ) από την Ελλάδα ξεπέρασαν πλέον τα 20 δισ. ευρώ, ενώ το 2004 ήταν μόλις 10 δισ. ευρώ. Οι τοποθετήσεις Ελλήνων κατοίκων στο εξωτερικό (σε καταθέσεις και ρέπος) έφτασαν τα 15,8 δισ. ευρώ το 2007 έναντι 5,5 δισ. ευρώ το 2006. Αντίστοιχα αυξήθηκαν και οι επενδύσεις χαρτοφυλακίου στο εξωτερικό (ομόλογα, έντοκα γραμμάτια κλπ.) που έφτασαν στα 16 δισ. ευρώ το 2007 έναντι 7 δισ. ευρώ το προηγούμενο έτος.

Στην ανοδική πορεία του ελληνικού καπιταλισμού συνέβαλε η αξιοποίηση από την ελληνική αστική τάξη της βαλκανικής αγοράς... Τα ελληνικά κεφάλαια που έχουν επενδυθεί στα Βαλκάνια και γενικότερα στη ΝΑ Ευρώπη ξεπερνούν πλέον συνολικά τα 14 δισ. ευρώ. Η Ελλάδα κατέχει την 3η θέση των ξένων επενδυτών στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Αποτελεί επίσης το μεγαλύτερο ξένο επενδυτή στην Αλβανία...

Στις ξένες επενδύσεις του τραπεζικού τομέα, η Ελλάδα κατέχει πλέον τη 2η θέση στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Η «απελευθέρωση» της σχετικής αγοράς, με την εφαρμογή της Συνθήκης για την Ενεργειακή Κοινότητα της ΝΑ Ευρώπης, αξιοποιείται επίσης με επενδυτικές προτάσεις της ΔΕΗ ΑΕ και επενδύσεις του ομίλου ΕΛΠΕ σε Βουλγαρία, Σερβία, Κύπρο, Μαυροβούνιο, Αλβανία, ΠΓΔΜ. Ισχυρή άνοδο σημείωσαν και οι εξαγωγές εμπορευμάτων προς τη ΝΑ Ευρώπη, όπου το μερίδιο εξαγωγών το 2007 ανέρχεται στο 22% του συνόλου των ελληνικών εξαγωγών έναντι 7,5% το 1997».

Αυτή η πραγματικότητα βεβαίως υπόκειται στο νόμο της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού και, μάλιστα, σε συνθήκες έντασης της καπιταλιστικής διεθνοποίησης. Γεγονός που δεν μπορεί στο μέλλον να αποκλείσει αλλαγές. Στις Θέσεις της ΚΕ (Θέσεις 32 και 35) αναφέρεται ότι: «Διαφαίνεται ότι μεσοπρόθεσμα (επόμενη τετραετία) μάλλον δε θα σημειωθεί κάποια αξιοσημείωτη μεταβολή στη θέση του ελληνικού καπιταλισμού, λαμβάνοντας υπόψη το ρυθμό και το επίπεδο συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, το συγκριτικό μέγεθος του ΑΕΠ σε σχέση με τις γειτονικές χώρες, το μέγεθος της κοινοτικής χρηματοδότησης προς το εγχώριο κεφάλαιο [οι κοινοτικοί πόροι του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ) 2007-2013 φτάνουν τα 24,4 δισ. ευρώ], τη συνεισφορά στην ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού της διείσδυσης στη ΝΑ Ευρώπη, την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα των μεταναστών.

Σε μια μεγαλύτερη χρονική περίοδο μπορεί να επέλθει μεταβολή στη θέση της Ελλάδας, ως συνέπεια τόσο των αντιθέσεων και αντιφάσεων της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης όσο και της εξέλιξης του καπιταλιστικού κύκλου της κρίσης στην εγχώρια και τη βαλκανική αγορά. Ενδεχόμενη εκδήλωση κρίσης στην ελληνική οικονομία πριν την εκδήλωσή της σε ορισμένες βαλκανικές οικονομίες, ιδιαίτερα της Ρουμανίας, μπορεί να ανατρέψει την υπάρχουσα ανισομετρία».

Τι είναι ο πληθωρισμός;

2008-10-27T13:43:00.000+02:00

Πολύ συχνά στις συζητήσεις που κάνουμε γύρω από τα ζητήματα της οικονομίας, αναφερόμαστε στην ακρίβεια που υπάρχει στα είδη πρώτης ανάγκης, τις ανατιμήσεις και τον πληθωρισμό. Τι είναι ο πληθωρισμός;

Πληθωρισμός εκδηλώνεται όταν τα εμπορεύματα πωλούνται σε τιμές μεγαλύτερες από την αξία τους. Για να γίνει κατανοητό αυτό, πρέπει να διευκρινιστούν οι ορισμοί της αξίας και της τιμής. Αξία ονομάζουμε την ενσωματωμένη στο εμπόρευμα κοινωνικά αναγκαία εργασία και με βάση το μέτρο αυτό - της κοινωνικής εργασίας - γίνεται δυνατή η ανταλλαγή των εμπορευμάτων, που έχουν παραχθεί από διαφορετικούς παραγωγούς. Ως τιμή ορίζεται η αξία του εμπορεύματος εκφρασμένη σε χρήμα και φυσικά εμφανίζεται στις οικονομικές σχέσεις με την εμφάνιση του χρήματος ως μέτρου της αξίας των εμπορευμάτων (εδραίωση των εμποροχρηματικών σχέσεων).

Πληθωρισμός εκδηλώνεται από τη στιγμή που η κοινωνία παράγει εμπορεύματα αξίας Α και τα τελευταία πωληθούν σε τιμές Α συν χ. Η διαφορά ( Α - χ) απεικονίζει την πληθωριστική άνοδο των τιμών των εμπορευμάτων, η οποία δεν αντιστοιχεί στην πραγματική παραγωγή αξιών από το σύνολο της κοινωνίας.

Για να γίνει περισσότερο κατανοητό το θέμα παραπέμπουμε στο παράδειγμα του τρόπου μέτρησης του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, το οποίο μετριέται σε πραγματικές και σε ονομαστικές τιμές. Η διαφορά μεταξύ της ονομαστικής και πραγματικής τιμής του ΑΕΠ, είναι ο προβλεπόμενος ετήσιος πληθωρισμός, ο οποίος «φουσκώνει» εικονικά το παραγόμενο προϊόν, το οποίο μετρά με αυξημένες νομισματικές μονάδες (πληθωριστικό χρήμα).

Ο πληθωρισμός, ως οικονομικό φαινόμενο εμφανίζεται την περίοδο του μονοπωλιακού καπιταλισμού, στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η συσσώρευση κεφαλαίου, οδηγεί στην εμφάνιση μεγάλων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στις σφαίρες της παραγωγής και της κυκλοφορίας του κεφαλαίου (παραγωγικό και εμπορικό κεφάλαιο), ενώ παράλληλα η πίστη συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων τραπεζικών μονοπωλίων. Η εμφάνιση του μονοπωλίου, επιφέρει ουσιαστικές τροποποιήσεις στο μηχανισμό διαμόρφωσης των τιμών και του μέσου ποσοστού κέρδους. Το τελευταίο δεν περιορίζεται στην απόσπαση του μέσου ποσοστού κέρδους που διαμορφώνεται στα πλαίσια της αγοράς (εθνική ή παγκόσμια αγορά). Απαιτεί να αποσπάσει ένα μεγαλύτερο από το μέσο κέρδος, το μονοπωλιακό κέρδος, το οποίο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από το «χαράτσι» που εξαναγκάζονται να καταβάλλουν οι μικρότεροι καπιταλιστές και το σύνολο της κοινωνίας στο μονοπωλιακό κεφάλαιο. Και ο πληθωρισμός, είναι ένας από τους τρόπους που χρησιμοποιούν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι για την καταλήστεψη της κοινωνίας για την απόσπαση του μονοπωλιακού κέρδους. Τα παραγωγικά μονοπώλια, δεν πωλούν το εμπόρευμα στην αξία του, αλλά ως αφεντικά στην αγορά, το πωλούν υπερτιμημένο. Αντίστοιχη πρακτική ακολουθούν και τα μονοπώλια στο χώρο του εμπορίου, τα οποία, μέσω των υπερτιμολογήσεων, αποσπούν μέρος της υπεραξίας από τους μικρότερους κεφαλαιοκράτες, ενώ παράλληλα αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης. Η πληθωριστική άνοδος των τιμών, δε μένει όμως χωρίς συνέπειες. Οταν π.χ πωλούν εμπορεύματα αξίας Χ στην τιμή των 2Χ και οι μισθοί μένουν καθηλωμένοι, μοιραία, ένα μέρος της παραγωγής θα μείνει αδιάθετο (υπερσυσσώρευση κεφαλαίου). Είναι η αρχή της εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης...

ΔΙΕΘΝΕΣ “ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ”

2008-10-24T23:50:00.002+03:00

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ

ΔΙΕΘΝΕΣ “ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ”

Κυρίως σύμφωνα με τους νόμους, τα προεδρικά διατάγματα, το καταστατικό λειτουργίας του αλλά και από επίσημες δηλώσεις που ξέφυγαν από τα στόματα διαφόρων καρεκλοκένταυρων της αστικής τάξης, το Διεθνές “Πανεπιστήμιο”(Δι.Πα.Ε.) όχι μόνο δεν θα προσφέρει τίποτα στους εργαζόμενους, τους ψαράδες και τους μικροεπαγγελματίες αλλά αντιθέτως θα αποτελέσει προπύργιο για την περαιτέρω καταστροφή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (ΑΕΙ-ΤΕΙ). (Το Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος στη Μηχανιώνα, ένα έργο τεράστιας εθνικής σημασίας/ 29 Μαΐου 2008 σύσκεψη Δήμαρχου Μηχανιώνας, κ.Γιάννη Μαυρομάτη της Πρόεδρου του ΟΡΘΕ, κας Σταυρούλας Μπαϊρακτάρη και του Διευθύνοντος Συμβούλου της Κτηματικής Εταιρίας του Δημοσίου, κ. Κωνσταντίνου Γκράτζιου. )

►Στο Δι.Πα.Ε. θα πληρώνεις σχεδόν τα πάντα(Οι φοιτητές του ΔΙ.ΠΑ.Ε. που συμμετέχουν σε προγράμματα προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών ή σε προγράμματα εκπαίδευσης από απόσταση, συμμετέχουν οικονομικά στην κάλυψη των δαπανών λειτουργίας των προγραμμάτων αυτών/Νόμος 3391 άρθρο5 παρ.6 ) (δίδακτρα=12000€, βιβλία, στέγαση, σίτιση κτλ.) αλλά επειδή αυτό απαγορεύεται από το άρθρο 16 του συντάγματος(... η τριτοβάθμια εκπαίδευση παρέχεται δωρεάν για όλους τους Έλληνες ...) δεν θα υπάρχουν σπουδαστές ελληνικής υποικοώτειτας (Απαραίτητες προϋποθέσεις για την εγγραφή των προπτυχιακών φοιτητών είναι: (i) η κατοχή τίτλου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του εξωτερικού ισότιμου ή αντίστοιχου με το απολυτήριο του ελληνικού Λυκείου, (ii) η μόνιμη κατοικία και διαμονή εκτός Ελλάδας τα τελευταία έξι (6) χρόνια πριν από το χρόνο υποβολής της αιτήσεως. Απαραίτητες προϋποθέσεις για την εγγραφή των μεταπτυχιακών φοιτητών είναι:(i) η κατοχή τίτλου σπουδών του εξωτερικού, ισότιμου ή αντίστοιχου με τους τίτλους σπουδών των ελληνικών Α.Ε.Ι. και του ΔΙ.ΠΑ.Ε.,(ii) η μόνιμη κατοικία και διαμονή εκτός Ελλάδας τα τελευταία έξι (6) χρόνια πριν από το χρόνο υποβολής της αιτήσεως, εκτός αν είναι πτυχιούχοι του ΔΙ.ΠΑ.Ε..) για να παρακάμπτουν το σύνταγμα και την υποτυπώδη υποχρέωση να μορφώνουν αυτούς που τα κατάφεραν μετά από χίλια βάσανα και παραλογισμούς να τελειώσουν το λύκειο. Ακόμα και η διδασκαλία θα γίνετε αποκλειστικά σε ξένη γλώσσα.(Η διδασκαλία των μαθημάτων των Προγραμμάτων Σπουδών γίνεται στην αγγλική γλώσσα. /Νόμος 3391 άρθρο 5 παρ.1)

►Το Δι.Πα.Ε. θα κατασκευαστεί μέσο ΣΔΙΤ(Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) δηλαδή αφού θα αρπάξει τα λεφτά η μεγαλοκατασκευαστική για να το χτίσει θα έχει τη δυνατότητα να το εκμεταλλεύεται και για αρκετά χρόνια μετά ακριβός όπως η Εγνατία οδός με τα διόδια. Τώρα όμως στο Δι.Πα.Ε. αν και δεν έχουν στα σχέδια τους να κατασκευάσουν εστίες ή λέσχη, συμφώνησαν την κατασκευή πολυτελούς ξενοδοχείου και τεράστιου συνεδριακού κέντρου.(ένα διεθνές συνεδριακό κέντρο, κοιτώνες φιλοξενίας, τουριστικές υποδομές, αθλητικά κέντρα, ακόμη κι ένα ενυδρείο/ελευθεροτυπία21/05/2007 κ. Μαυρομάτης) Προφανώς όλοι γνωρίζουμε τη θέα και την ηρεμία που σου προσφέρει η περιοχή των κατασκηνώσεων όπου σε συνδυασμό με τα 680 τσάμπα στρέμματα κάνουν την περιοχή πραγματικό φιλέτο για τους μεγαλοκαρχαρίες της βαριάς τουριστικής βιομηχανίας. (Οι πόροι του ΔΙ.ΠΑ.Ε. προέρχονται από:...(iii) τη συμμετοχή των φοιτητών σύμφωνα με την παράγραφο 6 του άρθρου 5 του νόμου αυτού, (iv) έσοδα από έρευνες, μελέτες, παροχή υπηρεσιών και πληροφοριών, εκδόσεις και από κάθε μορφής προσόδους από τις δραστηριότητές του,(v) έσοδα από αξιοποίηση της περιουσίας του και κάθε άλλο περιουσιακό στοιχείο που παρέχεται στο Ίδρυμα από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς ή φυσικά και νομικά πρόσωπα του εσωτερικού και του εξωτερικού,(vi) χορηγίες/Νόμος 3391 άρθρο 7 παρ.1)

►Χαρακτηριστικό είναι η συμμετοχή επιχειρηματιών στη Διοικούσα Επιτροπή (Δ.Ε.) του “πανεπιστημίου” (...πρόσωπα οποιασδήποτε υπηκοότητας, αναγνωρισμένου κύρους ... με εξέχοντα ρόλο στην πολιτική, κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική και παραγωγική δραστηριότητα της χώρας / Νόμος 3391 άρθρο 3 παρ.2β) Μάνατζερ γνωστών ιδιωτικών ψευτοκολλεγίων και διάφοροι άσχετοι με την εκπαιδευτική διαδικασία (Πρόεδρος: Κωνσταντίνος Γραμμένος, Καθηγητής City University of London Μάριος Λεβή, Καθηγητής City University of London Στέλιος Μαλικούρτης, Πρέσβης ε.τ. Νικόλαος Μπακατσέλος-διευθύνων σύμβουλος της «Εκδοτικής Β. Ελλάδας» (της οποίας πρόεδρος είναι ο Χρ. Λαμπράκης), Επιχειρηματίας, Ιωάννης Στασινόπουλος-διευθύνων σύμβουλος της«Βιοχάλκο» και μέλος του Γενικού Συμβουλίου του ΣΕΒ-Επιχειρηματίας. )

Τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα, οι άνθρωποι του μεροκάματου και οι νέοι της περιοχής πρέπει να αντιδράσουμε και να αγωνιστούμε για την παιδεία των αναγκών μας, για μια παιδεία απαλλαγμένοι από τους ταξικούς φραγμούς. Υποταγμένη στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι του χρηματικού κέρδους, Μια ενιαία ανώτατη δημόσια και δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση, ένα ενιαίο υποχρεωτικό 12χρονο σχολείο.

Κι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα...

2008-10-24T23:19:00.002+03:00

Αστραψε και βρόντηξε προχτές ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρας κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων, μιλώντας στη Νομική. Είπε: «Η κυρίαρχη αντίληψη που διέπνεε την περίφημη συμφωνία της Μπολόνια, ότι η Παιδεία δεν μπορεί πλέον να εκλαμβάνεται ως δημόσιο αγαθό αλλά ως επιχειρηματικός χώρος. Και με βάση αυτό τον άξονα προωθήθηκαν πολύ συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις. Στον πυρήνα των μεταρρυθμίσεων αυτών βρίσκεται η αντίληψη περί ελεύθερου ανταγωνισμού δημόσιων και ιδιωτικών πανεπιστημίων» και «εμείς εκτιμούμε ότι δεν μπορούν να συνυπάρξουν δημόσια και ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα». Αυτά χτες. «Δεν είμαστε εχθρικοί προς τα ιδιωτικά πανεπιστήμια», «το κύρος του δημόσιου πανεπιστημίου δε θίγεται από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια». Αυτά τα είπε ο ίδιος άνθρωπος στις 16 Ιούνη στην εφημερίδα «Σημερινή» της Κύπρου. Τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα.

Τι είναι ο «έλεγχος υγείας» της ΚΑΠ;

2008-10-24T09:43:00.001+03:00

Στη Θέση 13 (σελίδα 13) του κειμένου των Θέσεων της ΚΕ αναφέρεται: Με τον «έλεγχο υγείας της ΚΑΠ» η ΕΕ προχωρά σε μια νέα αναθεώρηση στη γραμμή της πλήρους απελευθέρωσης. Η συγκέντρωση γης και της αγροτικής παραγωγής, της μεταποίησης και της εμπορίας των αγροτικών προϊόντων σε μονοπωλιακούς ομίλους αποτελεί στρατηγική επιλογή του ευρωενωσιακού κεφαλαίου. Τι είναι η «υγεία της ΚΑΠ»;

Στις 20 Νοέμβρη 2007 η Επιτροπή υιοθέτησε ένα νέο όρο - εισαγάγωντας ταυτόχρονα ένα νέο πολιτικό εργαλείο στην κατεύθυνση ξεκληρίσματος της μικρομεσαίας αγροτιάς - το λεγόμενο «έλεγχο υγείας της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής» της ΕΕ. Σύμφωνα με τα όσα διακήρυσσε η Επιτροπή, στόχος της δεν ήταν η εκ νέου αναθεώρηση, αλλά ο έλεγχος για το αν μπορούσαν οι κατευθύνσεις που είχαν δοθεί με την αναθεώρηση του 2003 να λειτουργήσουν στο πλαίσιο της διεύρυνσης της ΕΕ, αλλά και των συνθηκών που διαμορφώθηκαν στο μεταξύ εντός του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Βασικές κατευθύνσεις του «ελέγχου υγείας της ΚΑΠ» είναι η «απλοποίηση» των πληρωμών προς τους παραγωγούς και η «ανάπτυξη» της υπαίθρου.

Αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκει η Επιτροπή με την «ανάπτυξη της υπαίθρου» είναι η μεταφορά οικονομικών κονδυλίων από τον «πρώτο» (αγροτικές επιδοτήσεις που κατευθύνονται στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων) στο «δεύτερο πυλώνα» (εξωαγροτικές επιχειρηματικές δραστηριότητες, όπως ο αγροτουρισμός και άλλες). Ταυτόχρονα, μέσω της λεγόμενης απλοποίησης του συστήματος πληρωμών, επιδιώκει τη δραστική μείωση των αγροτικών κονδυλίων του κοινοτικού προϋπολογισμού, από 45% που ήταν το 2006, στο 35% το 2013, που στην πράξη σημαίνει δραστική μείωση του αγροτικού εισοδήματος και επιτάχυνση του ξεκληρίσματος των μικρομεσαίων αγροτών. Χαρακτηριστική είναι η πρότασή της για αύξηση της ελάχιστης έκτασης κάτω από την οποία ο παραγωγός θα στερείται του δικαιώματος επιδότησης, από τα 3 στρέμματα που είναι σήμερα, στα 10 στρέμματα, και αν θέλουν τα κράτη - μέλη, μπορούν να ανεβάσουν αυτό το όριο στα 20 στρέμματα. Πρόταση που, αν τελικά υλοποιηθεί, σημαίνει άμεσο αποκλεισμό των μικροαγροτών από τις επιδοτήσεις, ενώ στις προθέσεις της Επιτροπής είναι η περαιτέρω αύξηση αυτού του ορίου από το 2013 και έπειτα.

Το προπαγανδιστικό σλόγκαν «έλεγχος υγείας» της ΚΑΠ στην πραγματικότητα σημαίνει έλεγχος της προόδου εφαρμογής της πολιτικής ξεκληρίσματος των φτωχών αγροτών και αποδεικνύεται ξεκάθαρα αν εξετάσει κάποιος τι ακριβώς έχει συμβεί από την εφαρμογή της νέας ΚΑΠ μέχρι σήμερα. Η Κομισιόν θεωρεί προφανώς «υγεία» την εξαφάνιση από τη χώρα μας της καπνοκαλλιέργειας και την ανεργία των καπνεργατών. Θεωρεί επίσης «υγεία» το κλείσιμο, σε πρώτη φάση, των δυο ζαχαρουργείων της «Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης» και τη χρεοκοπία των υπόλοιπων τριών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις αντίστοιχες περιοχές. Θεωρεί «υγεία» ότι μέσα στα τρία προηγούμενα χρόνια η καλλιέργεια σκληρού σιταριού μειώθηκε κατά 3 εκατ. στρέμματα και ότι η βαμβακοκαλλιέργεια έπεσε στα 3.400.000 στρέμματα το 2007, όταν ξεπερνούσε τα 4.000.000 στρέμματα. Θεωρεί ακόμα «υγεία» ότι από την εφαρμογή των μέτρων της νέας ΚΑΠ εγκαταλείφθηκε η καλλιέργεια 2 εκατομμυρίων περίπου στρεμμάτων αγροτικής γης και πολλά άλλα υποκαλλιεργούνται, με αποτέλεσμα να συρρικνώνεται η αγροτική παραγωγή και κατά συνέπεια το αγροτικό εισόδημα, να αυξάνεται η ανεργία στην ύπαιθρο και η διατροφική εξάρτηση του λαού μας.

Τι είναι ο στασιμοπληθωρισμός;

2008-10-24T00:25:00.001+03:00

Αναφερόμενο στις αντιφάσεις που υπάρχουν στη σύγχρονη καπιταλιστική οικονομία και τις απόψεις αστών οικονομολόγων, το κείμενο των Θέσεων (σελίδα 7, θέση 5) σημειώνει ότι ορισμένοι «αστοί οικονομολόγοι μιλούν για νέα περίοδο στασιμοπληθωρισμού». Τι είναι ο στασιμοπληθωρισμός;

Στασιμοπληθωρισμό αποκαλούμε εκείνο το οικονομικό φαινόμενο που εκδηλώνεται στις παραγωγικές σχέσεις του μονοπωλιακού καπιταλισμού, όπου η οικονομική στασιμότητα (ο οικονομικός κύκλος βρίσκεται στη φάση της ύφεσης ή και μπορεί ακόμα και της κρίσης), συνοδεύεται από μεγάλη άνοδο των τιμών (έξαρση του πληθωρισμού).

Το φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού, εκδηλώθηκε στο μονοπωλιακό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού και στη συνύφανση των σχέσεων του κράτους και των μονοπωλίων (κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός). Εχει σημασία να επισημανθεί αυτό, γιατί η εμφάνιση από τα τέλη του 19ου αιώνα των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, τα οποία κυριαρχούν στις σφαίρες της παραγωγής και της κυκλοφορίας του κεφαλαίου, επιφέρει ουσιαστικές τροποποιήσεις στο μηχανισμό παραγωγής και αναπαραγωγής των κεφαλαιοκρατικών παραγωγικών σχέσεων και κατά συνέπεια στην παραγωγή και αναπαραγωγή της υπεραξίας και του καπιταλιστικού κέρδους.

Στην περίοδο του πρώιμου καπιταλισμού, του αποκαλούμενου και καπιταλισμού του «ελεύθερου ανταγωνισμού», δεν παρατηρούνται φαινόμενα στασιμοπληθωρισμού στις οικονομικές σχέσεις. Την περίοδο αυτή, όταν ο οικονομικός κύκλος βρισκόταν σε τροχιά ανόδου, η αναπαραγωγή σε διευρυμένη κλίμακα του παραγωγικού κεφαλαίου συνοδεύεται από την άνοδο των τιμών, καθώς στην αυξημένη προσφορά εμπορευματικού και χρηματικού κεφαλαίου, αντιστοιχεί μια μεγαλύτερη ζήτηση, η οποία έρχεται να καλύψει τις ανάγκες της διευρυνόμενης αγοράς, τροφοδοτώντας έτσι την κερδοσκοπία. Αντίθετα, στην περίοδο της καθοδικής φάσης του οικονομικού κύκλου (περίοδος κρίσης) η περιστολή της εμπορικής δραστηριότητας συνοδεύεται και από την κατάρρευση των τιμών.

Τα πράγματα αλλάζουν ριζικά με την εμφάνιση των μονοπωλιακών ομίλων, τα οποία θέτουν υπό τον έλεγχό τους την παραγωγή, το εμπόριο, την πίστη. Οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι δεν επιδιώκουν απλώς την απόσπαση του μέσου ποσοστού κέρδους, αλλά μονοπωλιακό κέρδος. Κέρδος, το οποίο εν είδει φόρου καταβάλλουν στους μονοπωλιακούς ομίλους οι μικρότεροι καπιταλιστές, αλλά και το σύνολο της κοινωνίας. Και όχι μόνο αυτό. Στην περίοδο της κρίσης δεν παρατηρείται πλέον το φαινόμενο της κατάρρευσης των τιμών. Παρά την περιστολή της ζήτησης, οι μονοπωλιακοί όμιλοι διατηρούν τεχνικά υψηλές τις τιμές, με στόχο να διατηρήσουν άθικτα τα επίπεδα της κερδοφορίας τους, μεταφέρονταν τις συνέπειες της κρίσης στο σύνολο της κοινωνίας.

Εκδηλώσεις έντονου στασιμοπληθωρισμού παρατηρήθηκαν στις καπιταλιστικές οικονομίες, στην κρίση που ακολούθησε μετά την πετρελαϊκή - ενεργειακή κρίση του 1973, όταν η κατάσταση οικονομικής στασιμότητας σε Ευρώπη και Αμερική συνοδεύτηκε από την εκτίναξη του πληθωρισμού, σε επίπεδα του 10%, του 20% και του 25%. Και μπορεί μεν, μέσω του πληθωρισμού, να αναδιανέμεται το εισόδημα υπέρ των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, από την άλλη όμως ο υψηλός πληθωρισμός δημιουργεί συνθήκες αβεβαιότητας και αστάθειας για το κεφάλαιο. Ετσι, από τη δεκαετία το '80, επιχειρείται η τιθάσευσή του, μέσα από τη βίαιη επίθεση σε βάρος των μισθών και των κοινωνικών παροχών, κάτι που προσωρινά έδωσε αποτελέσματα. Με αφορμή την τωρινή οικονομική κρίση, πρόβαλε και πάλι στο προσκήνιο το φάντασμα του στασιμοπληθωρισμού, για να επιβεβαιωθεί ότι οι καπιταλιστικές αντιθέσεις, μόνο προσωρινά συγκαλύπτονται, όχι όμως και ουσιαστικά.

Στις Θέσεις της ΚΕ για το 18ο Συνέδριο γίνεται αναφορά για κρίση στην οικονομία των ΗΠΑ. Τι είναι οικονομική κρίση;

2008-10-22T20:29:00.001+03:00

Στις Θέσεις της ΚΕ για το 18ο Συνέδριο γίνεται αναφορά για κρίση στην οικονομία των ΗΠΑ. Τι είναι οικονομική κρίση;

Αν και οι ορισμοί δεν μπορούν πάντα να δώσουν με σαφήνεια τόσο την περιγραφή όσο και την ουσία ενός φαινομένου, μπορούμε να πούμε το εξής: Κρίση είναι η αναταραχή, ή και διακοπή του κύκλου της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου δεν είναι μόνιμη, αδιάκοπη, αλλά διακόπτεται περιοδικά και η άνοδος εναλλάσσεται με την πτώση. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «κυκλική οικονομική κρίση».

Διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή σημαίνει ότι οι καπιταλιστές την υπεραξία, άρα και τα κέρδη που καρπώνονται, δεν την καταναλώνουν ολόκληρη, ως εισόδημα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος το ξαναρίχνουν στην παραγωγή, κάνουν δηλαδή επενδύσεις, διευρύνοντας τις διαστάσεις του κεφαλαίου τους, προκειμένου να αυξάνουν την υπεραξία, άρα και τα κέρδη που αντλούν. Αυτή η συνεχής διαδικασία, που αυξάνει το κεφάλαιο, διακόπτεται περιοδικά.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης περιορίζεται η εμπορική πίστωση, δημιουργούνται αναταραχές στο χρηματοπιστωτικό τομέα και αδυναμία του να ανταποκριθεί στην κυκλοφορία χρηματικού κεφαλαίου, όπως στην τωρινή κρίση, π.χ. μειώνεται η προσφορά χρηματικού κεφαλαίου για δανεισμό. Περιορίζεται η πώληση εμπορευμάτων και αυξάνονται τα αποθέματά τους, τα απούλητα εμπορεύματα, ενώ πέφτουν οι τιμές. Παρουσιάζεται αδυναμία πληρωμής δανείων σε τράπεζες από επιχειρήσεις που έχουν δανειστεί. Ο όγκος της παραγωγής μειώνεται και διάφορες επιχειρήσεις χρεοκοπούν και κλείνουν, η ανεργία αυξάνεται. Εχουμε, δηλαδή, καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, με πρώτη απ' όλες την εργατική δύναμη.

Οι κρίσεις οφείλονται στο γεγονός της κοινωνικοποίησης της παραγωγής και της ατομικής (καπιταλιστικής) ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της. Αρα, η αιτία και το αναπόφευκτο των κρίσεων βρίσκονται μέσα στη βασική οικονομική αντίθεση του καπιταλισμού.

Στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, τα εμπορεύματα παράγονται με τη συλλογική εργασία πολλών μαζί εργατών. Η παραγωγή, επομένως, γίνεται κοινωνική. Ακριβώς η μεγάλη καπιταλιστική παραγωγή προϋποθέτει τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας σε ολοένα και μεγαλύτερη ανάπτυξη. Γεγονός που σημαίνει την ολοένα και πιο στενή και αμοιβαία σχέση ανάμεσα σε ξεχωριστές επιχειρήσεις και κλάδους. Οπως για παράδειγμα ανάμεσα σε ενεργειακές επιχειρήσεις και άλλες βιομηχανίες, οι οποίες επίσης συνδέονται με επιχειρήσεις παραγωγής πρώτων υλών. Αλλά ακόμη και ένα τελικό προϊόν (π.χ. αυτοκίνητο), είναι αποτέλεσμα διαφορετικών επιχειρήσεων του ίδιου κλάδου, αφού ο κινητήρας του παράγεται σε άλλη επιχείρηση, αλλά εξαρτήματα (π.χ. το πλαίσιό του, οι τροχοί, τα λάστιχα, κλπ.) σε άλλες επιχειρήσεις και η συναρμολόγησή του να γίνεται σε άλλη επιχείρηση.

Η κοινωνική παραγωγή διαρθρωμένη σε πολλές ξεχωριστές επιχειρήσεις, ιδιοκτησίας διαφορετικών καπιταλιστών, σημαίνει ότι αυτοί οι καπιταλιστές παράγουν καθένας για τον εαυτό του με τάση την όσο το δυνατό μεγαλύτερη παραγωγή, για να αποκομίσουν περισσότερα κέρδη, αφού η παραγωγή είναι κοινωνική, αλλά η ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της ατομική. Ετσι, όμως, η παραγωγή γίνεται άναρχη, αφού κίνητρο, νόμος είναι το κέρδος. Οι καπιταλιστές παράγουν σε μια άγνωστη αγορά, ως προς τις δυνατότητες πούλησης όλων των εμπορευμάτων τους. Από τη στιγμή που δεν μπορούν να πουληθούν τα εμπορεύματα, αρχίζουν να εμφανίζονται τα σημάδια της κρίσης. Και αυτό γιατί στην καπιταλιστική παραγωγή δεν μπορεί να υπάρξει αντιστοιχία στην κοινωνική παραγωγή και στη δυνατότητα πραγματοποίησης όλης της παραγωγής, αφού οι καπιταλιστές δεν παράγουν για την κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας, αλλά για το κέρδος.

Βουλιμία

2008-10-14T19:55:00.002+03:00

απο τον Ριζοσπάστη

Βουλιμία
Μάζευαν κι άρπαζαν, μα δε χόρταιναν ποτέ. Διαρκώς ζητούσαν κι άλλο. Στο τραπέζι χιλιάδες πιάτα με τα πιο νόστιμα φαγητά, κι όμως, μόνο που τα κοίταζες, σ' έπιανε το στομάχι σου. Κρέατα, ψάρια, σάλτσες, ζυμαρικά, λίπη, όσπρια, λαχανικά, μπαχαρικά, παγωτά, όλα ανακατεμένα. Κάθε λίγο και λιγάκι, έκαναν τις πιο απίθανες παραγγελίες. Τελείωνε το ένα γεύμα και καλούσαν το γκαρσόνι, για να τους φέρει το επόμενο.
Το υπηρετικό προσωπικό, κάθε βράδυ, έβαζε τ' αποφάγια και τα κόκαλα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Το πρωί τις άδειαζαν και μοίραζαν τα «προϊόντα» σε ειδικές συσκευασίες, με διαφορετικές ετικέτες. Ηταν έτοιμα να πουληθούν. Είχαν στήσει, μάλιστα, κι έναν ολόκληρο μηχανισμό διαφήμισης για τ' αποφάγια τους!
Ενίοτε, διοργάνωναν φανταχτερές εκδηλώσεις, με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση και τα απαραίτητα χαμόγελα. Οι κυρίες των κυρίων «χάριζαν» μικρές ποσότητες στους πολύ ταλαιπωρημένους. «Δάκρυζαν» για τον άδικο τούτο κόσμο. Αργότερα, γυρνούσαν στο τραπέζι, αφιέρωναν (για... ποικιλία) λίγα λεπτά στις «περιπέτειες των δυστυχισμένων» κι άρχιζαν το επόμενο φαγοπότι.
Οι συμμετέχοντες στο τραπέζι δεν είχαν σταθερό αριθμό. Τρωγοπίνανε, ανταλλάζανε φιλοφρονήσεις και μαχαιριές, το ίδιο μαχαίρι για το φαγητό, το ίδιο για τις μαχαιριές. Δεν είχαν κανένα, απολύτως, πρόβλημα να το χρησιμοποιούν και για τις δυο «δουλειές». Τα τραύματα, για ορισμένους, ήταν ανεπανόρθωτα κι έχαναν τη θέση τους.
Εναν ξεχωριστό ρόλο, σ' αυτή την ιστορία, είχαν τα «χρυσά γκαρσόνια». Η διαδρομή απ' την κουζίνα μέχρι το τραπέζι ήταν πολύ προσοδοφόρα. Μια μικρή «κλεψιά» δεν άφηνε κανένα σημάδι. Τα πιο «ξύπνια», δε, έκαναν και συμφωνίες με τους συμμετέχοντες του τραπεζιού. Ετσι, πού και πού, έδιναν και καμιά μαχαιριά, φυσικά με την απαραίτητη αμοιβή.
Η πείνα των μελών του μεγάλου τραπεζιού ήταν ανεξέλεγκτη. Ορισμένες φορές αδυνατούσαν να δουν ο ένας τον άλλον! Τα ψυγεία γεμάτα, οι αποθήκες γεμάτες και το τραπέζι έμοιαζε μ' ένα βουνό από πιάτα και φαγητά! Ηθελε προσπάθεια για να διακρίνεις ανθρώπινο πρόσωπο ή σώμα. Οι μαχαιριές - ανάμεσα στ' αποφάγια, τις καρέκλες και τις κοιλιές τους - πολλαπλασιάζονταν. Οι συμμετέχοντες λιγόστευαν. Οι χαμένοι κατηγορούσαν τα «χρυσά γκαρσόνια» για την ...απληστία τους!
Τότε, η αγορά με τ' αποφάγια περνούσε κρίση. Οι κερδισμένοι τρώγανε όλο και πιο πολύ, συνεπώς τ' αποφάγια και τα κόκαλα ήταν περισσότερα. Ελα, όμως, που ελάχιστοι, πια, μπορούσαν να τ' αγοράσουν! Είχαν αρπάξει από παντού! Δεν ήταν, όμως, διατεθειμένοι να χάσουν. Σ' αυτές τις συνθήκες οι διορισμένοι «ρυθμιστές» αναλάμβαναν δράση. Αγόραζαν, σε πολύ υψηλή τιμή, τις αποθήκες που είχαν κηρύξει πτώχευση. Πού έβρισκαν τα χρήματα; Μα, «φυσικά» απ' τους φόρους των πολλών!
Εκαναν τα απαραίτητα μερεμέτια και τις πουλούσαν, μετά από λίγο διάστημα, στην ελάχιστη τιμή, στους συμμετέχοντες στο μεγάλο τραπέζι. Οι «ρυθμιστές» έταζαν, στους πολλούς, καλύτερης ποιότητας αποφάγια και μερικά κόκαλα δωρεάν. Τελικά, ούτε το ένα δέκατο δεν έφτανε στα χέρια τους. Η «ρύθμιση» είχε έναν και μοναδικό σκοπό: Να εξασφαλιστεί η καλή λειτουργία του τραπεζιού.
Χρόνια και χρόνια, η ίδια ιστορία έκανε «κύκλους». Τίποτα, όμως, δε μπορούσε να σταματήσει την αθεράπευτη βουλιμία τους. Η δικαιολογία με τα ...άπληστα «χρυσά γκαρσόνια», με τον καιρό, μόνο ως ανέκδοτο μπορούσε να εκληφθεί. Οι μάσκες των «ρυθμιστών» όλο και ξεθώριαζαν. Πολλοί άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η ευθύνη βρίσκεται στο ...τραπέζι. Η «κοινωνική συνοχή» διαταράχθηκε. Τότε να δεις τι πάθανε...
Γεράσιμος ΧΟΛΕΒΑΣ

πολλά χρόνια μετα το "ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ"

2008-10-06T01:34:00.004+03:00

πολλά χρόνια μετά το "ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ" του Λένιν έρχεται ο Περικλής Κοροβέσης σε άρθρο της κυριακάτικης ΕΠΟΧΗΣ (5/10/08) στο άρθρο "το κόμμα ως υποκατάστατο της τάξης" να μας πει αυτά που δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει...

ένα μικρό κωμικοτραγικό δείγμα...

"Για το Μαρξ και τον Ενγκελς όπως και για πολλούς άλλους της Σοσιαλιστικής Σχολής, για την κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο και τη μετάβαση από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, προϋπόθεση είναι η ταξική συνείδηση του προλεταριάτου και η ωριμότητα του για την απελευθέρωση του Αλλιώτικα δεν υπάρχει επανάσταση. Και ήδη από το 1858, διαπίστωσαν τη μικροαστικοποίηση του αγγλικού προλεταριάτου και το χαρακτήριζαν σαν ουρά της αστικής τάξης. Η ταξική τους συνείδηση δεν εξαρτάται από ένα εμφύλιο πόλεμο και ούτε μπορεί να εκφραστεί μέσα από αυτόν. Η βία δεν ανταποκρίνεται ούτε στις υποκειμενικές ούτε στις υποκειμενικές συνθήκες της επανάστασης. Η μετάβαση στο σοσιαλισμό θα είναι νόμιμη και δημοκρατική(ταξικοί αγώνες στη Γαλλία του Μαρξ, Εισαγωγή στο Μαρξ τον Ενγκελς και σε πολλά έργα υπάρχει αυτή η σαφής αντίληψη)..."

...τα σχόλια όλα δικά σας

Σοσιαλδημοκρατικό Alzheimer

2008-09-27T15:29:00.000+03:00

Σοσιαλδημοκρατικό Alzheimer (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ)
Πόσο πια θα μας δουλεύουν όλοι αυτοί οι επιφανείς “αριστεροκεντροαριστεροί”;
Από τη πρώτη φάση της δημιουργίας της, η σοσιαλδημοκρατία αποτέλεσε για την αστική τάξη ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία για την εκτόνωση της τάσης ριζοσπαστικοποίησης των ευρύτερων λαϊκών μαζών. Προβάλλουν πάντα στις μάζες την ανάγκη συμβιβασμού, την ανάγκη εκτόνωσης και τις εκπτώσεις στα διεκδικητικά πλαίσια. Αναβάλουν το πέρασμα της εξουσίας στους εργαζόμενους. Όχι μόνο διατηρούν τις δομές του αστικού κράτους αλλά πολλές φορές τις οδηγούν σε ακόμα πιο αντιδραστικές εκφάνσεις. Ακούς και το φλώρο να σου λέει ότι «η λύση δε θα έρθει από μια κεντροαριστερή αλλά από μια αριστερή ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ». Και οι εργαζόμενοι πότε θα απελευθερωθούν; Πότε θα πάρουν την εξουσία; Πότε θα ζήσουν;
Πόσο πια θα απαιτούν από όλους εμάς να ξεχνάμε τις αμέτρητες προδοσίες τους;
Γιουγκοσλαβία, Μααστριχτ, Οτσαλάν, Περσικός, Ζιμενς, μίζες, Επιστρατεύσεις απεργών, Part time, ΜΑΤ εναντίων Συνταξιούχων, Καταστροφή Ολυμπιακής, Απαξίωση Πανεπιστημίων, Stage, Κολέγια, Σκάνδαλα, Ευρολαγνεία, Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και τέλος δεν υπάρχει.
Που βρίσκουν το θράσος να αυτοπαρουσιάζονται σαν προστάτες του λαού τα λαμόγια;

Η Σταχτοπούτα Και Η Πτώση Της Αστικής Τάξης

2008-08-31T23:36:00.000+03:00

Η Σταχτοπούτα Και Η Πτώση Της Αστικής Τάξης

-Γιαγιά, πες μου ένα παραμύθι.
-Σώπα τώρα, κοιμήσου.
-Όχι, δε θα κοιμηθώ αν δε μου πεις ένα παραμύθι!
-Μα σου έχω πει τόσα! Είμαι κουρασμένη, δεν μπορώ–
-Θέλω παραμύθι! Γιατί δε μου λες; Έλα γιαγιά, πες μου ένα ακόμα, ένα παραμυθάκι τόσο δα, πες μου, πες μου, πες μου, θέλω κι άλλο παραμύθι!
-Ωχ… άντε, καλά. Ποιο θέλεις; Να σου πω το Κομμουνιστικό Μανιφέστο; Την Καταγωγή της Οικογένειας; Να σου διαβάσω κάτι απ’ τα Grundrisse;
-Όχι, θέλω αυτό με τη Σταχτοπούτα!
-Τι; Μα αυτό δεν είναι για την ηλικία σου! Ένα μικρό παιδί σαν κι εσένα δεν μπορεί
να–
-Αυτό θέλω, αυτό με τη Σταχτοπούτα, πες μου, πες μου, πες μου, πες μου, πες μου, ΠΕΣ ΜΟΥ!
-Καλά, ησύχασε, εσύ θα με πεθάνεις στο τέλος! Ωχ, μάνα μου.... Λοιπόν, ήταν μια φορά κι έναν καιρό:
Ενός ανθρώπου που κατείχε σημαντικότατη πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου, πέθανε η γυναίκα του κάποια φθινοπωρινή ημέρα και τον άφησε μονάχο με την κορούλα τους. Μέχρι όμως να φύγει ο χειμώνας και να έρθει η άνοιξη, ο άντρας είχε ξαναπαντρευτεί μία αστή γυναίκα, η οποία δεν έχασε τέτοια σπάνια ευκαιρία, στο κάτω-κάτω ο αστικός γάμος δεν είναι παρά μία χρηματική σχέση.
Η γυναίκα κουβάλησε τις δύο αστές κόρες της στο καινούργιο σπιτικό. Αυτές ήταν όμορφες στο πρόσωπο και γεμάτες χάρη, όμως είχαν κακία στην καρδιά τους. Ιδιοποιήθηκαν de facto τα πιο όμορφα φορέματα, θεμελίωσαν ταξικές αντιθέσεις που στηρίζονταν στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, βάφτισαν την ετεροθαλή τους αδερφή στα παγωμένα νερά του συμφεροντολογικού υπολογισμού και τη μετέτρεψαν σε εργαλείο δουλειάς. «Όποιος θέλει ψωμί, πρέπει να το κερδίσει», είπαν και της φόρεσαν μια γκρίζα ρόμπα και ένα ζευγάρι ξυλοπάπουτσα. Η κοπέλα κοιμόταν τα βράδια δίπλα στο τζάκι μόνο με τα απολύτως απαραίτητα μέσα για να κρατηθεί στη ζωή, και καθότι έδειχνε πάντα βρώμικη και άπλυτη, οι δύο αντιδραστικές αδερφές την ονόμασαν «Σταχτοπούτα». Όλη την ημέρα στην κουζίνα από το πρωί ως το βράδυ, έπρεπε η φτωχή να ανταλλάσσει την εργατική της δύναμη για το μισθό της, όμως έκανε υπομονή γιατί θυμόταν τα τελευταία λόγια της μητέρας της στο νεκροκρέβατο και πίστευε στην εσχατολογική τους διάσταση: «Να έχεις καλοσύνη και να φοβάσαι το Θεό, αγαπημένο μου παιδί, κι αυτός θα σε κοιτάζει από τον ουρανό, κι εγώ θα είμαι πάντα κοντά σου, κι όταν γίνει η επανάσταση δε θα ‘χεις να χάσεις τίποτα άλλο εκτός από τα ξυλοπάπουτσά σου».
Κάποια μέρα θα πήγαινε ο πατέρας ένα επαγγελματικό ταξίδι σε άλλη πόλη, και ρώτησε τα κορίτσια τι θα ήθελαν να τους φέρει. Οι δύο αντιδραστικές αδερφές ζήτησαν εμπορεύματα με υψηλή ανταλλακτική αξία, για να ικανοποιήσουν υλικές, κοινωνικές και ψυχολογικές τους ανάγκες:
«Όμορφα φορέματα!», είπε η μία.
«Στολίδια και μαργαριτάρια!», ζήτησε η άλλη.
Η Σταχτοπούτα δε ζήτησε παρά μόνο μία αξία χρήσης που δεν είχε καθόλου επενδεδυμένη ανθρώπινη εργασία μέσα της και δε συνιστούσε εμπόρευμα:
«Πατέρα, θέλω να κόψεις και να μου φέρεις το πρώτο κλαδάκι που θα χτυπήσει το καπέλο σου καθώς θα γυρνάς στο σπίτι», είπε.
Ο πατέρας έφυγε ταξίδι και αγόρασε για όλες τις κόρες του τα πράγματα που του ζήτησαν. Καθώς γυρνούσε και περνούσε μέσα από ένα δάσος, κάποιο κλαδάκι χτύπησε το καπέλο του κι αυτός το έκοψε για τη Σταχτοπούτα. Όταν έφτασε σπίτι έδωσε σε όλα τα κορίτσια τα πράγματα που του ζήτησαν. Η Σταχτοπούτα πήρε το κλαδάκι, πήγε στον τάφο της μητέρας της και το φύτεψε εκεί επάνω. Τρεις φορές την ημέρα το επισκεπτόταν και το πότιζε με τα δάκρυά της, κι αυτό μεγάλωσε και έγινε ένα όμορφο δέντρο, πάνω στο οποίο καθόταν πάντα ένα κόκκινο κομμουνιστικό πουλάκι και την παρηγορούσε: «Ησύχασε, συντρόφισσα. Σ’ αυτή τη φάση ανάπτυξης του αγώνα, το εργατικό κίνημα δεν είναι οργανωμένο και το παρελθόν κυριαρχεί επάνω στο παρόν, όμως μόλις το προλεταριάτο διαμορφωθεί σε τάξη, η πτώση της μπουρζουαζίας θα είναι αναπόφευκτη».
Κάποτε θέλησε ο βασιλιάς της χώρας να κάνει μία γιορτή που να κρατούσε τρεις μέρες, έτσι ώστε η παρουσίαση υλικού πλούτου να δημιουργήσει ισχυρή εντύπωση. Και επειδή ο γιος του θα έψαχνε για νύφη, προσκλήθηκαν όλα τα όμορφα κορίτσια της χώρας. Η Σταχτοπούτα έκλαιγε γιατί ήθελε κι αυτή να πάει στο χορό, και παρακάλεσε τη μητριά της να της δώσει άδεια. Αυτή απάντησε:
«Όμως εσύ ανήκεις στο λούμπεν προλεταριάτο! Γεμάτη βρωμιά και αλλοτρίωση και χωρίς πολυτελή σύμβολα status, δε σου επιτρέπεται να μετάσχεις στην κουλτούρα της ανώτερης τάξης». Και πήρε μια γαβάθα φακές και τις έριξε στη στάχτη του τζακιού. «Όταν μαζέψεις τις φακές, τότε μπορείς να έρθεις. Όμως έχεις μόνο δύο ώρες γι’ αυτό, έτσι ώστε να παραγάγεις μεγάλη υπεραξία».
Πήγε λοιπόν η Σταχτοπούτα στον τάφο της μητέρας της και φώναξε τα περιστέρια, κι αυτά ήρθαν να τη βοηθήσουν να μαζέψει τους σπόρους. Κατά τη συνδιάσκεψη που έκαναν, το κορίτσι διέταξε: «Τα καλά στο βαζάκι, τα κακά στο στομαχάκι», και δι’ αυτού του καταμερισμού εργασίας είχαν τελειώσει μέσα σε μία ώρα.
Καινούργια δουλειά όμως έδωσε τότε η μητριά στην Σταχτοπούτα: έπρεπε μέσα σε μία ώρα να μαζέψει δύο γαβάθες φακές από τη στάχτη. Πήγε πάλι η Σταχτοπούτα στον τάφο της μητέρας της και φώναξε προς τον ουρανό και ήρθαν όλα τα περιστέρια, τα πουλιά και οι λοιπές παραγωγικές δυνάμεις, να συντονίσουν τη δράση τους σε διακλαδικό επίπεδο. Παρόλο όμως που δια της βελτιωμένης πτηνοτεχνολογίας είχαν μαζευτεί όλοι οι σπόροι μέσα σε μισή ώρα, η μητριά δεν πήρε το κορίτσι στη γιορτή.
Τότε είδε και απόειδε η Σταχτοπούτα και έλαβε την ιστορικά γόνιμη απόφαση να διεκδικήσει τον κόπο της εργασίας των χεριών της. Πήγε πάλι στον τάφο της μητέρας και είπε στο δεντράκι: «Δεντράκι, ταράξου κι αναταράξου, ρίξε μου τη συσσωρευμένη μου υπεραξία!». Και η εργασία έπαψε να είναι μία δυνητικά μονοπωληθείσα δύναμη, και τα πουλιά τής έριξαν ένα χρυσό φόρεμα με χρυσά γοβάκια. Έτσι πήγε η Σταχτοπούτα στη γιορτή χωρίς κανείς να την αναγνωρίσει. Ο γιος του βασιλιά χόρευε συνέχεια μαζί της, μέχρι αργά τη νύχτα που το κορίτσι εξαφανίστηκε. Η Σταχτοπούτα έτρεξε γρήγορα στο σπίτι, έκρυψε τα όμορφα φορέματα στον τάφο και μεταμορφώθηκε a posteriori σε προλετάρια.
Και τις επόμενες μέρες πήγε η Σταχτοπούτα στη γιορτή με ακόμα πιο όμορφα φορέματα και δεν είχε τίποτα να χάσει παρά μόνο το χρυσό της γοβάκι, όπου την τρίτη μέρα όντως το έχασε. Ο πρίγκιπας το σήκωσε και είπε: «Από φετιχισμό, θα παντρευτώ το κορίτσι στο οποίο ανήκει τούτο το γοβάκι», και έψαξε για την κάτοχο.
Οι αντιδραστικές αδερφές χάρηκαν γιατί είχαν όμορφα και μικρά πόδια, και θέλησαν να δοκιμάσουν κι αυτές το γοβάκι. Η μεγάλη προσπάθησε να το φορέσει, όμως ήταν πολύ μικρό γι’ αυτήν, έτσι παρήγαγε η ίδια τους νεκροθάφτες της και έκοψε το μεγάλο της δάχτυλο. Τώρα το γοβάκι μπήκε και ο πρίγκιπας την πήρε στο άλογό του για να την πάει στο παλάτι. Καθώς όμως περνούσαν από τον τάφο της μητέρας της Σταχτοπούτας, κάθονταν εκεί δύο περιστεράκια και φώναξαν:
Κοίτα και γύρνα,
Κοίτα και γύρνα,
Αίμα στο γοβάκι,
Το γοβάκι είναι πολύ μικρό,
Κάποιος έχει αλλάξει δια της δραστηριότητάς του τη μορφή του φυσικού υλικού σε μία χρησιμότερη γι’ αυτόν αξία χρήσης,
Η σωστή νύφη είναι πίσω στο σπίτι.
Είδε τότε ο πρίγκιπας το αίμα στο γοβάκι, έκανε την αυτοκριτική του και ξαναγύρισε. Η δεύτερη αδερφή δοκίμασε κι αυτή να το φορέσει, όμως και σ’ αυτήν ήταν πολύ μικρό. Γι’ αυτό έκοψε ένα κομμάτι από τη φτέρνα της και σφυρηλάτησε η ίδια τα όπλα τα οποία έφεραν την καταστροφή της. Ο γιος του βασιλιά δεν παρατήρησε τίποτα και την πήρε στο άλογό του, όμως πάλι είπαν τα πουλάκια τη φράση τους, πάλι έκανε την αυτοκριτική του ο πρίγκιπας και γύρισε στο σπίτι.
«Δεν έχετε καμία άλλη κόρη;» ρώτησε.
«Μόνο τη μικρή Σταχτοπούτα, η οποία το κόστος που μου στοιχίζει περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα μέσα συντήρησής της», απάντησε ο πατέρας, «δεν μπορεί να είναι αυτή η σωστή νύφη!».
Όμως οι ιστορικές συνθήκες ήταν οι κατάλληλες για να έρθει η Σταχτοπούτα και να δοκιμάσει το γοβάκι –και πραγματικά: της ταίριαξε σαν γάντι! Τότε αναγνώρισε ο πρίγκιπας την όμορφη χορεύτρια και φώναξε: «Αυτή είναι η σωστή νύφη!». Την ανέβασε στο άλογό του, ξεκίνησε για το παλάτι, και καθώς περνούσαν από τον τάφο ήρθαν δύο περιστέρια και στάθηκαν στους ώμους της για να συσπειρώσουν το κίνημα σε αντιμονωπολιακή, αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση.
Όταν ήταν να γίνει ο γάμος της Σταχτοπούτας με το πριγκιπόπουλο, οι δύο αντιδραστικές αδερφές κινήθηκαν ρεφορμιστικά και προσποιήθηκαν τις μετανοιωμένες για να αποπροσανατολίσουν το κίνημα. Στο δρόμο προς την εκκλησία, η μεγάλη στάθηκε αριστερά και η μικρή δεξιά της Σταχτοπούτας, όμως τα περιστέρια τους έβγαλαν από ένα μάτι τσιμπώντας τις. Στο γυρισμό από την εκκλησία άλλαξαν πολιτική τοποθέτηση• στάθηκε η μικρή από αριστερά και η μεγάλη από δεξιά, όμως τα περιστέρια τους έβγαλαν και το άλλο μάτι. Έτσι τιμωρήθηκαν για την κακία τους, έμειναν για πάντα τυφλές και κατέληξαν στον κοπροσωρό της Ιστορίας, ενώ η Σταχτοπούτα ενώθηκε ταξικά με το πριγκιπόπουλο και έγινε βασίλισσα.
Και ζήσαν αυτοί επαναστατικά κι εμείς επαναστατικότερα.

* Ηλίας Μπένης

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ «ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΥ»

2008-08-07T21:39:00.001+03:00

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ «ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΥ»

Γράφτηκε τον Οκτώβρη του 1916

Δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβρη του 1916 στην «Ζμπόρνικ Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ», τεύχος αρ.2

Υπογραφή Ν.Λένιν

Απαντα τόμ. 30ος,σελ 151-156.

Σε μια ολόκληρη σειρά χώρες, κυρίως μικρές που στέκουν παράμερα από τον τωρινό πόλεμο, λ.χ. στη Σουηδία, τη Νορβηγία, την Ολλανδία, την Ελβετία, ακούγονται φωνές υπέρ της αντικατάστασης του παλιού σημείου του σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος-μίνιμουμ: «πολιτοφυλακή» ή «εξοπλισμός του λαού» με ένα νέο: «αφοπλισμός». Στο όργανο της διεθνούς οργάνωσης των νέων «Jugend-Internationale» («Διεθνής των Νέων») δημοσιεύτηκε στο τεύχ. 3 άρθρο της Σύνταξης υπέρ του αφοπλισμού. Στις «Θέσεις» του Ρ. Γκρίμμ πάνω στο ζήτημα του πολέμου, που συντάχθηκαν για το συνέδριο του ελβετικού Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, βρίσκουμε μια παραχώρηση στην ιδέα του «αφοπλισμού». Στο ελβετικό περιοδικό «Neues Leben» («Νέα Ζωή») του 1915 η Ρόλαντ-Χόλστ τάσσεται τάχα υπέρ του «συμβιβασμού» και των δυο αιτημάτων, δηλαδή στην πράξη υπέρ της ίδιας παραχώρησης. Στο όργανο της διεθνούς αριστεράς «Vorbote» («Προάγγελος») δημοσιεύτηκε στο τεύχ. 2, άρθρο του ολλανδού μαρξιστή Βάινκοπ υπέρ του παλιού αιτήματος του εξοπλισμού του λαού. Οι σκανδιναβοί αριστεροί αποδέχονται τον «αφοπλισμό», όπως φαίνεται από τα άρθρα που δημοσιεύονται παρακάτω, αναγνωρίζοντας πότε-πότε ότι υπάρχει σ αυτόν ένα στοιχείο πασιφισμού.

Ας εξετάσουμε από κοντά τις θέσεις των υπερασπιστών του αφοπλισμού.

Μια από τις βασικές προϋποθέσεις υπέρ του αφοπλισμού είναι ο παρακάτω συλλογισμός που δεν τον εκφράζουν πάντοτε άμεσα: εμείς είμαστε ενάντια στον πόλεμο, γενικά ενάντια σε κάθε πόλεμο, και η πιο κατηγορηματική, σαφής και αδιαμφισβήτητη έκφραση αυτής της άποψης μας είναι ακριβώς το αίτημα του αφοπλισμού.

Πόσο λαθεμένος είναι αυτός ο συλλογισμός το εξηγήσαμε στο άρθρο για την μπροσούρα του Γιούνιους, όπου και παραπέμπουμε τον αναγνώστη. Οι σοσιαλιστές δεν μπορούν να είναι ενάντια σε κάθε πόλεμο, αν δεν θέλουν να πάψουν να είναι σοσιαλιστές. Δεν επιτρέπεται να αφήνουμε να μας τυφλώνει ο σημερινός ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Για την ιμπεριαλιστική εποχή είναι τυπικοί οι τέτοιοι ακριβώς πόλεμοι ανάμεσα στις «μεγάλες» Δυνάμεις, δεν είναι όμως καθόλου αδύνατοι και δημοκρατικοί πόλεμοι και εξεγέρσεις, λ.χ. των καταπιεζόμενων εθνών ενάντια στα καταπιεστικά έθνη, για την απελευθέρωσή τους από το ζυγό. Είναι αναπόφευκτοι οι εμφύλιοι πόλεμοι του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη για το σοσιαλισμό.

Μπορεί και να γίνουν πόλεμοι του σοσιαλισμού που νίκησε σε μια χώρα, ενάντια σ άλλες, αστικές ή αντιδραστικές χώρες.

Ο αφοπλισμός είναι ιδανικό του σοσιαλισμού. Στη σοσιαλιστική κοινωνία δεν θα υπάρχουν πόλεμοι, συνεπώς θα πραγματοποιηθεί ο αφοπλισμός. Δεν είναι όμως σοσιαλιστής εκείνος που περιμένει να πραγματοποιηθεί ο σοσιαλισμός χωρίς την κοινωνική επανάσταση και τη δικτατορία του προλεταριάτου. Η δικτατορία είναι κρατική εξουσία στηριζόμενη άμεσα στη βία. Στην εποχή του 20ου αιώνα - όπως και γενικά στην εποχή του πολιτισμού- βία δεν είναι η γροθιά, και η μαγκούρα, αλλά ο στρατός. Το να συμπεριλάβουμε στο πρόγραμμα τον «αφοπλισμό» είναι σαν να λέμε γενικά: είμαστε ενάντια στη χρησιμοποίηση των όπλων. Σ αυτό δεν υπάρχει ούτε κόκκος μαρξισμού, είναι σαν να λέμε: είμαστε ενάντια στη χρησιμοποίηση της βίας!

Ας σημειώσουμε ότι η διεθνής συζήτηση για το προκείμενο ζήτημα έγινε κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, στη γερμανική γλώσσα. Στα γερμανικά όμως χρησιμοποιούνται δυο λέξεις που η διαφορά ανάμεσά τους δεν είναι εύκολο να αποδοθεί στα ρωσικά. Η μια σημαίνει κυρίως «αφοπλισμός», και χρησιμοποιείται λ.χ. από τον Κάουτσκι και τους καουτσκιστές με την έννοια της ελάττωσης των εξοπλισμών. Η άλλη σημαίνει κυρίως «αποστρατιωτικοποίηση» και χρησιμοποιείται κατά προτίμηση από τους αριστερούς με την έννοια της κατάργησης του μιλιταρισμού, της κατάργησης κάθε μιλιταριστικού (στρατοκρατικού) συστήματος. Στο άρθρο αυτό μιλάμε για τη δεύτερη διεκδίκηση που συνηθίζεται στους κύκλους ορισμένων επαναστατών σοσιαλδημοκρατών.

Το καουτσκιστικό κήρυγμα του αφοπλισμού, που απευθύνεται ακριβώς στις τωρινές κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστικών μεγάλων Δυνάμεων, είναι χυδαιότατος οπορτουνισμός, αστικός πασιφισμός που αποβλέπει στην πράξη - παρά τους «ευσεβείς πόθους» των μελίρρυτων καουτσκιστών στην απομάκρυνση των εργατών από τον επαναστατικό αγώνα. Αφού με το κήρυγμα αυτό υποβάλλεται στους εργάτες η ιδέα ότι τάχα οι τωρινές, αστικές κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστικών Δυνάμεων δεν είναι δεμένες με χιλιάδες νήματα του χρηματιστικού κεφαλαίου και με δεκάδες ή εκατοντάδες αντίστοιχες (δηλ. αρπακτικές, ληστρικές, που προετοιμάζουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο) μυστικές συνθήκες ανάμεσα τους.

Μια καταπιεζόμενη τάξη που δεν επιδιώκει να μάθει να χειρίζεται τα όπλα, να έχει όπλα, δεν θα άξιζε παρά να τη μεταχειρίζονται όπως μεταχειρίζονται τους δούλους. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, αν δεν θέλουμε να μεταβληθούμε σε αστούς πασιφιστές ή οπορτουνιστές, ότι ζούμε σε ταξική κοινωνία και ότι απ αυτή δεν υπάρχει κι ούτε μπορεί να υπάρξει άλλη διέξοδος, εκτός από την ταξική πάλη και την ανατροπή της εξουσίας της κυρίαρχης τάξης.

Σε κάθε ταξική κοινωνία -άσχετα αν στηρίζεται στη δουλεία, στη δουλοπαροικία ή, όπως σήμερα, στη μισθωτή εργασία-η τάξη που καταπιέζει είναι ένοπλη. Όχι μόνο ο τωρινός τακτικός στρατός, μα και η τωρινή πολιτοφυλακή - ακόμη και στις πιο δημοκρατικές αστικές δημοκρατίες, π.χ. στην Ελβετία - είναι εξοπλισμός της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο. Αυτό είναι μια τόσο στοιχειώδης αλήθεια, που νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σταθούμε ιδιαίτερα σ αυτήν. Φτάνει να υπενθυμίσουμε τη χρησιμοποίηση του στρατού (μαζί και της ρεπουμπλικανο-δημοκρατικής πολιτοφυλακής) ενάντια στους απεργούς, φαινόμενο κοινό σ όλες ανεξαίρετα τις καπιταλιστικές χώρες. Ο εξοπλισμός της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο είναι ένα από τα πιο μεγάλα, βασικά και σπουδαιότερα γεγονότα της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας.

Και μπροστά σ ένα τέτοιο γεγονός προτείνουν στους επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες να προβάλλουν το «αίτημα» του «αφοπλισμού»! Αυτό ισοδυναμεί με πλήρη εγκατάλειψη της άποψης της ταξικής πάλης, με παραίτηση από κάθε σκέψη για επανάσταση. Σύνθημα, μας πρέπει να είναι: εξοπλισμός του προλεταριάτου για να νικήσει, να απαλλοτριώσει και να αφοπλίσει την αστική τάξη. Αυτή είναι η μοναδικά δυνατή τακτική της επαναστατικής τάξης, τακτική που απορρέει από όλη την αντικειμενική ανάπτυξη του καπιταλιστικού μιλιταρισμού, και που υπαγορεύεται απ αυτή την ανάπτυξη. Μόνο αφού αφοπλίσει την αστική τάξη, μπορεί το προλεταριάτο, χωρίς να προδώσει την κοσμοϊστορική του αποστολή, να πετάξει στα παλιοσίδερα κάθε όπλο γενικά, και το προλεταριάτο θα το κάνει αυτό αναμφίβολα, αλλά μόνο τότε, σε καμιά περίπτωση νωρίτερα.

Αν ο τωρινός πόλεμος προκαλεί στους αντιδραστικούς χριστιανοσοσιαλιστές, στους κλαψιάρηδες μικροαστούς μόνο φρίκη και τρόμο, μόνο αποστροφή προς κάθε χρησιμοποίηση των οπλών, προς το αίμα, το θάνατο κλπ., τότε πρέπει να πούμε: η καπιταλιστική κοινωνία ήταν και είναι πάντα μια φρίκη δίχως τέλος. Κι αν τώρα αυτός ο πόλεμος, ο πιο αντιδραστικός απ όλους τους πολέμους, ετοιμάζει σ αυτή την κοινωνία ένα τέλος γεμάτο φρίκη, εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να πέσουμε σε απόγνωση. Και στην αντικειμενική του σημασία το «αίτημα» του αφοπλισμού - ή σωστότερα: το ονειροπόλημα του αφοπλισμού-δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκδήλωση ακριβώς απόγνωσης σε μια τέτοια περίοδο που μπροστά στα μάτια όλων προετοιμάζεται με τις δυνάμεις της ίδιας της αστικής τάξης ο μοναδικά νόμιμος και επαναστατικός πόλεμος, δηλαδή ο εμφύλιος πόλεμος ενάντια στην ιμπεριαλιστική αστική τάξη.

Όποιος πει ότι αυτό είναι θεωρία αποσπασμένη από τη ζωή, θα του θυμίσουμε δυο κοσμοϊστορικά γεγονότα: το ρόλο των τραστ και τη δουλειά των γυναικών στα εργοστάσια από το ένα μέρος, την Κομμούνα του 1871 και την εξέγερση του Δεκέμβρη του 1905 στη Ρωσία, από το άλλο.

Έργο της αστικής τάξης είναι να αναπτύσσει τα τραστ, να σπρώχνει τα γυναικόπαιδα στις φάμπρικες, να τα βασανίζει εκεί, να τα διαφθείρει και να τα καταδικάζει στην έσχατη φτώχια.

Εμείς δεν «διεκδικούμε» μια τέτοια ανάπτυξη, δεν την «υποστηρίζουμε», παλεύουμε ενάντιά της. Μα πως παλεύουμε; ξέρουμε ότι τα τραστ και η δουλειά των γυναικών στα εργοστάσια αποτελούν πρόοδο. Δεν θέλουμε να πάμε πίσω, στη χειροτεχνία, στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό, στη σπιτική δουλειά των γυναικών. Εμπρός μέσω των τραστ κλπ. και πέρα απ' αυτά προς το σοσιαλισμό!

Ο συλλογισμός αυτός που παίρνει υπόψη του την αντικειμενική πορεία της ανάπτυξης ισχύει, τηρουμένων των αναλογιών, και για τη σημερινή στρατιωτικοποίηση του λαού. Σήμερα η ιμπεριαλιστική αστική τάξη στρατιωτικοποιεί όχι μονάχα όλο το λαό, μα και τη νεολαία. Αύριο θ αρχίσει ίσως να στρατιωτικοποιεί και τις γυναίκες. Εμείς, παίρνοντας αφορμή απ' αυτό, πρέπει να πούμε: τόσο το καλύτερο! Γρηγορότερα εμπρός! Όσο πιο γρήγορα, τόσο θα βρεθούμε πλησιέστερα στην ένοπλη εξέγερση ενάντια στον καπιταλισμό. Πώς μπορούν οι σοσιαλδημοκράτες ν' αφήνονται να τρομοκρατηθούν από τη στρατιωτικοποίηση της νεολαίας κλπ. όταν δεν ξεχνούν το παράδειγμα της Κομμούνας; Αυτό δεν είναι «θεωρία αποσπασμένη από τη ζωή», δεν είναι όνειρο, αλλά γεγονός. Και θα ήταν στ αλήθεια πολύ άσχημο, αν οι σοσιαλδημοκράτες, στο πείσμα όλων των οικονομικών και πολιτικών γεγονότων, άρχιζαν να αμφιβάλλουν ότι η ιμπεριαλιστική εποχή και οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν αναπόφευκτα στην επανάληψη αυτών των γεγονότων.

Ένας αστός παρατηρητής της Κομμούνας το Μάη του 1871 έγραφε σε μιαν αγγλική εφημερίδα: «Αν το γαλλικό έθνος αποτελούνταν μόνο από γυναίκες, τι τρομερό έθνος θα ήταν!». Τον καιρό της Κομμούνας γυναίκες και παιδιά 13 χρονών πολέμησαν δίπλα στους άντρες. Και δεν μπορεί να συμβεί διαφορετικά και στις μελλοντικές μάχες για την ανατροπή της αστικής τάξης. Οι προλετάρισσες δεν θα βλέπουν παθητικά πως η καλοοπλισμένη αστική τάξη θα τουφεκίζει τους κακοοπλισμένους ή τους άοπλους εργάτες. Θ αδράξουν τα όπλα, όπως το 1871, και από τα τωρινά τρομαγμένα έθνη - σωστότερα: από το τωρινό εργατικό κίνημα, το αποδιοργανωμένο περισσότερο από τους οπορτουνιστές παρά από τις κυβερνήσεις - θα γεννηθεί αναμφισβήτητα, αργά ή γρήγορα, μα οπωσδήποτε αναμφισβήτητα, η διεθνής συμμαχία των «τρομερών εθνών» του επαναστατικού προλεταριάτου.

Τώρα η στρατιωτικοποίηση διεισδύει σε όλη την κοινωνική ζωή. Ο ιμπεριαλισμός είναι η άγρια πάλη των μεγάλων Δυνάμεων για το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα τον κόσμου, γι αυτό δεν μπορεί παρά να οδηγήσει αναπόφευκτα στην παραπέρα στρατιωτικοποίηση όλων των χωρών, και των ουδέτερων και των μικρών. Τι θα κάνουν ενάντια σ αυτό οι προλετάρισσες; Θα καταριόνται απλώς κάθε πόλεμο και καθετί το στρατιωτικό, θα ζητούν μονάχα αφοπλισμό; Ποτέ οι γυναίκες μιας καταπιεζόμενης τάξης που είναι πραγματικά επαναστατική, δεν θα συμβιβαστούν με ένα τέτοιο επαίσχυντο ρόλο. Αλλά θα πουν στα παιδιά τους:

«Γρήγορα θα γίνεις μεγάλος. Θα σου δώσουν όπλο. Πάρτο και μάθε καλά την πολεμική τέχνη. Αυτή η μάθηση είναι απαραίτητη στους προλετάριους -όχι για να πυροβολούν ενάντια στ αδέλφια σου, τους εργάτες των άλλων χωρών, όπως γίνεται στον τωρινό πόλεμο και όπως σε συμβουλεύουν να κάνεις οι προδότες του σοσιαλισμού, μα για να παλέψουν ενάντια στην αστική τάξη της δικής τους χώρας, για να βάλουν τέρμα στην εκμετάλλευση, την αθλιότητα και τους πολέμους, όχι με ευσεβείς ευχές, αλλά νικώντας την αστική τάξη και αφοπλίζοντάς την».

Αν παραιτείσαι από τη διεξαγωγή μιας τέτοιας προπαγάνδας και ακριβώς της τέτοιας προπαγάνδας σχετικά με τον τωρινό πόλεμο, είναι καλύτερα να μη λες μεγάλα λόγια για διεθνή επαναστατική σοσιαλδημοκρατία, για σοσιαλιστική επανάσταση, για πόλεμο κατά του πολέμου

Για τα αίτια που προκάλεσαν τον εμφύλιο πόλεμο και η γνώμη μας για το σταμάτημά του

2008-08-07T21:34:00.000+03:00

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΓΕΝΙΚΟ ΑΡΧΗΓΕΙΟ
ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ - ΓΡΑΦΕΙΟ Πα Σ.Δ. Γενικού Αρχηγείου 14 Μαρτίου 1947

ΥΠΟΜΝΗΜΑ
προς
Την Εξεταστική Επιτροπή του Ο.Η.Ε.

«Για τα αίτια που προκάλεσαν τον εμφύλιο πόλεμο και η γνώμη μας για το σταμάτημά του».

Ο Ελληνικός λαός από την πρώτη μέρα που άρχισε ο πόλεμος των Δημοκρατικών Λαών ενάντια στη φασιστική οπισθοδρόμηση και σκλαβιά, βρέθηκε στις επάλξεις του αγώνα αυτού και από τους πρώτους δέχτηκε τα χτυπήματα του Γερμανοϊταλικού φασισμού, με την τετράχρονη κατοχή της χώρας του κάτω από αφάνταστα βασανιστήρια. Πιστός ο Ελληνικός Λαός στη Συμμαχική υπόθεση της συντριβής του φασισμού και αποφασισμένος-ύστερα από πολύχρονη ζωή κάτω από φασιστικό καθεστώς και προ της κατοχής- να ζήσει ελεύθερος και ανεξάρτητος, απαλλαγμένος από κάθε είδους φασισμό, οργάνωσε με αφάνταστες στερήσεις και θυσίες μα και απαράμιλλο ηρωισμό, τον αγώνα της αντίστασης του ενάντια στους κατακτητές και τους κουΐσλιγκ όργανα τους.

Τον αγώνα αυτό οργάνωσε και καθοδήγησε - όπως ήταν φυσικό για τη χώρα μας- το Ε.Α.Μ. με συνέπεια μέχρι το τέλος και τη βοήθεια-ηθική κυρίως- των μεγάλων μας Συμμάχων. Ο Ελληνικός Λαός ενωμένος μέχρι τέλος έφερε σε νικηφόρο τέλος τον αιματηρό του αγώνα και με τη βοηθεία των Συμμάχων έδιωξε τους κατακτητές απ' τη χώρα του.

Δεν υποπτευόταν ο λαός μας και οι οργανώσεις του, που τον καθοδήγησαν στον αγώνα του, ότι το τέλος της σκλαβιάς του θα είχε ως αποτέλεσμα να βρεθεί σε μια άλλη, αυτή τη φορά συμμαχική και φιλική, μα πιο άγρια και εξοντωτική. Δεν υπτοπτευόταν ότι ήταν δυνατό ποτέ, να παραγνωριστούν οι τόσες μεγάλες θυσίες του, τα αμέτρητα θύματα, η ολοκληρωτική καταστροφή του. Δεν υποπτευόταν ότι ήταν δυνατό οι κουΐσλιγκ πράκτορες των κατακτητών, που βοήθησαν όσο μπορούσαν τους Γερμανοϊταλοβουλγάρους κατακτητές ληστές, που συμπολέμησαν χέρι με χέρι τους κατακτητές, ντύθηκαν τη γερμανική στολή και εξοπλίστηκαν, ότι οι λεγεωνάριοι και ταγματασφαλίτες κάθε χρώματος, θα έρχονταν εποχή που θα μπορούσαν ακόμη μια φορά να σηκώσουν το δολοφονικό τους χέρι ενάντια του, για να τον δολοφονήσουν, για να τον υποτάξουν σε νέους αφέντες με νέα πιο γερά δεσμά.

Ο λαός μας δεν έδωσε και πολλή σημασία στις ραδιουργίες ξένων πρακτόρων που βρίσκονταν στα ελεύθερα βουνά του, κοντά στο μαχόμενο λαό και στρατό της αντίστασης στα τέσσερα χρόνια της σκλαβιάς του. Τα απέδιδε σε κακή ερμηνεία, παρανόηση των αποφάσεων και διακηρύξεων των συμμάχων εθνών. Δεν πίστευε ποτέ ότι αυτές οι διαβολές μπορούσαν να είναι έκφραση μελλοντικής πολιτικής ενός από τους συμμάχους μας. Και στην προσπάθεια κατασυκοφάντησης του αγώνα του από τους ξένους και ντόπιους, από τους οποίους, άλλοι μεν τα δίπλωσαν μπροστά στον κατακτητή, κάνοντας ένα ατιμωτικό συμβιβασμό, άλλοι δε αντέδρασαν φανερά, περνώντας τυπικά και ουσιαστικά στο αντισυμμαχικό στρατόπεδο, ο λαός μας με την πανεθνική του οργάνωση, το Ε.Α.Μ., απάντησε με τη πραγματοποίηση της εθνικής ενότητας, με το σχηματισμό αντιπροσωπευτικής Εθνικής Κυβέρνησης.

Και όταν απ' την χώρα μας διώχτηκαν οι κατακτητές, ο λαός μας με αφάνταστο ενθουσιασμό και ανυπόκριτη αγάπη δέχτηκε τα πρώτα στρατιωτικά τμήματα των Συμμάχων μας Αγγλων. Είχε πιστέψει ότι μπήκε τέλος στα βάσανα του, ότι ανεξάρτητος και λεύτερος και με τη βοήθεια των μεγάλων μας συμμάχων, θα τακτοποιούσε το νοικοκυριό του, όπως αυτός νόμιζε καλύτερα, θα ανοικοδομούσε θα γιάτρευε τις πληγές του.

Η διαδοχή από κατάσταση κατοχής σε κατάσταση απελευθέρωσης κα αποκατάστασης της Εθνικής και Λαϊκής κυριαρχίας έγινε με απόλυτη τάξη. Με την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας επικεφαλής, με τη συμβολή της Πανεθνικής οργάνωσης του Ε.Α.Μ., με τον Εθνικό Στρατό Ε.Λ.Α.Σ. και την Εθνική Πολιτοφυλακή του κάτω απ' τις οδηγίες της Κυβέρνησης, επί τρεις (3) ολόκληρους μήνες επικράτησε παραδειγματική τάξη και άρχισε το έργο της ανοικοδόμησης, με λαϊκό ενθουσιασμό πρωτοφανή, σε κάθε γωνία της χώρας μας.

Όμως όπως εξελίχθηκε η πολιτική κατάσταση στη χώρα μας στο τρίμηνο αυτό διάστημα, τα δραματικά γεγονότα προτού Δεκέμβρη, ο Δεκέμβρης και η περίοδος μετά το Δεκέμβρη, έπεισαν το Δημοκρατικό Ελληνικό Λαό και τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης ποιες ήταν οι πραγματικές προθέσεις των συμμάχων Αγγλων και των ντόπιων πρακτόρων τους στην Ελλάδα. Σήμερα καμιά αμφιβολία δεν μένει στο Λαό μας και τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, ότι η σημερινή κατάσταση που υπάρχει στη χώρα μας, καλά και ψύχραιμα μελετήθηκε κι άρχισε να μπαίνει σ' εφαρμογή απ' την εποχή ακόμη της Γερμανοφασιστικής κατοχής, εποχή που ο Λαός μας, αδιαφορώντας για τις καταστροφές που πάθαινε, πολεμούσε αδιάκοπα.

Πιστεύουμε ότι τα ντοκουμέντα και οι αποδείξεις που παρουσίασε η ηγεσία του Λαϊκού Δημοκρατικού Κινήματος μπροστά στην παγκόσμια κοινή γνώμη, πως και από πού προκλήθηκε ο Δεκέμβρης, αλλά και οι ομολογίες των ντόπιων πρωταγωνιστών του Δεκέμβρη - όπως του τότε πρωθυπουργού Παπανδρέου -δείχνουν ολοκάθαρα ότι ο Δημοκρατικός Λαός και η ηγεσία του, όχι μονάχα δεν είχαν συμφέρον να προκαλέσουν τα Δεκεμβριανά γεγονότα, αλλ' αντίθετα είχαν κάθε συμφέρον να αποφευχθεί ο πόλεμος του Δεκέμβρη. Συμφέρον είχαν και τον προκάλεσαν σι σύμμαχοι Αγγλοι και οι πράκτορες τους μοναρχοφαοίστες, γιατί γι' αυτούς η Ελλάδα έπρεπε να μην ακολουθήσει το δρόμο της Δημοκρατίας, το δρόμο της Λαϊκής Κυριαρχίας, αλλά να αποτελέσει κράτος αποικιακό, εξαρτημένο, κράτος δοσίλογων, υποτακτικών, με σκοπούς και σχέδια αντίθετα από το πνεύμα του συμμαχικού αντιφασιστικού αγώνα. Μοναδικό όμως εμπόδιο στα σχεδία αυτά ήταν το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα του Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ. και αυτό έπρεπε να αφανιστεί. Οι σφαγές του Αθηναϊκού Λάου με τα πιο σύγχρονα πολεμικά μέσα του στρατηγού Σκόμπυ, οι χιλιάδες αγωνιστές της Δημοκρατίας που στάλθηκαν στην Αφρική, είναι η πρώτη μαρτυρία.

Μα η ηγεσία του Δημοκρατικού Λαού, με την πατριωτική χειρονομία να υπογράψει τη συμφωνία της Βάρκιζας, απόδειξε ακόμα μια φορά, ότι χωρίς κομματικούς υπολογισμούς, θέλει να απόφυγε ι παραπέρα λαϊκές θυσίες και έδωσε τη δυνατότητα απ' τη δική της πλευρά να μπει η χώρα στον ομαλό πολιτικό βίο,

Το τι επακολούθησε μετά τη Βάρκιζα εις βάρος του λαϊκού δημοκρατικού κινήματος, των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης ιδιαίτερα, είναι ανώτερο πάσης περιγραφής. Τα χιτλερικά μεσαιωνικά μέσα μαρτυρίων, ωχριούν μπροστά στα βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθησαν χιλιάδες αγωνιστών, απ' τα χεριά των πρώην ταγματασφαλιτών και πρακτόρων των Γερμανών κατακτητών, που βαπτίστηκαν με τ' όνομα του «εθνικόφρονα» και με λύσσα πέσαν ενάντια στον άοπλο και ανυπεράσπιστο λαό. Και σ' όλο αυτό το διάστημα των οργίων και του αίματος, κανένας δολοφόνος και βασανιστής όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε από τα δικαστήρια, αλλά όλοι αυτοί οι εγκληματίες απετέλεσαν εξέχοντα στελέχη του μοναρχοφασισμού, τιμήθηκαν με ανώτερα αξιώματα της πολιτείας. Οι σύμμαχοι Αγγλοι, που αυτοί πολέμησαν τον Ελληνικό Λαό το Δεκέμβρη μαζί με τους ταγματαοφαλίτεςτης κατοχής, σαν εγγυητές της συμφωνίας της Βάρκιζας όχι μόνο δεν υποχρέωσαν τις εκάστοτε κυβερνήσεις να εφαρμόσουν τη συμφωνία αυτή, αλλά αντίθετα βοήθησαν με όλα τα μέσα το μοναρχοφασισμό στον εκτραχηλισμό.

Χωρίς να αναφερθούμε για την περίοδο που μεσολάβησε απ' την ανακωχή μέχρι τη συμφωνία της Βάρκιζας, και η ευθύνη των Αγγλων είναι άμεση για ό,τι έγινε, αρχίζουμε παράθεση χαρακτηριστικών γεγονότων μετά τη Βάρκιζα. Βάσει των συμμαχικών διακηρύξεων για την τιμωρία των κουίσλιγκ, σε κάθε χώρα και υστέρα από απόφαση της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, σι αναγνωρισμένες απ' την Κυβέρνηση αρχές κάναν συλλήψεις αποδεδειγμένων συνεργατών του κατακτητού, που είχαν διαπράξει πολλές δολοφονίες πατριωτών στο διάστημα της κατοχής και πολέμησαν μαζί του κατά του λαού και των συμμάχων. Όλοι αυτοί παραδόθηκαν στις αρχές που προήλθαν από τη συμφωνία της Βάρκιζας και τους Αγγλους. Δεν κρατήθηκαν ούτε μια ώρα στη φυλακή απ' τη στιγμή της παράδοσης τους και αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι και εξοπλίστηκαν, (Δεν αναφερόμαστε στο γεγονός ότι το Δεκέμβρη όσοι πολέμησαν μαζί με τους Αγγλους το λαό μας, στην πλειοψηφία τους προέρχονταν από τα τάγματα ασφαλείας που οργάνωσε ο κουίσλιγκ Ράλλης και ο αρχιδολοφόνος Γονατάς).

Έτσι άνοιξαν οι φύλακες σ' όλη την Ελλάδα και όλα τα καθάρματα και οι εγκληματίες που βγήκαν απ' αυτές, εντάχθηκαν στα αστυνομικά τμήματα και στην Εθνοφυλακή. Αφέθηκαν εγκληματιές αρχηγοί γνωστότατοι για τη δράση τους, όπως οι:

1) Πιπιλιάγκας, νομάρχης Τρικάλων επί κατοχής, ντυμένος τη γερμανική στολή, καθοδηγητής των ταγμάτων ασφαλείας (ΕΑΣΑΛ) Θεσσαλίας, αποχωρήσας μετά των γερμανικών στρατευμάτων από τα Τρίκαλα. Πιάστηκε σε μάχη παρά του Ε.Λ.Α.Σ. στην περιοχή της Μακεδονίας. Ο μεγαλοδοσίλογος αυτός παραδόθηκε με δικογραφία - όπως και όλοι οι πράκτορες των κατακτητών - στις αρχές που προήλθαν από τη συμφωνία της Βάρκιζας και αφέθηκε ελεύθερος. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά ότι τον Πιπιλιάγκα, το δικαστήριο που τον «δίκασε» τον απάλλαξε «λόγω βλακείας», δικαιολογία με την οποία απαλλάχθηκαν σχεδόν στο σύνολο τους όλα τα στελέχη των ταγμάτων ασφαλείας. Σήμερα ο Πιπιλιάγκας είναι βουλευτής!

2) Τσαντούλας, αρχηγός ενόπλου εκτελεστικού τμήματος στη Γερμανική κατοχή (Τρίκαλα). Για τα πολλά του εγκλήματα εις βάρος του αγωνιζόμενου επί κατοχής λαού, καταδικάστηκε τρεις φορές ερήμην σε θάνατο. Αυτός αμέσως μετά τη Βάρκιζα εμφανίστηκε σαν αρχηγός εξοπλισμένης συμμορίας στην περιοχή Τρικάλων και σε συνεργασία με τα όργανα της χωροφυλακής, δολοφόνησε πολλούς δημοκρατικούς πολίτες, βίασε γυναίκες, άρπαξε περιουσίες κτλ.

3) Νικολής, οργανωτής και καθοδηγητής των ταγμάτων ασφαλείας (ΕΑΣΑΔ) στη Θεσσαλία. Όχι μόνο δε διώχθηκε, αλλά σήμερα υπηρετεί σαν καθηγητής στο Ι Γυμνάσιο Μουζακίου.

4) Μπόκαρης, διευθυντής Λυκείου στη Λάρισα. Επί κατοχής ήταν οργανωτής και καθοδηγητής των ταγμάτων ασφαλείας στη Λάρισα. Καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο και σήμερα γυρίζει ελεύθερος στην Αθήνα.

5) Καραγιώργος, δάσκαλος, διοικητής λόχου των ταγμάτων ασφαλείας στη Λάρισα. Αμέσως μετά τη Βάρκιζα εμφανίστηκε με εξοπλισμένη συμμορία στην ίδια περιοχή. Για τα εγκλήματα του καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Σήμερα βρίσκεται ελεύθερος, είναι αρχηγός μοναρχοφασιστικής συμμορίας και συνεργάζεται επίσημα με τα κρατικά όργανα.

6) Κώστας Παπαδόπουλος, έφεδρος ανθυπολοχαγός από το Κιλκίς, που στην κατοχή οργάνωσε στρατιωτικά τμήματα σύμφωνα με το υπόδειγμα του συντα /ματάρχη Πούλου, που ακολούθησε τους Γερμανούς με τους 250 άνδρες του ντυμένους γερμανικά στην υποχώρηση τους. Ο Κώστας Παπαδόπουλος με τα ίδια του τα χέρια και την ομάδα εκτελεστών που είχε μαζί του, έσφαξε στην περιφέρεια Κιλκίς πάνω από 500 πατριώτες, σε επιδρομές που έκανε στα χωριά μαζί με Γερμανούς και Βούλγαρους. Έκαψε ολόκληρα χωριά, ατίμασε και πλιατσικολόγησε με τους εγκληματίες του ολόκληρη την περιφέρεια. Ο Παπαδόπουλος αυτός, για πολύ καιρό μετά τη Βάρκιζα, χρησιμοποιήθηκε στο Γραφείο Πληροφοριών της Στρατιωτικής Διοικήσεως Μακεδονίας σαν αξιωματικός πληροφοριών. Σήμερα είναι «λαοπρόβλητος» βουλευτής.

7) Παπάς, πρώην χωροφύλακας της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης και πρώτος βοηθός του τρομοκράτη του λαού της Θεσσαλονίκης Δάγκουλα. Ο Παπάς αυτός, στο δρόμο σκότωνε στην κατοχή όποιον ήθελε και σε 84 φτάνουν τα θύματα που εκτέλεσε με τα ίδια του τα χεριά, χωριστά απ' τις εκατοντάδες θύματα του αρχηγού του, Δάγκουλα.

8) Μιχάλ-Λγάς (Μιχαήλ Παπαδόπουλος) και Κολλάρας, σφαγείς του λάου της περιφερείας Κοζάνης-Γρεβενών. Στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Πίνδου που έγιναν από τους Γερμανούς το 1944, αυτοί οι εγκληματίες μαζί με τους Γερμανούς, έκαψαν ζωντανούς στο χωριό Κηπουριό Γρεβενών, 17 γυναικόπαιδα, στο χωριό Κοσμάτι Γρεβενών εκτέλεσαν 29 πατριώτες, στο Ξερολίβαδο Βερμίου 280 γυναικόπαιδα, στο χωριό Κλε ισοΰρα 350 γυναικόπαιδα κτλ. Πλιατσικολΰγησαν απ' όλα τους τα υπάρχοντα ολόκληρα χωριά.

9) Καπετάν Γιώργης, υπαρχηγός του Κισά-Μπατζάκ (Κυριάκου Παπαδόπουλου), που κατάσφαξε το λαό της περιφερείας Κατερίνης. Όλοι αυτοί στην κατοχή πολέμησαν μαζί με τους Γερμανούς το λαό μας και τη συμμαχική υπόθεση και σαν αρχηγοί του «Ελληνικού» Γερμανικού στρατού, πήγαν στη Γερμανία για επίσκεψη στον Φύρερ τους, Χίτλερ. Οι φωτογραφίες τους κοσμούν τις σελίδες των γερμανικών περιοδικών της εποχής.

10) Βρετάκος, διοικητής των ταγμάτων ασφαλείας στην Πελοπόννησο υπό του Παπαδόγκωνα. Τα θύματα του στην κατοχή ανέρχονται σε 7.000. Σήμερα είναι βουλευτής!

11) Λιαράκος, στέλεχος των ταγμάτων ασφαλείας Πελοποννήσου στην περίοδο της κατοχής. Σήμερα υπηρετεί στο στρατό με το βαθμό του λοχαγού και διέπραξε σωρεία από καινούρια εγκλήματα σε βάρος του λαού της περιοχής Κισσάβου. (Με τα ίδια του τα χέρια εξετέλεσε τους πολίτες Κ. Κέρκυρα, Κ. Ναοίκα και Ν. Τσαλαντά του χωριού Ανατολή, υποβάλλοντας τους σε φρικτά βασανιστήρια).

12) Μπουντουβάκης, Νερατζής, Παπούλιας, συνεργάτες των Γερμανών, οργανωτές ταγμάτων ασφαλείας, που σε εκατοντάδες ανέρχονται τα θύματα τους στην περιοχή της Νιγρίτας.

13) Βόιδαρος, στην Ήπειρο.

Όλοι αυτοί, από την πρώτη στιγμή αφέθηκαν ελεύθεροι και άρχισαν τη δράση τους όπως και πριν, αυτή τη φορά με την προστασία των Αγγλων και της δοσίλογης αστυνομίας.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αρχιδολοφόνου Κολλάρα, υπαρχηγού του Μιχάλ-Αγά που έδρασε στην περιοχή Καιλαρίων Κοζάνης. Ο Κολλάρας αυτός πολλές φορές εθεάθηκε να γυρίζει με αυτοκίνητο τζιπ (το 1945 μετά τη Βάρκιζα) μαζί με τον Αγγλο λοχαγό "Έβανς, που ήταν αντιπρόσωπος της αγγλικής αποστολής κοντά στους αντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ., στην περιοχή του όρους Βίτσι. Ο Κολλάρας αυτός, δυο μέθοδες χρησιμοποιούσε για να δολοφονεί τους αγωνιστές που πέφταν στα χέρια του στην περίοδο της γερμανικής κατοχής: α) τους έσφαζε με τη δίκοπη λάμα του, λέγοντας στο θύμα του: «Μη φοβάσαι, δε θα πονέσεις καθόλου. Το μαχαίρι μου κόβει σαν ξυράφι. Κανένας δεν είπε λέξη ούτε έβγαλε αχ...κτλ», β) Με καρφιά καρφωμένα στην άκρη μιας σανίδας, χτυπούσε το θύμα του στο κεφάλι ώσπου να ξεψυχήσει.

Μερικές εκατοντάδες από τέτοια φασιστικά κτήνη, πλαισιωμένα με άλλους εγκληματίες καθάρματα, συνέχισαν μετά τη Βάρκιζα το όργιο των δολοφονιών των λαϊκών αγωνιστών, σαν όργανα του μοναρχοφασισμοΰ με την ανοχή και καθοδήγηση των Άγγλων. Διατήρησαν ένοπλες τις συμμορίες τους σ' όλο το διάστημα μετά τη Βάρκιζα. Οι ανακριτικές αρχές υστέρα απ' την πίεση του λαού και. των οργανώσεων του, αναγκάστηκαν να βγάλουν εντάλματα. Κανένας όμως δεν πιάστηκε απ' την αστυνομία, παρόλο που πολλές φορές υποδείχτηκαν σε αστυνομικά όργανα, σε ποια ξενοδοχεία μένουν, σε ποια σπίτια κάθονται ή όταν πήγαιναν επιδρομές στα χωριά. Ένα μήνα μετά τη Βάρκιζα, ο ταγματασφαλίτης Παπούλιας, δολοφόνησε μέρα μεσημέρι στην αγορά Νιγρίτας, 5 πολίτες, χωρίς να ενοχληθεί και μπρος στα μάτια της δοσίλογης αστυνομίας. Η δολοφονία έγινε χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για να τρομοκρατηθεί ο λαός της Νιγρίτας που είναι δημοκρατικός στην παμψηφία του.

Όλοι αυτοί μαζί με την αστυνομία ξεφάντωσαν στα δυο χρόνια μετά τη Βάρκιζα. Ποτέ δε διέλυσαν τις συμμορίες τους, που έδρασαν συστηματικά για την εξόντωση του λάου. Και σήμερα πια, επίσημα, καθοδηγούν τις συμμορίες που εξοπλίστηκαν με όλα τα μέσα, ντύθηκαν τη στολή του χωροφύλακα και τροφοδοτούνται από τον εφοδιασμό του στρατού που τον παραχωρούν οι Άγγλοι.

Η συμμοριακή δράση της δεξιάς δεν περιορίστηκε μόνο σ' αυτούς. Ο περιβόητος Σούρλας και Καλαμπαλίκης στη Θεσσαλία, οι Βουρλάκης, Κρανιάς, Μπούρος στη Ρούμελη, ο Μαγγανάς και ο Κατσαρέας στην Πελοπόννησο, συγκρότησαν συμμορίες αμέσως μετά τη Βάρκιζα και είναι άπειρες οι επιδρομές που κάναν και κάνουν στα χωριά και τις πόλεις, μαζί με την αστυνομία και το στρατό. Οι δολοφονίες, ατιμώσεις γυναικών, συλλήψεις και πλιατσικολογήματα είναι αμέτρητα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την περίπτωση του λήσταρχου Σούρλα, που εγκαταστάθηκε επίσημα στη Λάρισα, μπροστά στα μάτια ολόκληρου Σ. Στρατού και των Άγγλων και του Μάγγανα που κατάσφαξε το λαό των Καλαμών σε συνεργασία με την αστυνομία. Αναφερόμαστε σε περίοδο που ούτε ένας αντάρτης της αριστεράς δεν υπήρχε έξω στο βουνό και είναι φανερό γιατί ο μοναρχοφασιομός άφησε ελεύθερους ανθρώπους εξασκημένους στο έγκλημα και με τόση λύσσα στράφηκε ενάντια στο λαό.

Αμέσως μετά τη Βάρκιζα και παράδοση των όπλων απ' τον Ε.Λ.Α.Σ., άρχισε η αποκατάσταση των νέων αρχών. Άρχισαν να στέλνονται αστυνομικές δυνάμεις και τμήματα εθνοφυλακής στις διάφορες πόλεις της υπαίθρου και στην ύπαιθρο. Ο μοναρχοφασισμός και οι Άγγλοι, στην αποστολή αυτών των δυνάμεων έδωσαν χαρακτήρα εκκαθαριστικών επιχειρήσεων. Είχαν διαλυθεί τα τμήματα του ΕΛΑΣ. και οι μόνες ένοπλες δυνάμεις που είχαν μείνει κατόπιν συμφωνίας για να παραδώσουν στις νέες αρχές, ήταν 5-6 πολιτοφύλακες και η τάξη που επικρατούσε ήταν παραδειγματική. Απ' τη στιγμή όμως που φτάσαν η χωροφυλακή και η εθνοφυλακή, άρχισε το έργο της δολοφονίας του λαού και οι επιδρομές στα γραφεία των οργανώσεων.

Έτσι στη Λιβαδειά πυροβόλησαν αθώα συγκέντρωση πολιτών και σκότωσαν έναν πολίτη. Σπάσανε όλα τα γραφεία των οργανώσεων και συνέλαβαν όλα τα στελέχη των εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων. Στη Βέροια σκότωσαν 8 πολίτες, σπάσανε όλα τα γραφεία και τα κατέλαβαν. Στη Θεσσαλονίκη σκότωσαν 1 πολίτη και κατέλαβαν τα γραφεία του Ε.Α.Μ. της περιοχής και του Κ.Κ.Ε. Στην Έδεσσα σκότωσαν 3 πολίτες και κάψαν τα γραφεία των οργανώσεων. Στην Αλεξανδρούπολη σκότωσαν 3 πολίτες και σπάσαν τα γραφεία των οργανώσεων. Στην Κατερίνη σκότωσαν τον ταγματάρχη του Ε.Λ.Α.Σ. Νικήτα (Κώστα Συννεφάκη). Στη Λάρισα σκότωσαν τον επονίτη Δενδραμή, τραυμάτισαν 7 πολίτες σε αυθόρμητη λαϊκή εκδήλωση και κατέλαβαν όλα τα γραφεία των οργανώσεων και συνέλαβαν τους ηγέτες τους. Από την Εθνοφυλακή και την αστυνομία άρχισε σωστό πογκρόμ ενάντια στο λαό και τις οργανώσεις του. Στη Θεσσαλονίκη σπάσανε τα τυπογραφεία των δημοκρατικών εφημερίδων. Σ' όλες τις πόλεις της χώρας, δεκάδες φορές, καταστράφηκαν τα γραφεία όλων των οργανώσεων. Κάθε μέρα, κατά εκατοντάδες άρχισαν οι συλλήψεις και κλείστηκαν αγωνιστές της αντίστασης στις φυλακές, με μάρτυρες κατηγορίας τους ταγματασφαλίτες.

Μα εκεί που πήρε μορφή σωστής τραγωδίας ο διωγμός, είναι οι περιοχές που κατοικούνται από Σλαβομακεδόνες. Ενεργήθηκαν επιδρομές και πλιατσικολογήθηκαν όλα σχεδόν τα χωριά που πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.

...................................................

Έτσι ξεκίνησε ο εμφύλιος...

«Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας ο Ε.Λ.Α.Σ. παρέδωσε τον οπλισμό του με πρωτόκολλο στους Άγγλους αξιωματικούς που ορίστηκαν για το σκοπό αυτό. Λογικό ήταν τα όπλα αυτά να διαφυλαχτούν και να διατηρηθούν για τις ανάγκες του στρατού ή ν' αχρηστευθούν. Έγινε όμως το αντίθετο. Δόθηκαν όλα σε χεριά δοκιμασμένων πρακτόρων τους από τον καιρό της κατοχής. Εξοπλίστηκαν οι λεγόμενες «εθνικόφρονες» οργανώσεις χιτών, βενιτών κτλ. Λειτούργησαν και λειτουργούν σε στρατιωτικούς σχηματισμούς με εσωτερικό στρατιωτικό οργανισμό. Δεν χρειάζεται περισσότερο από το να ελέγξει κανείς τα αρχεία τους και τις διαταγές τους. Οι οργανώσεις αυτές μαζί με την αστυνομία ή τη βοήθεια και ανοχή της, έβαλαν σα σκοπό τους να διαλύσουν με την τρομοκρατία κάθε μορφής, τις δημοκρατικές οργανώσεις. Στο Βόλο κάψαν τα γραφεία της Ε.Π.Ο.Ν., σπάσαν πολλές φορές τα τυπογραφεία της «Αναγέννησης» και τραυμάτισαν το προσωπικό. Στη Λάρισα ρίξανε χειροβομβίδα και βάλανε φωτιά με βενζίνη στα γραφεία του Κ.Κ.Ε., σπάσανε τα τυπογραφεία της εφημερίδας «Αλήθεια» πολλές φορές.

Στη Θεσ/νικη έκαψαν τα γραφεία και λέσχη του εκπολιτιστικού συλλόγου Μ.Ε.Ν.Τ. με 25 χρόνια προοδευτική δράση, που τα σεβάστηκε ακόμα και η κατοχή. Στην Κοζάνη έριξαν χειροβομβίδα στη λέσχη της Ε.Π.Ο.Ν. σε ώρα που 100 και πάνω νέοι βρισκόταν συγκεντρωμένοι με άδεια της αστυνομίας. Στην Έδεσσα κάψανε τα γραφεία του ΕΑΜ και Κ.Κ.Ε. και επακολούθησαν εκατοντάδες συλλήψεις δημοκρατικών με τη δικαιολογία ότι αυτοί βάλανε τη φωτιά. Στα χωριά δόθηκαν όπλα σε όλους όσους είχαν εξοπλιστεί στην κατοχή με όπλα των κατακτητών και είχαν αφοπλιστεί από τον Ε.Λ.Α.Σ. Υπάρχει διαταγή του στρατηγού Μελίσσινου, στρατιωτικού διοικητού Καβάλας, που δημοσιεύτηκε και στις εφημερίδες, «να δοθούν όπλα σε κάθε χωριό στους δοκιμασμένους εθνικόφρονες». Έτσι εξοπλίστηκαν και τα χωριά. Τα όπλα δόθηκαν στα χωριά με τη δικαιολογία της ατομικής τους ασφάλειας και σαν επικουρία της αστυνομίας. Μα στην περίοδο αυτή και μέχρι το Μάρτη του 1946, δεν υπήρχε ούτε σε βουνό ούτε και σε κανένα χωριό ή πόλη ούτε ένας ένοπλος της αριστεράς. Όσοι ΕΛΑΣίτες και στελέχη των οργανώσεων ΕΑΜ-ΑΚΕ-ΚΚΕ-ΕΠΟΝ-ΕΑ μπόρεσαν να διαφύγουν τη σύλληψη ή δολοφονία κατέφυγαν στις μεγάλες πόλεις κατά 90%. Μικρός αριθμός απ' αυτούς κρύβονταν στα δάση κοντά στα σπίτια τους χωρίς να έχουν οπλισμό. Στο χρόνο του 1945 και στο μισό του 1946, είχαν τελείως κλείσει όλα τα γραφεία των εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων στις μικρές πόλεις και τα χωριά, ύστερα από αλλεπάλληλες καταστροφές των γραφείων τους, δολοφονία ή σύλληψη, ξυλοδαρμό και φυλάκιση των καθοδηγητών τους.

Το έργο της αστυνομίας στην ύπαιθρο με ενίσχυση και των εξοπλισμένων συμμοριών του μοναρχοφασισμού ήταν η εξοντωτική δίωξη, όχι μόνο του ΕΛΑΣίτη και ΕΑΜίτη, αλλά και κάθε πολίτη που τολμούσε να εξωτερικεύσει τα δημοκρατικά του φρονήματα. Το μεγαλύτερο έγκλημα που μπορούσε να διαπράξει Έλληνας πολίτης ήταν να μιλήσει για δημοκρατία και αυτό και μόνο ήταν αρκετό να τον στείλει στην φυλακή και να καταδικαστεί σαν «εκτελεστής» με ψευδομάρτυρες. Αποσπάσματα με ληστοσυμμορίες διέτρεχαν την ύπαιθρο ακατάπαυστα και μοναδική τους απασχόληση ήταν να μπλοκάρουν τα χωριά, να ξυλοκοπούν μαζικά το λαό, να συλλαμβάνουν εκατοντάδες και να τους οδηγούν στις έδρες των αστυνομικών διοικήσεων, για να αφήνονται οι περισσότεροι ελεύθεροι ύστερα από ταλαιπωρία ολόκληρων ημερών.

Χαρακτηριστικό είναι ότι απ' όσα αρχεία έχουμε κατασχέσει από αστυνομικούς σταθμούς και υποδιοικήσεις που καταργήσαμε, εκείνο που φαίνεται είναι ότι δεν υπάρχει ούτε μια διαταγή που να ασχολείται με ζητήματα άλλα εκτός από διαταγές και οδηγίες που αφορούν την εξόντωση του λαϊκού δημοκρατικού κινήματος και του Κομμουνιστικού Κόμματος ιδιαίτερα.

Έχει ξεχωριστή σημασία-όπως φαίνεται και πιο πάνω- ότι το 1945 τα μπλόκα και οι επιδρομές γίνανε από αγγλικά και ελληνικά στρατεύματα από κοινού και υπάρχουν περιπτώσεις που γίνανε μόνο από αγγλικά στρατεύματα.

Έτσι με τις εκλογές στις 31 Μάρτη του 1946 υπήρχαν στη χώρα μας πάνω από 100.000 καταδιοκώμενοι από τον κρατικό μηχανισμό του μοναρχοφασισμού και τις συμμορίες του. Ο μοναρχοφασισμός δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ό,τι έγινε, έγινε από αγανακτισμένους και ανεύθυνους πολίτες χωρίς τη συμμετοχή των κρατικών οργάνων. Ίσα-ίσα, χωρίς τη συνεργασία, καθοδήγηση και ανοχή των κρατικών οργάνων και των Αγγλων ήταν αδύνατο στους συμμορίτες του μοναρχοφασισμού να κάνουν έστω και την παραμικρή δράση και ζημία στο λαό και τις οργανώσεις του.

Αποκλειστικός σκοπός των διώξεων, δολοφονιών και φυλακίσεων, εμπρησμών και ατιμώσεων ήταν και παραμένει η χωρίς όρους υποταγή του λαού μας στην αντεθνική πολιτική του μοναρχοφασισμού. Οι εκλογές στις 31 Μάρτη που γίνανε κάτω από καθεστώς αιματηρής τρομοκρατίας και το δημοψήφισμα της 1η; Σεπτέμβρη, δεν άφησαν καμία αμφιβολία σε μας ότι ο μοναρχοφασισμός απογυμνωμένος από κάθε λαϊκό έρεισμα, προσπαθεί να μονιμοποιήσει την εξουσία του για να ολοκληρώσει το έργο της καταστροφής που άρχισε στη χώρα και στα δυο χρόνια που διοικεί κάτω απ' την ξενική καθοδήγηση.

Το καθεστώς του μονόπλευρου εμφύλιου πολέμου που καθιέρωσε σ' όλο αυτό το διάστημα, αυτό το σκοπό είχε. Καθεστώς ομαλού πολιτικού βίου για το μοναρχοφασισμό αποδείχθηκε ότι είναι ο πιο σίγουρος θάνατος και αυτόν προσπαθεί να αποφύγει με όλα τα άτιμα χιτλερικά τερτίπια και χαφιεδοκρατία που καθιέρωσε στη χώρα».

«Η ηγεσία του δημοκρατικού λαού μας, το Ε.Α.Μ., στο διάστημα αυτό των δύο χρόνων ακολούθησε σταθερά το δρόμο της ομαλής λύσης του εσωτερικού μας προβλήματος. Όλη της η πολιτική ήταν και είναι μια ηρωική προσπάθεια να σταματήσει το μονόπλευρο εμφύλιο πόλεμο που κήρυξαν οι Άγγλοι και ο μοναρχοφασισμος ενάντια στο λαό μας, να αποτρέψει την ολοκλήρωση του εμφύλιου πολέμου που γίνεται σήμερα στη χώρα μας. Για το σκοπό αυτό έκανε κάθε υποχώρηση και στις άγριες καταδιώξεις χιλιάδων αγωνιστών του λαού, στα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα, στις δολοφονικές επιθέσεις, στις συγκεντρώσεις του, στους εμπρησμούς των γραφείων των οργανώσεων, στις φυλακίσεις και δολοφονίες, απάντησε με την εθνοσωτήρια συμφιλίωση.

Μα η ψύχραιμη αυτή στάση του είχε σαν αποτέλεσμα ν' αποθρασύνει ακόμη πιο πολύ τον μοναρχοφασισμό, τους δοσίλογους και ταγματασφαλίτες. Επίσημες κρατικές αρχές, παρακρατικές οργανώσεις και συμμορίες πολλαπλασίασαν τις διώξεις ενάντια στο λαό μας. Και αυτή ακόμα η ηγεσία του δημοκρατικού μας λαού δεν απέφυγε τις δολοφονικές επιθέσεις και τραυματισμούς οργανωμένους από τους Άγγλους και μοναρχοφασίστες ταγματασφαλίτες. Και το πογκρόμ αυτό ενάντια στο λαό μας μετατράπηκε σε σωστή κόλαση στις παραμονές των εκλογών της 31η; Μάρτη, που έγιναν κατ' επιταγήν των Άγγλων κατακτητών και μετά τις εκλογές και το δημοψήφισμα της 1ης του Σεπτέμβρη. Όλοι οι δρόμοι ειρηνικής διαβίωσης κλείσαν για το λαό μας.

Ήταν αδύνατο να εξακολουθεί να ανέχεται τις δολοφονίες και ατιμώσεις χωρίς απάντηση και υποχρεώθηκε να κάνει χρήση ενός δικαιώματος που έχουν όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι, αυτοαμύνθηκε. Απάντησε με τα ίδια μέσα. Προτείνοντας πάντοτε στις παράνομες μοναρχοφασιστικές αρχές και τον πολιτικό κόσμο, το δρόμο της συμφιλίωσης και της ειρηνικής λύσης του εσωτερικού προβλήματος. Αλλά τη συμφιλίωση όχι μόνο δε, τη δέχεται ο μοναρχοφασισμός, αλλά και επίσημα την καταπολεμά. Κρατάμε στα χέρια μας έγγραφο του ίδιου του πρώην Υπουργού της Δημόσιας Τάξης, Θεοτόκη, που συνιστά στα κρατικά όργανα να πολεμήσουν κάθε άνθρωπο που κηρύσσει το σύνθημα της συμφιλίωσης.

Δεν ήταν στο βουνό ούτε 100 αντάρτες ακόμη και ο μοναρχοφασισμός άρχισε τις περίφημες εκκαθαριστικές του επιχειρήσεις, με τα αποσπάσματα της χωροφυλακής, τους συμμορίτες που πάντα τους είχε ένοπλους και τα τμήματα στρατού. Έργο μοναδικό των αποσπασμάτων ήταν να συλλαμβάνουν όλο τον πληθυσμό των χωριών, να τους βασανίζουν να τους πλιατσικολογούν και να τους κουβαλούν στις φυλακές. Καθιέρωσε τα δολοφονικά στρατοδικεία, που καταδίκαζαν με ψεύτικες κατηγορίες και εκτελούσαν πατριώτες που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με τους ένοπλους του βουνού.

Στις μεγάλες πόλεις κάθε υπόλειμμα ελευθερίας που είχε παραμείνει μετά τη Βάρκιζα καταργήθηκε και άρχισε άγριο το κυνηγητό των στελεχών και αγωνιστών της αντίστασης και των οργανώσεων. Η τακτική αυτή της δολοφονίας και, λαϊκής εξόντωσης έσπρωξε κι άλλες εκατοντάδες στην αρχή και χιλιάδες αργότερα ανθρώπους στο βουνό. Και ο εμφύλιος πόλεμος άναψε σ' όλη τη χώρα με τις καταστροφικές συνέπειές του. "Ετσι κάθε απόπειρα του μοναρχοφασισμού να ρίξει αλλού τις ευθύνες του εμφύλιου πολέμου, να κατηγορήσει τις γειτονικές μας δημοκρατικές χώρες, ότι αυτές οργανώνουν και ενισχύουν το Δημοκρατικό Στρατό μας, γιατί επιβουλεύονται τάχα την ανεξαρτησία και, ακεραιότητα της χο3ρας μας, θα συντριβεί κάτω από την ωμή πραγματικότητα. Γιατί ο Δημοκρατικός Στρατός που οπλίζεται και τροφοδοτείται αποκλειστικά και μόνο από τις δυνάμεις που αντιπαρατάσσει ο μοναρχοφασισμός για να μας «εξοντώσει», έχει πλήρη επίγνωση της αποστολής του και η δύναμη του έγκειται στην αμέριστη υποστήριξη των πλατιών λαϊκών μαζών, που επί δυο χρόνια δοκιμάζουν τα «αγαθά της αγγλικής κατοχής» και των μισητών πρακτόρων της.

Και δεύτερο, γιατί ο Δημοκρατικός Στρατός μας, είναι στρατός της ελευθερίας, της προόδου και της ειρήνης. Και την πρόοδο δεν υπάρχει καμία δύναμη στον κόσμο που να μπορεί να τη δαμάσει. Ο Δημοκρατικός Στρατός είναι σταθερά προσηλωμένος στο δίκαιο και την ηθική, για την οποία αγωνίζεται ο ελληνικός λαός με τη δημοκρατική του ηγεσία επικεφαλής. Ο Δημοκρατικός Στρατός μας ενσαρκώνει ολόψυχα τα ιδανικά του αντιφασιστικού αγώνα που έκαναν οι φιλελεύθεροι και δημοκρατικού λαοί στον μεγάλο αυτόν πόλεμο, με ανυπολόγιστες θυσίες, ενάντια στο φασιστικό σκοτάδι και τη βαρβαρότητα. Οι μαχητές του αποτελούν μια ατέλειωτη φάλαγγα ανθρώπων που θυσίασαν τα πάντα για την υπόθεση της ελευθερίας και της ειρήνης, της ομαλότητας και ανοικοδόμησης. Έχουν σταθερή την απόφαση τους να συνεχίσουν τον αγώνα, με όσες Ουσίες κι αν χρειασθούν, μέχρι την πλήρη δικαίωση τους».

«Ο Δημοκρατικός Στρατός εμπνεόμενος από το πνεύμα της συμφιλίωσης και της ομαλής δημοκρατικής λύσης του εσωτερικού προβλήματος που απασχολεί το λαό μας, δεν παρέλειψε μέχρι σήμερα καμιά ευκαιρία. Πρότεινε τα μέτρα εκείνα που θα ανοίξουν το δρόμο στην ομαλή δημοκρατική λύση του, σε απόλυτη σύμπτωση γνωμών με την έγκυρη δημοκρατική ηγεσία του Λαϊκοδημοκρατικού μας κινήματος, που εκπροσωπεί τη θέληση του δημοκρατικού λαού μας, ως προς τα αίτια που προκάλεσαν τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα μας και το τέρμα του. Επιμένουμε και επαναλαμβάνουμε ότι χωρίς:

1. την αποχώρηση των Αγγλικών στρατευμάτων από τη χώρα μας

2. τη συμμετοχή του ΕΑΜ σε Κυβέρνηση

3. τη Γενική Αμνηστία

4. το ξεκαθάρισμα του κρατικού μηχανισμού από τους δοσίλογους και ταγματασφαλίτες

5. την αποκατάσταση της δημοκρατίας και ελευθερίας στο στρατό και τα σώματα ασφαλείας

6. τη διενέργεια λεύτερων εκλογών,

δεν είναι δυνατό να ησυχάσει η χώρα μας, να εξασφαλιστεί η ομαλότητα και οι λαϊκές ελευθερίες. Δημοκρατικός Στρατος και λαός θα συνεχίσουν την πάλη τους μέχρι την ολοκληρωτική πραγματοποίηση των δικαίων και ποθούν τους, βέβαιοι ότι όλοι οι δημοκρατικοί λαοί θα συντρέξουν στο έργο τους αυτό.

Ο Δημοκρατικός Στρατός πιστεύει ότι η Εξεταστική Επιτροπή του ΟΗΕ που αντιπροσωπεύει όλους τους δημοκρατικούς και φιλελεύθερους λαούς που πολέμησαν με αφάνταστες θυσίες για την ήττα του φασισμού, ακολουθώντας το δρόμο της αντικειμενικής έρευνας της κατάστασης που υπάρχει στη χώρα μας, θα βρει τα πραγματικά αίτια που προκάλεσαν τον εμφύλιο πόλεμο και θα βοηθήσει στην εκπλήρωση των πόθων του λαού μας, που δεν είναι άλλος απ' αυτούς που πολέμησαν όλοι οι δημοκρατικοί και αντιφασίστες λαοί: Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΤΟΥ Δ.Σ ΕΛΛΑΔΟΣ

«Θαυμάζουμε τον γαλλικό Μάη του 1968, αλλά δεν μας αρκεί»

2008-05-30T15:10:00.004+03:00

«Θαυμάζουμε τον γαλλικό Μάη του 1968, αλλά δεν μας αρκεί»

ΆΡΘΡΟ Του ΑΛΈΞΗ ΤΣΙΠΡΑ*
(*...*)παρατηρήσεις Σούγλε

Ο Μάης του '68 ήταν, δίχως αμφιβολία, ένα σημαντικό ορόσημο στη σύγχρονη πολιτική ιστορία. Σηματοδότησε την ιδεολογική ηγεμονία της ελευθεριακής αντικαπιταλιστικής σκέψης και ήρθε σε σύγκρουση με τους κοινωνικούς θεσμούς που είχαν διαμορφωθεί στη μεταπολεμική Ευρώπη.Η εξέγερση άσκησε καθοριστική επιρροή σε πολύ σημαντικά κινήματα νεολαίας(*αταξικά πάντα*), κυρίως στη Γερμανία, στην Ιταλία, αλλά και στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ο αντίκτυπός της διαμόρφωσε ένα μεγάλο, διεθνές ρεύμα αμφισβήτησης του κατεστημένου(*αταξικά πάντα, ξεχνάμε οτι σε κάποιες χώρες την εξουσία της έχει ο λαός*), με ευρύτερες πολιτισμικές προεκτάσεις στον τρόπο ζωής, στη σεξουαλικότητα, στη συμπεριφορά.

Θεωρώ προνομιούχους τους ανθρώπους που συμμετείχαν καθ' οιονδήποτε τρόπο στο γαλλικό Μάη. Ολοι είμαστε διαρκώς κομμάτι της ιστορίας. Αλλά είναι σπουδαίο να είσαι κομμάτι της ιστορίας σε μια ευτυχισμένη και δημιουργική της φάση.(*...*)

Την ίδια στιγμή θεωρώ και τη γενιά μου προνομιούχα, καθώς λόγω της χρονικής απόστασης, εμείς έχουμε την πολυτέλεια να βγάζουμε νηφάλια συμπεράσματα ώστε να τα πάμε καλύτερα στους δικούς μας ξεσηκωμούς διαμαρτυρίας. Και, το σπουδαιότερο, έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε περισσότερο από ένα εργαλεία (μαρξισμός), στην αποτίμηση που κάνουμε. Εργαλεία τα οποία ενέταξε στην πολιτική ο Μάης του '68, όπως για παράδειγμα η ψυχανάλυση(*τη μαλακιά, τον αυνανισμό, το γαμήσι και κυρίως τη μαστούρα.*)

Κατά τη γνώμη μου, μια τέτοια ιδιαίτερη απόπειρα κατανόησης είναι ελκυστική γιατί δεν ακολουθεί την πεπατημένη(*άρνηση αντικειμενικότητας επιστημονισμου. Αισχρώς αγνωστικισμός που πηγάζει τεράστιο εγωισμό*). Είναι ωραίο να υπάρχουν πολλές και διαφορετικές απόψεις και καθεμία να συνεισφέρει με το δικό της επιχείρημα στην αλήθεια.

Στο τέλος της δεκαετίας του '60, οι νέοι(*αταξικά πάντα*) αμφισβητούν τον τρόπο ζωής των παλιότερων γενεών και, βέβαια, το μέλλον που επιφυλάσσεται γι' αυτούς τους ίδιους: ησυχία, τάξη και διευρυνόμενη κατανάλωση(*γνωστά προβλήματα των εργαζομένων*). Αυτή είναι η αμφισβήτηση που εκφράζεται στα κινήματα της νεολαίας(*αταξικά πάντα*). Στη θέση τού αξιώματος της απόδοσης και της εγκράτειας, το άτομο ζητά να απελευθερωθεί από τις συμβάσεις και από τους περιορισμούς της αστικής ηθικής(*ηθικό είναι δηλαδή το ζήτημα*), η οποία προϋποθέτει την εργασία ως βάση οποιασδήποτε ικανοποίησης.

Ξεπερνώντας το κόμμα(*μεγάλος πόθος*)

Η νέα κουλτούρα της εγγράμματης νεολαίας εκδηλώνεται με σαφήνεια στις αφίσες του Μάη: «Απαγορεύεται το απαγορεύειν», «Παίρνω τις επιθυμίες μου για πραγματικότητα διότι πιστεύω στην πραγματικότητα των επιθυμιών μου», «Η φαντασία στην εξουσία», «Το προσωπικό είναι πολιτικό».

Το ζητούμενο των εξεγερμένων μεσοαστών είναι να ακυρωθεί ό,τι διαμεσολαβεί ανάμεσα στην Επιθυμία και στην Πραγματικότητα. Τους ενδιαφέρει μονάχα η ελευθερία τους.(*το παλικάρι μας λέει ξεκάθαρα ότι θαυμάζει (...αλλά δεν του αρκεί) τον αγώνα και τα ιδεολογήματα των αστών ...εεε σορρυ μεσοαστών... για την ελευθερία τους δηλαδή για τη γνωστή αστική δημοκρατία(αστική δικτατορία)!!!σοσιαλ- προδότες!!!*)

Μέσα από το αίτημα της ελευθερίας, συγκροτούνται τα ιδεολογικά και πολιτικά προτάγματα της εξέγερσης, προτάγματα που συνδέονται άμεσα με την αριστερά: αντιιμπεριαλισμός, αλληλεγγύη στο Βιετνάμ, απελευθέρωση από την καπιταλιστική εκμετάλλευση(*...*), άμεση δημοκρατία(*των αστών;εκμεταλευτες και εκμεταλευόμενοι;*).

Μια από τις μεγάλες τομές του Μάη είναι ότι υπερβαίνει την κλασική παλαιοκομμουνιστική ανάλυση, που αναγνωρίζει ρόλο επαναστατικής πρωτοπορίας μόνο στο προλεταριάτο (και στο κόμμα του), που εξετάζει τους ανθρώπους με κριτήριο τη θέση τους στην παραγωγή(*προφανός ξεχνάμε πως χωριζονται οι τάξεις...πως οι ζωές των εργαζομενων και των παιδιών του καθορίζεται απο τη θέση τους στην παραγωγή σε σχέση με την ιδιωκτησία των μέσων*). Τα πράγματα αποδεικνύονται πολύ πιο σύνθετα, αφού την είσοδο του προλεταριάτου στην εξέγερση την πυροδοτούν οι φοιτητικοί αγώνες και όχι το ανάποδο. Πολύ περισσότερο, όταν η συμμετοχή στην εξέγερση απαιτεί υπέρβαση της καθιερωμένης αντίληψης για τον ρόλο των κινημάτων και τη σχέση τους με το κόμμα.(*το μυαλό σου και 1 λύρα*)

Ομως ο Μάης του '68 είναι μάλλον ένα κίνημα διαμαρτυρίας παρά ένα κίνημα κοινωνικών αλλαγών(*προφανός αφου δεν οδήγησε στην κατάληψη της εξουσίας απο την Εργατική τάξη*). Ετσι, αυτό το εκπληκτικό, ισχυρό, ιστορικό επεισόδιο, όταν κλείσει τον κύκλο του μένει έρμαιο στα χέρια του φιλελευθερισμού. Ο φιλελευθερισμός φέρνει το δόγμα του «ελευθεριακού ατομικισμού» προς το συμφέρον του, προκαλώντας τις συνέπειες με τις οποίες βρισκόμαστε όλοι σήμερα αντιμέτωποι(*...*).

Ο «ελευθεριακός ατομικισμός» και η «οικονομία της αγοράς», ως νοοτροπία(*???*) και ως πεποίθηση, αρχίζουν να είναι κυρίαρχες χωρίς να στηρίζονται σε κάποιο αποδεικτικό ισχυρισμό. Υποστηρίζονται από τους διάφορους θεωρητικούς υπηρέτες της αγοράς και στρέφονται κατά των κεϊνσιανιστών και όσων υποστηρίζουν τη μεικτή οικονομία της πλήρους απασχόλησης(* η μετάφραση αυτού είναι"κατα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ"...και καλά πλήρης απασχόλησης*).

Ο ατομικισμός εκθειάζεται και το δικαίωμα στην επιθυμία επιτελείται μέσα από την κατανάλωση, και έτσι τα εμπορεύματα μεταβάλλονται σε σύμβολα. Οι ταυτότητες που μας ορίζουν ως ανθρώπινα υποκείμενα απορρέουν από τις καταναλωτικές μας συνήθειες(*όχι απο τη κοινωνικο-ταξική θέση όπως είπαμε πιο πρίν...είναι λέει πολύ απλουστευμένο...*), και έτσι δημιουργούνται οι σημερινές «κοινωνίες των καταναλωτών»(*το παλικάρι ζεί (μόνος του) στην αταξική, γιαυτό δέν βλέπει τις τάξεις, τους εργάτες κτλ...η πολύ μαλακία προκαλεί τύφλωση όπως και ο λαϊκισμός*).

Η ουσία όλων των συνθημάτων του Μάη μετεξελίσσεται, με την απεμπόληση των ορθολογικών αντικειμενικών κριτηρίων. Επικρατεί η αποθέωση της επιθυμίας για αυτοπραγμάτωση(*αυτοηκανοπιοιση*) αλλά και η πλήρης αποδοχή της καταναλωτικής συνθήκης. Το «παίρνω τις επιθυμίες μου για πραγματικότητα» του Μάη υλοποιείται ως εξής: «καταναλώνω ό,τι θέλω, εφόσον το θέλω».

Ο πολιτισμός χάνεται αφού γίνεται κι αυτός ο ίδιος προϊόν κατανάλωσης! Κι όλο αυτό το πρότυπο μεταφέρεται και στις ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, μαζί με τον αφανισμό του κοινωνικού κράτους, αφανίζεται ως αξία και η αλληλεγγύη.

Η κουλτούρα της ανατροπής για μια μεγάλη περίοδο, από το '68 και μετά, ήταν στις καρδιές και στο νου της δρώσας νεολαίας, όπως και η φωτογραφία του Τσε στο δωμάτιο κάθε φοιτητή που σεβόταν τον εαυτό του. Ολα αυτά μάλλον άρχισαν να αλλάζουν από άλλη μια συμβολική χρονολογία και μετά, τη χρονολογία που αντέστρεψε το '68 σε '89. Από το '89 και μετά, η ηγεμονία των ιδεών της ανατροπής έδωσε τη θέση της στην ηγεμονία των ιδεών του ατομικισμού και του νεοφιλελευθερισμού(*δεν έγινε τίποτα άλλο τότε...δεν μπείκαν προδότες στα ΚΚ..δεν δημιουργίθικε ο ευροκομμουνισμός..δέν αναπτύχθικε ο οπορτουνισμός*). Μέχρι που ήρθε η εποχή των νέων κινημάτων, του «anti-Global» του Σιάτλ και της Γένοβας.(*τί έχει κερδήσει γενικά αυτή η ενωμένη "Αριστερά" αλήθεια;*)

Αυτά τα κινήματα επέτρεψαν σ' εμάς τους σημερινούς νέους να μπορούμε ξανά να κυνηγάμε το όνειρο.(*κοιμήσου ύσηχος*)

Αλλά, όπως σοφά μας δίδαξε ο Ναζίμ Χικμέτ, ξέρουμε να δίνουμε στο όνειρο μονάχα τη θέση του ονείρου. Γιατί εμείς θέλουμε να ζούμε στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που δεν μας τιμά και δεν μας σέβεται, γι' αυτό παλεύουμε να τη διαμορφώσουμε με τους δικούς μας όρους. Σε εμάς, δεν αρκεί, απλώς, να γκρεμίσουμε ένα καθεστώς που μας πνίγει, όπως έκανε ο γαλλικός Μάης του '68. Θέλουμε να φτιάξουμε και το καινούριο.(*που εδώ και κάμποσα χρονάκια δέν θέλουν να μας πουν τι σκατα θέλουν*)

Το νήμα της ιστορίας

Η μεγάλη διαφορά από το '68, είναι ότι σήμερα δεν παλεύουμε «να ξυπνήσουμε την εργατική τάξη που έχει αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας». Σήμερα η σοσιαλδημοκρατία έχει περάσει απέναντι και εμείς παλεύουμε ξανά για τα στοιχειώδη. Το κοινωνικό κράτος, τον δημόσιο χώρο, το περιβάλλον, τις κοινωνικές ελευθερίες -πράγματα που πριν από το '89 υποτίθεται ότι είχαν λυθεί οριστικά(*τα λέει μόνος του, τί να συμπληρώσω*). Αλλά αυτό που συνδέει τους σημερινούς αγώνες με το '68 είναι η άρνηση των νέων ανθρώπων να υποταχτούν στην αλλοτρίωση.

Οπως και να 'χει, καλό είναι να αποφεύγει κανείς να εξιδανικεύει πρόσωπα και ιστορικές περιόδους. Είναι επίσης καλό να αποφεύγει τη σύγκριση ανάμεσα σε ανόμοιες εποχές. Καθεμία έχει πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά, καθεμία έχει τους δικούς της πρωταγωνιστές. Η περσινή χρονιά, για παράδειγμα, στην Ελλάδα, ήταν για τους φοιτητές και τους καθηγητές τους ένας διαρκής Μάης. Εφαγαν βροχές, κρύο, ζέστες, ξύλο, δακρυγόνα, αλλά κατάφεραν να ακυρώσουν τη συνταγματική μεταρρύθμιση.

*Ηταν μια εξαιρετική περίοδος. Οταν αγωνίζεσαι συλλογικά και με πάθος, νιώθεις ευτυχισμένος. Και όταν υπερασπίζεσαι ιδέες, βρίσκεις πάντα το νήμα που σε συνδέει με τους αγώνες του χθες και σε πηγαίνει στους αγώνες του αύριο(*δεν υπάρχει ταξική πάλη, μόνο πάλη ιδεών(sic)*).

* Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ είναι πρόεδρος του ΣΥΝ.
*(*εγώ δέν είμαι στον ΣΥΝ (*ευτυχός*)*)
* Σογλεμέζης Γιώργος μέλος ΚΝΕ

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 25/05/2008